VII SA/Wa 1537/18

Dnia 31 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej D. S. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] po rozpoznaniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. Żadna z powyższych decyzji nie została doręczona skarżącej D. S. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła D. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Pod pojęciem interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., rozumie się istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem. Związek ten wynika w przeważającej większości z przepisów administracyjnego prawa materialnego, ale także procesowego lub ustrojowego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu lub podjęcia określonej czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis Warszawa 2009, s. 275, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., OPS 1/04, ONSAiWSA 2005 Nr 4, poz. 62). W konsekwencji, postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Istnienie legitymacji skargowej podlega badaniu przez sąd administracyjny. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Nie wykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie z innych przyczyn, tj. innych niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a, jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarżącą D. S. nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Wskazać w tym miejscu trzeba, że w niniejszej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...] oraz skarżąca D. S. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. umorzył postępowanie wszczęte na wniosek D. S. Rozpatrując wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. odmówił stwierdzenia nieważności. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła zarówno skarżąca D. S. oraz Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując powyższe odwołania: 1) zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającą stwierdzenia na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. 2) decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania D. S. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. na wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] – umorzył postępowania odwoławcze. Konkludując, stroną postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji przed organem pierwszej instancji oraz drugiej instancji jest wyłącznie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...]. To do niej adresowane były zaskarżone w niemniejszej sprawie decyzje. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącej wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje skarżącej uprawnienia do wniesienia skargi w niniejszej sprawie należy uznać, że skarżąca nie zalicza się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., co uzasadniało odrzucenie skargi. W konsekwencji skarżącej nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jej stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powoduje natomiast niedopuszczalność jej skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 7 listopada 2014 r., sygn. akt I FNP/14; z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2300/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 związku z art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym orzekł, jak w sentencji postanowienia.