VII SA/Wa 1557/13

Dnia 26 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze skargi Gminy [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...] w przedmiocie obowiązku opróżnienia budynku postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 17 czerwca 2013 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Gmina [...] wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., Nr [...], w przedmiocie obowiązku opróżnienia budynku. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla Gminy, ponieważ nie posiada ona żadnego tytułu prawnego do nieruchomości pozwalającego wydatkować środki z budżetu gminy na ten cel. Ponadto sytuacja Gminy jest trudna, a konieczność zapewnienia lokali dla licznej grupy osób może spowodować dla niej brak stabilności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynność, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Ww. przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w ww. przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przez pryzmat wystąpienia ww. dwóch przesłanek. Przede wszystkim wskazania wymaga, że z zaskarżonej decyzji nie wynika bezpośrednia relacja pomiędzy brakiem wstrzymania a obowiązkiem zapewnienia lokali zamiennych przez Gminę. Wnioskująca Gmina winna mieć na względzie, że taki obowiązek wynika z przepisów obowiązującego prawa a nie z zaskarżonej decyzji. W przypadku opróżnienia lokalu w związku z koniecznością rozbiórki lub remontu budynku lokatorowi przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.) obowiązek dostarczenia lokalu spoczywa do dnia 31 grudnia 2015 r. na właściwej gminie. Ponadto taki związek nie występuje pomiędzy wskazanym adresatem decyzji w przedmiocie opróżnienia budynku a obowiązkiem zapewnienia lokali zamiennych, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy w każdy przypadku wydania takiej decyzji podmiotem odpowiedzialnym za przyznanie lokali zamiennych będzie właściwa gmina. Oznacza to, że Gmina [...] w swoim budżecie winna zabezpieczyć środki pieniężne potrzebne do realizacji jej działalności, w tym obowiązków ustawowych wynikających z art. 32 ww. ustawy. Ponadto w ramach swej działalności winna zapewnić środki pieniężne związane z wykonywaniem ostatecznych decyzji administracyjnych skierowanych do niej, które przecież nie koniecznie muszą być związane tylko ze sprawami mienia komunalnego. Jak już wyżej wskazano, na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby utratą płynności finansowej strony. W tym zakresie Gmina [...] nawet nie wskazała, jakie czynności będzie musiała przedsięwziąć celem opróżnienia budynku, jak również nie wskazała konkretnych kosztów opróżnienia budynku, które mogłyby świadczyć o możliwości wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa i wniosku strony skarżącej oraz okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Wnioskująca Gmina we wniosku nie wskazała konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie wskazania wymaga, że pozostawanie lokatorów w budynku grożącym zawaleniem się może prowadzić w konsekwencji do utraty zdrowia lub życia osób w nim zamieszkujących. Wynika z tego, że nie wykonanie obowiązku opróżnienia budynku może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub trudne do odwrócenia skutki po stronie wnioskującej Gminy, jako podmiotu odpowiedzialnego za opróżnienie budynku. Z tych wzglądów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.