VII SA/Wa 1558/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 29 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. P. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. znak [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy. Pismem z dnia 21 lipca 2016 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. W piśmie tym zawarł również sam wniosek o uzasadnienie ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że o wydaniu wyroku w sprawie dowiedział się przypadkowo, z korespondencji z Urzędem Dzielnicy [...]. Podniósł, że nie otrzymał żadnej korespondencji zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy, korespondencja taka nie była też awizowana, co uniemożliwiło wcześniejsze złożenie wniosku o uzasadnienie orzeczenia. Skarżący dodał, że pod adresem wskazanym w skardze stale przebywają jego rodzice, którzy są na emeryturze i odbierają wszystkie skierowane do skarżącego przesyłki, także polecone. Sytuacje kiedy nie ma ich w domu są niezwykle rzadkie. Wobec powyższego, już samo awizowanie przesyłki, świadczyłoby o braku choćby próby jej doręczenia. Przy czym żadna awizacja w tej sprawie, ani też awizacja powtórna nie miały miejsca. Jednocześnie skarżący podał, że podobne problemy miał we wrześniu 2015 r., kiedy to nie otrzymał wezwania do uiszczenia opłaty w przedmiotowej sprawie. W piśmie z dnia 2 września 2016 r. skarżący sprecyzował, że o wydaniu wyroku w niniejszej sprawie dowiedział się w dniu 19 lipca 2016 r. i w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. Do tego pisma załączył oświadczenia swoich rodziców w których wskazali oni, że nie pracują, oboje pozostają na emeryturze i z tego powodu cały czas przebywają w domu pod adresem wskazanym w skardze. Rodzice skarżącego oświadczyli jednocześnie, że w miesiącu marcu lub kwietniu br. nie została im doręczona żadna przesyłka z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ani przesyłka taka nie była awizowana. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: - zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, - dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Skarżący wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu powołał się na brak wiedzy o wydanym wyroku i wyznaczonym terminie rozprawy. Powyższe wynikało z faktu, iż pracownik Poczty Polskiej nie pozostawił w jego skrzynce odbiorczej zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki zawierającej informację o terminie rozprawy. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż przedmiotowy wniosek został złożony w terminie, a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. Analiza wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia przedmiotowego wniosku. Podkreślić należy, iż przy podejmowaniu rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie miała regulacja rozdziału 4 działu III p.p.s.a. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości podjęcia odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4). W ocenie Sądu przytoczone przez skarżącego okoliczności, tj. niepozostawienie przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce nie są przekonujące. Z dołączonej do akt przesyłki zaopatrzonej w zwrotne potwierdzenie odbioru jednoznacznie wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy było dwukrotnie awizowane (8 i 16 marca 2016 r.), a zatem brak jest podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. W tym miejscu odwołać się można do stanowiska Sądu Najwyższego zaprezentowanego w wyroku z dnia 30 kwietnia 1998r., sygn. akt III CZ 51/98 zapadłym na gruncie procedury cywilnej, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej jest urzędowym dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Osoba, która twierdzi, że doręczenia dokonano w innej dacie, tudzież w ogóle go nie dokonano - powinna tę okoliczność udowodnić. Tymczasem w warunkach niniejszej sprawy twierdzenia skarżącego oparte na jego wiedzy nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych okolicznościach o charakterze zobiektywizowanym. Wskazać należy, że jak wynika z § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1350 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie dla adresata o pozostawieniu przesyłki sporządza doręczający, wskazując w nim placówkę pocztową operatora lub urząd gminy, z którego przesyłkę należy odebrać w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia; zawiadomienie pozostawia w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej. Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający: 1) dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis; 2) oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej placówki pocztowej operatora lub właściwego urzędu gminy. W świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia - jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie placówka pocztowa operatora: 1) sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej; w przypadku doręczenia, o którym mowa w art. 135 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, powtórne zawiadomienie pozostawia placówka pocztowa operatora w skrytce pocztowej adresata; 2) zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem. Jak wynika z akt sprawy operator pocztowy dokonał stosownych adnotacji na przesyłce skierowanej do skarżącego a zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Sąd dokonując, tak jak w niniejszej sprawie, oceny prawidłowości doręczenia, z natury rzeczy opierać się musi na treści akt postępowania, przyjmując w braku nasuwających się wątpliwości stan faktyczny wynikający ze ściśle określonej procedury doręczenia korespondencji sądowej. Wyjaśnić ponadto należy, że procedura doręczenia korespondencji opiera się na zaufaniu, jakim obdarza się osobę dostarczającą przesyłki. Dochowanie ustawowych wymogów oraz wiarygodność konkretnego doręczyciela weryfikować można jedynie za pomocą czynionych przez niego zapisków. Reasumując stwierdzić należy, że wbrew stanowisku skarżącego, Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do odmówienia wiarygodności sporządzonej w powyższy sposób dokumentacji. Istotnie, jak wskazał skarżący przesyłka z dnia 10 sierpnia 2016 r. zawierająca: wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, odpis odpowiedzi na skargę oraz pouczenie została zwrócona do sądu jako niepodjęta przez adresata w terminie, jednakże wobec błędnej awizacji została ponownie wysłana do skarżącego w dniu 16 września 2016 r. i została skutecznie doręczona adresatowi pod wskazanym adresem. Podobnie jak przesyłka zawierająca zarządzenie z dnia 23 sierpnia 2016 r., którą skarżący odebrał osobiście w urzędzie pocztowym dniu 14 września 2016 r. Ponadto zauważyć należy, że skarżący powołuje się na problemy z doręczeniem przesyłek przez operatora pocztowego, jednakże nie poczynił żadnych kroków w celu zapobieżenia takim sytuacjom na przyszłość tj. np. nie złożył reklamacji w tym przedmiocie. Tym samym zdaniem Sądu skarżący wykazał się niestarannością w dbaniu o własne interesy. Trudno bowiem uznać, że uprawdopodobnił on brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skoro wcześniej nie podjął żadnych czynności mogących zapewnić mu prawidłowy odbiór korespondencji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z dnia 21 kwietnia 2016 r. na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.