VII SA/Wa 1559/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. i K. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia: odrzucić skargę E. W. i K. W. Pismem z 19 czerwca 2013 r. E. i K. W. wnieśli skargę na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2013 r. znak: [...]. Mocą tego postanowienia organ utrzymywał w mocy własne postanowienie odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującego w mocy postawienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie nałożenia na inwestorów J. i A. W. opłaty legalizacyjnej. Wskazać jednocześnie należy, że w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności skarżący E. W. (synowa inwestorów) i K. W. (syn inwestorów) występowali wyłącznie w charakterze pełnomocników inwestorów ( i to wyłącznie na etapie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ). Zaskarżone w sprawie postanowienie skierowane zostało do J. i A. W., a przesyłka została zaadresowana na adres ich pełnomocnika tj. E. W. Pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. nadesłanym w związku z zarządzeniem z dnia 22 lipca 2012 r. zobowiązującym do wskazania czy skarga w niniejszej sprawie została złożona w imieniu własnym przez E. W. i K. W.czy jako pełnomocników J. i A. W., J. i A. W. wskazali, że skargę w niniejszej sprawie wnieśli we własnym imieniu E. W. i K. W.. Na mocy zarządzenia z dnia 16 września 2013 r. zobowiązano E. W., K. W., J. W. i A. W. w związku ze skargą oraz w związku z pismem z dnia 6 sierpnia 2013 r. do wskazania osoby lub osób wnoszących skargę w niniejszej sprawie. Jednocześnie poinformowano, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., Nr [...] ustalił dla J. i A. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 50 000 zł, a więc są to podmioty uprawnione do wniesienia skargi, bowiem, na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na pismo to żaden z adresatów nie odpowiedział. Zarządzeniem z dnia 12 listopada 2012 r. uznano, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez E. W. i K. W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przy czym przez interes prawny należy rozumieć taką sytuację, w której stan ten wpływa na uprawnienia lub obowiązki określonego podmiotu prawa, wynikające z norm prawa materialnego. Interes prawny dotyczy szeroko rozumianej sytuacji prawnej podmiotu prawa, wyznaczonej normami prawnymi różnego rodzaju, z których wynikają jego uprawnienia, obowiązki, korzyści czy wolności prawnie chronione (por. wyroki NSA: z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02 i z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02). Należy podkreślić, że interes prawny jest zarazem kategorią ściśle związaną z przedmiotem postępowania, ze względu na fakt, że dotyczy sfery normatywnej, mającej swoje źródło w przepisach regulujących sposób załatwienia sprawy. Można ująć go też, jako potrzebę ochrony sfery prawnej obywatela wyznaczającą zakres jego działań lub subiektywnie odczuwaną potrzebę utrzymania istniejącego, lub spowodowania takiego stanu rzeczy, jaki dany podmiot uważa za korzystny, przy czym korzyść ta musi mieć swoje źródło w prawie (zob. J. Klimkowicz, Interwencja uboczna w według k.p.c., Warszawa 1972, s. 50). Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazuje, że E. W. i K. W., nie byli stroną postępowania administracyjnego. Również zaskarżone postanowienie nie było do nich skierowane. Z akt sprawy wprost wynika, że opłata legalizacyjna została nałożona na J. i A. W., natomiast w późniejszym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. opłaty legalizacyjnej stronami byli J. i A. W.. Zaskarżone postanowienie zostało skierowane do J. i A. W.. Skarżący w niniejszej sprawie – E. W. i K. W.- nie mają zatem żadnego interesu prawnego w skarżeniu do sądu administracyjnego postanowienia zapadłego nie na ich rzecz. W związku z czym wniesiona przez nich skarga, z uwagi na treść art. 50 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 powoływanego przepisu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.