VII SA/Wa 1575/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka O. S.A. w W. złożyła skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazaną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemny oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie działek ew. nr [...], [...] z obrębu [...] przy ul. C. w W. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że wykonanie ww. decyzji oznaczało będzie rozpoczęcie budowy, co może spowodować uniemożliwienie potencjalnego zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Wskazano także, że w przypadku wykonania inwestycji i jednoczesnego uwzględnienia skargi inwestor prawdopodobnie został by zobowiązany do wykonania rozbiórki, co spowodować mogłoby negatywne konsekwencje dla skarżącej jak i inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej zw. p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, nie wystarczy więc samo powtórzenie przez stronę treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wręcz uniemożliwia sądowi jego merytoryczną ocenę (zob. szerzej na ten temat B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168 i nast.). W ocenie Sądu w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i wniosku strony skarżącej, w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, iż strona skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i swojego wniosku praktycznie w ogóle nie uzasadniła. Wnioskodawca podał jedynie, że wykonanie ww. decyzji spowoduje rozpoczęcie budowy, co może spowodować utrudnienie potencjalnego zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Wskazano także, że w przypadku wykonania inwestycji i jednoczesnego uwzględnienia skargi inwestor prawdopodobnie został by zobowiązany do wykonania rozbiórki, co spowodować mogłoby negatywne konsekwencje dla skarżącej jak i inwestora. Tak lakoniczne sformułowanie uzasadnienia nie może być uznane przez Sąd za wykazujące zaistnienie w stosunku do skarżącego przesłanek wstrzymania. Nie wskazano chociażby w jaki sposób prowadzenie budowy może spowodować utrudnienie potencjalnego zagospodarowania nieruchomości skarżącego. Poza tym już z treści przytoczonego zarzutu wynika, że zagrożenie to na obecnym etapie jest potencjalne, skarżąca obecnie nie zabudowuje swojej działki. Tymczasem by wniosek o wstrzymanie uwzględnić przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. muszą być realne. Okoliczności powołane przez wnioskodawców muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie potencjalny i hipotetyczny. W interesie strony skarżącej leży więc takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sam fakt udzielenia pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniesienie przedmiotowego wniosku, gdyż ze swej natury skutki decyzji dotyczących pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Takie stanowisko Sądu jest zgodne z obowiązującym orzecznictwem. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Należy również dodać, że ryzyko prowadzenia robót budowlanych w sytuacji złożenia skargi na decyzję dotyczącą pozwolenia na budowę, spoczywa na inwestorze, prowadzi on bowiem swoją inwestycję w sytuacji niepewnej jaką jest możliwość uchylenia decyzji przez Sąd. Istotną kwestią jest również i to, iż zarówno pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie należy mieć zatem na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. W świetle powyższego, oceniając czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, Sąd nie dopatrzył się ich zaistnienia. W przedmiotowym wniosku nie wykazano, że zachodzą przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.