VII SA/Wa 1577/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2011 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1966 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) , w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania wszczętego na wniosek G. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę rurociągu doprowadzającego wodę ze zbiornika [...] do Browaru [...], w zakresie działek nr [...] należących do wnioskodawcy, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...] Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę rurociągu doprowadzającego wodę ze zbiornika [...] do Browaru [...] część lądowa (na działkach poza pasem drogowym drogi krajowej [...]) w Z. Pismem z dnia 31 sierpnia 2010 r. G. S. powołując się na przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności w/w decyzji podnosząc, że wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Wojewoda stwierdził, iż badana decyzja Starosty Z. nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działka o nr [...] znajduje się w jednostce o symbolu KDz i KDg - tereny dróg publicznych, działka nr [...] znajduje się w jednostce o symbolu KDz - tereny dróg publicznych oraz C4.2 - ZP2 - tereny zieleni urządzonej, zaś działka nr [...] w jednostce o symbolu C4.2-ZP2 - tereny zieleni urządzonej strefa sieci kanalizacyjnej, elektro-energetycznej, gazowej. Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało złożone przez inwestora prawidłowo (art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Organ podał, że w dniu wydania przedmiotowej decyzji G. S. nie był właścicielem działek o nr [...] położonych w Z. przy ul. [...], a zatem w odniesieniu do tych działek nie mógł występować jako strona w postępowaniu. Nie był również właścicielem działek sąsiadujących. W ocenie organu, kontrolowana decyzja spełnia wszelkie wymagania nałożone prawem, inwestor posiadał skuteczne prawo do dysponowania nieruchomością, tj., uzyskał zgodę na ułożenie wodociągu na działkach nr [...]. Zgodę taką wyraził A. B. - kurator właścicielki działek T. M., ustanowiony w oparciu o postanowienie Sądu dla W. z dnia [...] kwietnia 1998 r. sygn. akt [...]). Kurator A. B. wyraził zgodę w dniu 11 lipca 2008 r. na przeprowadzenie wodociągu w granicy działek w pasie istniejącego uzbrojenia terenu, nie ograniczając tym samym możliwości ich zabudowy. Ponadto prace te miały być przeprowadzone w technologii bezwykopowej. Za wyrażenie zgody przekazano odszkodowanie w kwocie 4770zł. W odniesieniu do zarzutu wnioskodawcy, że Starosta Z. wydając decyzję zaniechał badania złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ podkreślił, iż oświadczenie to zostało złożone pod odpowiedzialnością karną (art. 233 k.k.), a przytaczana przez wnioskodawcę argumentacja nie ma w tej sprawie zastosowania. Zdaniem organu, Starosta Z. dopełnił wszelkich obowiązków i oparł decyzję na prawidłowo złożonym przez inwestora oświadczeniu. Wojewoda nie stwierdził, aby wystąpiła przyczyna do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. odwołanie złożył G. S., domagając się o uchylenia decyzji organu I instancji i stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się zarzucił, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę, pomimo że nie posiadał zgody właściciela gruntu na wkroczenie na nieruchomość i ułożenie tam rurociągu. Wyjaśnił, iż do lutego 2010 r. właścicielką działek nr [...] była T. M. - osoba częściowo ubezwłasnowolniona i przebywająca na stałe w Domu Pomocy Społecznej w G., a jej interesy reprezentował kurator A. B., wyznaczony postanowieniem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] kwietnia 1998 r. sygn. [...]. Kurator osoby ubezwłasnowolnionej częściowo zgodnie z treścią art. 156 k.r.o. w związku z art. 178 § 2 k.r.o., miał obowiązek uzyskiwać zezwolenie sądu opiekuńczego we wszelkich ważniejszych sprawach, które dotyczą osoby lub majątku podopiecznego. Kurator A. B. w imieniu T. M. wyraził 11 lipca 2008 r.. zgodę m.in. na ułożenie urządzeń wodociągowych stanowiących element inwestycji na terenie działek [...], pomimo, że nie uzyskał na powyższą czynność wcześniejszego zezwolenia sądu opiekuńczego, wskutek czego zgoda ta nie była skuteczna. G. S. stwierdził, iż dokonanie czynności przewidzianych w art. 156 k.r.o. bez uzyskania uprzedniego zezwolenia sądu opiekuńczego, jako sprzeczne z przepisami bezwzględnie obowiązującymi, powoduje nieważność czynności (art. 58 § 1 k.c.). Zarzucił, że w dacie składania wniosku inwestor nie posiadał zgody T. M. na dysponowanie jej nieruchomością na cele budowlane, a złożone przez niego oświadczenie na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie odzwierciedlało rzeczywistości. Zdaniem odwołującego się, Starosta Z. uznając ww. zgodę za wyrażoną skutecznie, nie zbadał oświadczenia złożonego przez inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością, chociaż obowiązkiem organu administracyjnego było zweryfikowanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele inwestycyjne. Zdaniem strony, pozwolenie na budowę zostało udzielone podmiotowi, który nie legitymował się tytułem wobec wszystkich nieruchomości objętych planowaną przez niego inwestycją, co uzasadnia stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania G. S., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] znak: [...], w części dotyczącej działek nr ew. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, iż jeżeli postępowanie nieważnościowe zostało wszczęte na żądanie strony, to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy, a zatem decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, która dotyczy interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Skoro G. S. jest właścicielem działek nr ew. [...], na których została zaprojektowana sporna inwestycja, to decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym wszczętym na jego wniosek może dotyczyć decyzji Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] jedynie w części odnoszącej się do ww. działek wnioskodawcy. Organ zauważył, że inwestor do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Z powyższego oświadczenia jednoznacznie wynikało, kto je złożył, jakich działek ono dotyczyło (m.in. działki nr ew. [...]) i z czego wynikał tytuł prawny przysługujący inwestorowi do ww. nieruchomości (zgoda kuratora sądowego). Oświadczenie było opatrzone własnoręcznymi podpisami osób uprawnionych do reprezentowania wnioskodawcy, tj. prokurentów G. S.A. Organ wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Złożenie takiego oświadczenia stanowi wystarczającą przesłankę do uznania, że inwestorowi przysługuje tytuł prawny do realizacji inwestycji na danej nieruchomości. Samo zaś oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją - inwestor nie ma obowiązku jej przedłożenia, zaś organ, jeśli złożone oświadczenie jest wypełnione prawidłowo oraz nie budzi wątpliwości, nie ma obowiązku jej pozyskania w celu weryfikacji oświadczenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że uprawnienie organu do oceny, czy przedłożone w postępowaniu administracyjnym dokumenty i twierdzenia inwestora faktycznie uprawniają go do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaistnieje wyłącznie w przypadku powzięcia wątpliwości na etapie postępowania zwykłego. W przedmiotowej sprawie, na ówczesnym etapie postępowania nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających podejrzenie, iż oświadczenie inwestora może być niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Skoro więc nie było wątpliwości co do prawdziwości złożonego oświadczenia, organ nie miał obowiązku jego weryfikacji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane składane jest pod rygorem odpowiedzialności karnej. Tym samym fakt złożenia przez inwestora oświadczenia o treści niezgodnej z rzeczywistym stanem faktycznym nie może stanowić przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to bowiem przesłanka wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. (wydanie decyzji w wyniku przestępstwa). Ponadto organ wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] jest kompletny oraz został opracowany przez osoby do tego uprawnione. W zakresie dotyczącym działek nr ew. [...] projekt budowlany jest zgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego m. Z., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] marca 2005 r. (Dz.U. Woj. [...] z 2005 r. Nr [...], poz. [...]), decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, jak również z decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2008 r. zmieniającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lutego 2008 r., którymi udzielono G. S.A. [...] w Z. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie ujęcia wody ze zbiornika [...] przy jego lewym brzegu w T. oraz pobór wody ze zbiornika [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, że organ administracji nie jest związany zarzutami zawartymi we wniosku strony o stwierdzenie nieważności decyzji i musi zbadać z urzędu, czy zaskarżona decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdził, iż analiza akt sprawy nie wykazała, aby decyzja Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w odniesieniu do działek nr ew. [...] rażąco naruszała przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto kwestionowana decyzja została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł G. S., zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty Z. o pozwoleniu na budowę. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, iż przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia zgodności złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym, a oświadczenie nie musi być poparte dokumentacją, zaś organy architektoniczno-budowlane nie mają obowiązku jej pozyskania w celu weryfikacji oświadczenia. Zarzucił, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę, pomimo że nie posiadał zgody właściciela gruntu na wkroczenie na nieruchomość i ułożenie tam rurociągu. Skarżący ponownie wskazał, iż kurator A. B. w imieniu ubezwłasnowolnionej częściowo T. M. wyraził zgodę m.in. na ułożenie urządzeń wodociągowych stanowiących element przedmiotowej inwestycji na terenie działek [...], pomimo iż nie uzyskał na powyższą czynność zezwolenia sądu opiekuńczego, wskutek czego zgoda ta nie byłą wyrażona skutecznie. Skarżący stwierdził, iż dokonanie czynności przewidzianych w art. 156 k.r.o. bez uzyskania uprzedniego zezwolenia sądu opiekuńczego, jako sprzeczne z przepisami bezwzględnie obowiązującymi, powoduje nieważność czynności (art. 58 § 1 k.c.) Zdaniem skarżącego, niezależnie od treści złożonego oświadczenia inwestora, obowiązkiem organu administracyjnego było zweryfikowanie rzeczywistego prawa do dysponowania nieruchomością na cele inwestycyjne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04). Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospoadrowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc powyższy wymóg prawny do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Należało zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż w przypadku, gdy złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wypełnione prawidłowo oraz nie budzi wątpliwości, to organ wydający pozwolenie budowlane nie ma obowiązku prowadzenia dodatkowego postępowania w celu weryfikacji treści oświadczenia. W przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym należało zatem rozważyć, czy przedstawiony Staroście Z. materiał dowodowy, w tym zwłaszcza oświadczenie kuratora częściowo ubezwłasnowolnionej właścicielki gruntu – A. B., powinno skutkować powzięciem przez organ wątpliwości co do zgodności złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym, oraz czy w związku z tym miał on obowiązek weryfikacji tego oświadczenia. Wskazać należy na definicję prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, która jest zawarta w art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przez prawo to należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Wzór oświadczenia został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127). Zgodnie ze wskazanym wzorem, inwestor składając oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zobowiązany jest wskazać m.in. oznaczenie tytułu prawnego, z którego wynika to prawo. A zatem, w oświadczeniu inwestor musi wskazać dokumenty potwierdzające prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale ustawodawca nie nałożył na niego obowiązku przedłożenia tych dokumentów. Jak wynika z akt sprawy, kurator sądowy T. M. pismem z dnia 11 lipca 2008 r. wyraził zgodę na: odpłatne przekazanie inwestorowi na czas budowy pasa nieruchomości o szerokości 6 m niezbędnego do budowy rurociągu wody, posadowienie zainstalowanych na tej nieruchomości urządzeń wodociągowych oraz dostęp do tych urządzeń w pasie ich przebiegu celem prowadzenia eksploatacji, konserwacji i napraw. Powyższa zgoda nie skutkowała zatem utratą władztwa nad gruntem, a jej udzielenie nastąpiło za odszkodowaniem w kwocie 4770 zł. Takie postanowienia zgody jaką wyraził kurator częściowo ubezwłasnowolnionej właścicielki, nie są jednoznaczne w ocenie tego czy jest to kategoria spraw "ważniejszych" w rozumieniu art. 156 k.r.o. i czy stanowią one czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu majątkiem ubezwłasnowolnionego. Organ architektoniczno-budowlany nie mógł zatem stwierdzić bezsprzecznie - jak to podnosi skarżący, że przed wyrażeniem przedmiotowej zgody kurator sądowy powinien uzyskać zezwolenie sądu opiekuńczego, stosownie do art. 156 k.r.o. Dlatego nie można w takim działaniu organu doszukać się oczywistości naruszenia prawa. Powyższe przesądza o tym, że w okolicznościach sprawy organ wydający pozwolenie na budowę nie miał obowiązku badania oświadczenia inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie dotyczącym działek nr ew. [...]. Charakter zgody kuratora, przemawiał bowiem za brakiem uzasadnionych wątpliwości organu co do treści oświadczenia inwestora. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podając, że wynika ono z dokumentów wskazanych w załączniku do oświadczenia. Zgodnie z ww. załącznikiem, w przypadku działek nr ewid. [...] dokumentem takim jest zgoda kuratora sądowego. Zważywszy więc, iż inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, warunek określony w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego został spełniony. Taka ocena oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powoduje, że słusznie w trybie nieważności organy nie znalazły podstaw do stwierdzenia, aby decyzja Starosty Z. z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę w rażący sposób naruszała przepisy prawa, jak również aby była dotknięta jakąkolwiek inną wadą określoną w art. 156 § 1 k.p.a., w części dotyczącej działek nr ew. [...]. Jednocześnie należy zauważyć, że możliwość orzekania przez organ w procesie budowlanym w oparciu o oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane służy uproszczeniu i przyśpieszeniu procesu inwestycyjnego. Prowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności tego oświadczenia z rzeczywistym stanem prawnym, w sytuacji gdy nie istnieją bezsprzeczne podstawy do powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do jego treści, byłoby sprzeczne z zasadą szybkości postępowania administracyjnego określoną w art. 12 § 1 k.p.a. Należy stwierdzić, że w toku przedmiotowego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę nie zaistniały okoliczności uzasadniające powzięcie wątpliwości co do zgodności oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania na cele budowlane w zakresie działek nr ew. [...]. Zarzuty w tym przedmiocie zostały podniesione przez skarżącego dopiero we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w odniesieniu do skutków aspołeczno-gospodarczych wywołanych kwestionowaną decyzją, których ocena jest jednym z elementów prowadzących do stwierdzenia nieważności decyzji, stwierdzić należy, że skarżący nabył przedmiotowe działki w drodze umowy sprzedaży z dnia 1 stycznia 2010 r., gdy były już obciążone z tytułu udzielenia ww. zgody. Dlatego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.