VII SA/Wa 1579/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant Ref. staż Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2011r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2011r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2011 r. (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. G. - utrzymał z mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r., Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006r. (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w [...], na działce nr ew. [...], [...] obręb [...]. Organ odwoławczy przedstawił zasady postępowania nieważnościowego oraz wyjaśnił pojęcie rażącego naruszenia prawa. Wskazał, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jeśli zostaną spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ww. ustawy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor spełnił wymogi niezbędne do wydania pozwolenia budowlanego, w tym oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodne z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003r. w sprawie wzorów wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. Nr 120. poz. 1127 ze zm.). Projekt budowlany odpowiada rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75. poz. 690 ze zm.). Organ odwoławczy podzielił stanowisko, że decyzji o pozwoleniu na budowę nie wydano z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie zgodził się z zarzutem, że inwestor winien dołączyć dokument potwierdzający dane zawarte w ww. oświadczeniu. Obowiązek "wykazania się" takimi dokumentami został bowiem uchylony z dniem 11 lipca 2003r. na mocy art. 1 pkt 25 lit. a) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718 ze zm.). Weryfikacja oświadczenia nie należy do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego. Na poparcie swego stanowiska organ powołał obszernie orzecznictwo sądów administracyjnych. Dodał następnie, że zarzut złożenia fałszywego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane, bądź braku wymaganej zgody, podniesiony został już po wydaniu pozwolenia na budowę, w piśmie z dnia 7 lipca 2010r., uzupełnionym pismem z dnia 18 sierpnia 201Or. W postępowaniu zwyczajnym uczestnicząca E. G. i takiego zarzutu nie podnosiła. Trudno zatem przyjąć, iż organ posiadał informacje o nieprawdziwości oświadczenia. Organ wyjaśnił, że weryfikacja ww. oświadczenia w toku postępowania nieważnościowego byłaby możliwa tylko wówczas, gdyby wnioskodawca kwestionował je w postępowaniu zwykłym. Stwierdził, powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i Sądu Najwyższego, że późniejsze podnoszenie zarzutów do decyzji o pozwoleniu na budowę pozostaje w opozycji do zasady pewności obrotu, która powinna być tym silniej respektowana, im dłuższa jest w danej sferze życia perspektywa czasowa podejmowanych działań. Z podanych powodów organ nie podzielił zarzutu "zaniechania przez organ wojewódzki badań mających na celu ustalenie stanu rzeczywistego i pominięcia konieczności dostarczenia przez inwestora stosownych dowodów prawa". Na koniec zwrócił uwagę na wyjaśnienie E. G. złożone do protokołu rozprawy dnia [...] stycznia 2008r. w Sądzie Rejonowym w [...], sygn. akt [...] (s. 2) potwierdzające wyrażenie zgody na wybudowanie przybudówki. Powyższe pozostaje w opozycji do zarzutu, że prawa inwestora "są domniemane i wykazane warunkowo". Bez znaczenia pozostają też wyjaśnienia, że wówczas odwołująca występowała bez pełnomocnika i "nie śledziła na bieżąco zapisów rozprawy". Z zaniechania staranności nie można obecnie wywodzić jakichkolwiek skutków i kwestionować protokół do którego nie wniosła zastrzeżeń. Jako chybioną organ ocenił też argumentację, iż odwołująca "nie miała wiedzy, że w jej imieniu złożone zostało oświadczenie o zgodzie na dysponowanie nieruchomością" i że wiedzę tę "zdobyła w grudniu 201 Or." Przeczy temu wniosek z 7 lipca 201 Or. uzupełniony 18 sierpnia 201 Or. zaś zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i decyzja o pozwoleniu na budowę wskazują działkę inwestycyjną, co do której odwołująca winna wiedzieć o przysługujących jej prawach rzeczowych. Natomiast ewentualne potwierdzenie, w toku postępowania karnego złożenia fałszywego oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ dodał, że nie jest dopuszczalne przyjęcie, aby którakolwiek z podstaw wznowienia mogła zarazem stanowić jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji. Podobnie "ograniczenie praw w postępowaniu spadkowym" pozostaje bez znaczenia w sprawie. Ustalenie stanu faktycznego odmiennego od oczekiwanego, w oparciu o właściwie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy, nie narusza art. 6 i 7 k.p.a. Na koniec organ stwierdził, że analiza dokumentacji zatwierdzonej decyzją z [...] października 2006r. wskazuje, iż inwestycja nie narusza uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2006r. Nr [...]; w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi [...] oraz części wsi [...], Gm. [...] (Dz.Urz.Woj. [...] z 2006r. Nr 87. poz. 1488). Z pisma Urzędu Gminy [...] z [...] czerwca 2006r. wynika, że ww. działka znajduje się na obszarze o symbolu M, o podstawowym przeznaczeniu (do 100% terenu) pod zabudowę: mieszkaniową jednorodzinną, wielorodzinną, usługową, zagrodową. Paragraf 7 ust. 1 określa maksymalny wskaźnik zabudowy działki 60% i minimalną powierzchnię biologicznie czynną 35%. Plan określa również maksymalną wysokość zabudowy - 12m oraz geometrię dachu - kalenica prostopadła lub równoległa do ulicy o spadku głównych połaci dachu - 20°- 40° (§ 8 ust. 1). Szczegółowe ustalenia dla wsi [...] zawiera § 32 planu. Z porównania wyrysu z ewidencji gruntów z wyrysem z planu wynika, iż działka nr ew. [...] położona jest na terenie Wl. 10.M, dla której określono spadek głównych połaci: 30°-45; układ głównej kalenicy równolegle do ulicy; min. szer. frontu działki: 25m; w pozostałym zakresie odsyłając m.in. § 5, § 7, § 8. Ponadto, część działki [...] znajduje w strefie ochrony konserwatorskiej "B"', której dot. § 16 ust. 1 planu. Z opisu technicznego i zagospodarowania terenu (pkt. 1.4.) wynika, iż obejmuje on dobudowę parterowej przybudówki do północnej ściany szczytowej oraz schodów z 1 piętra do ogrodu przed budynkiem. Sporna inwestycja nie narusza ww. zapisów planu, w szczególności dotyczących: przeznaczenia obiektu; wskaźnika zabudowy działki, który zgodnie z § 3 pkt 3 planu wynosi 13.70% (326,8/2.385,00 x 100); min. powierzchni biologicznie czynnej - 84,99% (teren zielony/powierzchnia całkowita terenu x 100 - pkt 1.5. Opisu technicznego, k. 4); wysokości: 3.67m (rys. nr 06/AK - przekrój pionowy A-A), na którym zaprojektowano taras (rys. nr 05/AK - rzut 1 piętra). Z uwagi na zakres robót budowlanych, zastosowania nie znajdują pozostałe zapisy planu, a § 16 ust. 1 planu nie nakładał obowiązku uzyskania uzgodnienia organu ochrony zabytków. Dokumentacja projektowa zawiera orzeczenie techniczne, o którym mowa § 206 ust. 1 warunków technicznych. Organ odwoławczy nie stwierdził też, aby weryfikowana decyzja dotknięta była pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Wyjaśnił, że zgodność realizacji inwestycji z projektem budowlanym należy do organów nadzoru budowlanego, a nie organów architektoniczno-budowlanych. Skargę na powyższą decyzję złożyła E. G. i wnosząc o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...], ewentualnie o uchylenie decyzji z [...] maja 2011 r. zarzuciła naruszenie: art. 7, art. 8 i art 9 k.p.a. przez bezpodstawne bądź przedwczesne utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] bez wyjaśnienia, czy nie zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego; art. 32 ust. 4 pkt. 2 cyt. ustawy przez błędne przyjęcie, że złożono prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji gdy oświadczenia nie podpisała M. K., a wskazany w oświadczeniu dokument nie daje upoważnienia do dysponowania nieruchomością. Zdaniem skarżącej, oświadczenie oprócz ww. wad merytorycznych posiada istotne braki formalne. Nie wskazano w nim m.in. dokumentu, z którego wynika zgoda współwłaścicieli, w tym skarżącej. Zgodnie zaś ze wzorem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. (Dz.U. nr 120, poz.1127 ze zm.) w pkt. 6 oświadczenia powinien być podany i opisany dokument z którego wynika zgoda współwłaścicieli. Wpisanie "zgody współwłaścicieli" nie wskazuje na taki dokument. Oświadczenie obarczone ww. brakami formalnymi wymagało uzupełnienia w oparciu o art. 64 § 2 kpa, do czego organ wydający pozowolenie na budowę winien wezwać stronę, a organ nadrzędny ocenić, czy w świetle Prawa budowlanego, inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane oraz czy prawo takie wynika z dokumentu wskazanego w oświadczeniu. Tego zaś na żadnym etapie postępowań nie uczyniono. Bezpodstawnym było również przyjęcie, że skarżąca posiadała wiedzę o rzekomej zgodzie przed grudniem 2010 r., gdyż w piśmie z 7 lipca 2010 r. wskazała, że nie wyrażała zgody na rozbudowę. To samo potwierdziła pismem z 18 sierpnia 2010 r. i zgodnie z prawdą podtrzymuje nadal. Skarżąca stwierdziła, że zarzut organu, odnośnie jej zeznań złożonych 15 stycznia 2008 r. na rozprawie sygn. akt [...] w sprawie o dział spadku, jest tendencyjny. W tej samej sprawie składała bowiem oświadczenia o braku zgody na działania przekraczające zakres zwykłego zarządu i po pouczeniu z art. 299 kpc w trybie art. 404 kpc składała zeznania o braku zgody na rozbudowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Poddaną kontroli Sądu decyzją z [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał z mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2011 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbudowę budynku ww. mieszkalnego w [...], na działce nr ew. [...]. Na wstępie zatem podkreślić trzeba, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] zapadły w postępowaniu nieważnościowym. Jest to postępowanie nadzwyczajne, w którym organ administracyjny bada jedynie, czy kontrolowana decyzja jest obarczona jedną z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Przepis ten jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności aktu administracyjnego wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., ponieważ wskazuje wprost, że stwierdzenie nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach. Skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006r., ewentualnie uchylenia zakażonej decyzji zarzucając przede wszystkim, że organy nie wyjaśniły, czy zachodzi przesłanka rażącego naruszenia prawa wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 64 § 2 k.p.a. i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W związku z powyższym wyjaśnić również należy, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa to jednoznaczna sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może więc zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). Tak więc, ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do przyjęcia, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru naruszonego przepisu - jako kryterium rażącego naruszenia prawa - winny być również brane pod uwagę społeczno- gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. O rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy stwierdzone naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. akt III A.R.N 22/95, wyrok NSA z 17 lipca 2008r" sygn. akt II OSK 888/07 oraz z dnia 21 sierpnia 2001 r. sygn. akt II SA 1726/00, LEX nr 51233 oraz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński. Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, s. 237, por. także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B. Adamiak, J. Borkowski. Wydawnictwo C.H. Beck - Warszawa 1996, s. 716-721). W konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce jedynie wyjątkowo, a przed wydaniem takiego rozstrzygnięcia organy zobligowane są do dokonania szczegółowej oceny naruszenia, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem konsekwencji prawnych. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania nieważnościowego organ nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwyczajnym, w stanie faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie jej wydania. W takim też kontekście organ odwoławczy dokonał oceny decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006r. i prawidłowo ustalił, że nie jest ona dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym nie narusza w sposób rażący art. 64 § 2 k.p.a. i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie - pod rygorem odpowiedzialności karnej - o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie, winno być złożone na formularzu według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003r -. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. z dnia 10 lipca 2003r. Nr 120, poz. 1127). Zgodnie z ww. wzorem inwestor zobowiązany jest wskazać rodzaj tytułu prawnego, z którego wynika jego prawo do dysponowania daną nieruchomością na cele budowlane, a w przypadku, gdy nieruchomość ta pozostaje we współwłasności, winien wymienić pozostałych współwłaścicieli oraz wskazać dokumenty potwierdzające powyższe prawo. Jak wynika z treści oświadczenia z dnia [...] września 2006r. M. K. jako dokument potwierdzający prawo do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane wskazała - pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 k.k. - postanowienie Sądu Rejonowego [...] w sprawie o sygn. akt. [...] o stwierdzeniu praw do spadku oraz powołała się na zgodę współwłaścicieli opisanych z imienia i nazwiska w pkt 2 oświadczenia. Nie ulega kwestii, że powołanie się na sądowe stwierdzenie nabycia spadku, pozwala na wykazanie się statusem spadkobiercy, bowiem orzeczenie to pełni także funkcję legitymacyjną względem osób trzecich. Nie można było zatem podzielić stanowiska skarżącej, że organ architektoniczno - budowlany winien był w postępowaniu zwyczajnym zweryfikować oświadczenie pod względem formalnym. Nawet gdyby przyjąć, że inwestor zobowiązany był w pkt 7 oświadczenia obok wskazania "zgoda współwłaścicieli" opisać dokument z którego zgoda ta wynika, to i tak uchybienie to - w świetle przedstawionej wyżej argumentacji - nie miałoby cech rażącego naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek sygnału, dowodu, czy pisma świadczącego, że inwestor nie posiadał zgody pozostałych współwłaścicieli, w tym skarżącej. Starosta [...] nie mógł mieć zatem wątpliwości w tym zakresie, a tylko ich wystąpienie powodowałoby konieczność zweryfikowania rzeczywistego stanu prawnego nieruchomości oraz tytułu prawnego inwestora. Organ może bowiem przyjąć informacje zawarte w oświadczeniu za zgodne ze stanem faktycznym lub prawnym jeśli nie są one sprzeczne z innymi dowodami w sprawie lub faktami znanymi organowi z urzędu. W związku z powyższym, nie można było zgodzić się z zarzutami skargi, o rażącym naruszeniu art. 64 § 2 k.p.a. i art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W konsekwencji, nie było również podstaw do przyjęcia, że postępowanie nieważnościowe przeprowadzono z uchybieniem zasadom wynikającym z art. 7, 8, 9 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób zgodny z wymogami ww. przepisów przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające oraz prawidłowo ocenił, że weryfikowana decyzja nie jest obarczona pozostałymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Dokumentacja zatwierdzona decyzją z [...] października 2006r. nie narusza bowiem zapisów uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2006r. Nr [...]; w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w obrębie wsi [...] oraz części wsi [...], Gm. [...] (Dz.Urz.Woj. [...] z 2006r. Nr 87. poz. 1488). Działka nr ew. [...] znajduje się na terenie o podstawowym przeznaczeniu (do 100% terenu) pod zabudowę: mieszkaniową jednorodzinną, wielorodzinną, usługową, zagrodową (symbol M). Spełniono również wymagania wynikające z § 7 ust. 1 planu odnośnie maksymalnego wskaźnika zabudowy działki i minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, jak również maksymalnej wysokość zabudowy oraz geometrii dachu (§ 8 ust. 1). Szczegółowe ustalenia dla wsi [...] określone w § 32 planu również zostały spełnione. Ponadto, część działki [...] leży obszarze strefy ochrony konserwatorskiej "B"', której dotyczy § 16 pkt 1 planu, który nie nakłada obowiązku uzyskania uzgodnienia organu ochrony zabytków, poza przypadkami odkrycia zabytków archeologicznych. Dobudowa parterowej przybudówki do ściany szczytowej północnej oraz schodów z pierwszego piętra do ogrodu przed budynkiem nie narusza ww. zapisów planu. Dokumentacja projektowa zawiera orzeczenie techniczne, o którym mowa § 206 ust. 1 warunków technicznych. Na prawidłowość powyższych ustaleń pozostaje również bez wpływu zarzut skarżącej zgłoszony do Sądu w piśmie z dnia 2 sierpnia 2011 r. o naruszeniu § 68 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) dotyczący mniejszej niż wymagana (1,2 m) szerokości schodów. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 3 ust. 2 a Prawa budowlanego budyniem mieszkalnym jednorodzinnym jest budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Definicję legalną samodzielnego lokalu mieszkalnego zawiera ustawa z 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), która w art. 2 ust. 2 (zdaniem pierwsze) stanowi, że samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Jednym z kryteriów wydzielenia lokalu mieszkalnego jest zatem jego samodzielność. Z projektu budowlanego zatwierdzonego weryfikowaną decyzją nie wynika, aby budynek posiadał więcej niż dwa samodzielne, wyodrębnione lokale mieszkalne, o czym świadczą rzuty parteru oraz pierwszego piętra. Przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny, w zakresie szerokości schodów spełnia zatem wymogi określone w § 68 ust. 1 warunków technicznych skoro ich szerokość zaplanowano na 1m, przy wymaganych 0,8m. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej, zakres planowanych robót wynikał z projektu budowlanego stanowiącego integralną część badanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006r. Na koniec wyjaśnić należy, że ustalenie, iż oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie podpisała M. K. mogłoby ewentualnie stanowić przesłankę wznowieniową wymienioną w art 145 § 1 pkt 5 k.p.a. nie miało zatem wpływu na roztrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę