VII SA/Wa 1585/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko, asesor WSA Szczepan Borowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. R. i J. S. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 28 kwietnia 2025 r. znak: DOA-WPPOH.612.547.2021.AG w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska solidarnie na rzecz skarżących A. R. i J. S. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej także: "GDOŚ", "organ II instancji), postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2025 r., znak: DOA-WPPOH.612.547.2021.AG, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia A. R.-Sz. i J. Sz. – orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "RDOŚ w [...]", "organ I instancji") z 1 grudnia 2021 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usług turystycznych (hangar na sprzęt wodny) w zabudowie wolnostojącej na działkach geodezyjnych nr [...] i [...], obręb K., gmina P. Do wydania postanowienia GDOŚ doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ. Pismem z dnia 24 listopada 2021 r., znak: [...], Wójt Gminy P. zwrócił się do RDOŚ w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usług turystycznych (hangar na sprzęt wodny) w zabudowie wolnostojącej na działkach o nr ewid. [...] i [...], obręb K., gmina P. Postanowieniem z [...] grudnia 2021 r., znak: [...], RDOŚ w [...] odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji o warunkach zabudowy, wskazując w uzasadnieniu, że realizacja przedmiotowej inwestycji stoi w sprzeczności z zapisami rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie M. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2006 r. Nr [...], poz. [...] , dalej: "rozporządzenie Wojewody"), a w szczególności z zakazem określonym w § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, z którego wynika, że na terenie tej formy ochrony przyrody zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Organ uzgadniający wskazał również, że teren przedmiotowej inwestycji położony jest w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków P. P. [...]. Na wyżej oznaczone postanowienie zażalenie złożyli A. R.-Sz. i Jacek Sz. Postanowieniem z 1 lipca 2022 r., znak: DOA-WPPOH.612.547.2021.AG, GDOŚ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. R.-Sz. i J. Sz., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 stycznia 2023 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1864/22 oddalił skargę. Jednakże na skutek wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 lipca 2024 r. sygn. akt: Il OSK 1433/23, uchylił ww. orzeczenie Sądu I instancji oraz zaskarżone postanowienie GDOŚ. Ponownie rozpatrując wniesione zażalenie, GDOŚ w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., określających kompetencje do orzekania w niniejszej sprawie przez organy ochrony środowiska. Następnie organ II instancji wyjaśnił, że w trakcie prowadzonego postępowania weszła w życie uchwała Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2022 r. w sprawie M. Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...], dalej "Uchwała"), mocą której uchylone zostało rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. Rozszerzeniu uległo przy tym brzmienie zakazu zamieszczonego obecnie w § 5 ust. 1 pkt 7 Uchwały, poprzez wprowadzenie § 5 ust. 1 pkt 7 lit b w brzmieniu "zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 389 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1087 z późn. zm.). Organ odwoławczy podkreślił jednak, że poza rozszerzeniem zakazu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 7 Uchwały, katalog zakazów zawarty w aktualnie obowiązującej Uchwale oraz zawarty w uchylonym rozporządzeniu Wojewody są tożsame. Uwzględniając powyższe, a także charakter przedsięwzięcia (budowa hangaru na sprzęt wodny) uznano, iż nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. GDOŚ przypomniał, że zamierzone przedsięwzięcie planowane jest na działkach nr [...] i [...] obręb K., gmina P., położonych w granicach [...] Parku Krajobrazowego, oraz obszaru specjalnej ochrony ptaków P. P. [...]. Istotne było zatem wyjaśnienie przez organ I instancji, czy planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z regulacjami wynikającymi z utworzenia M. Parku Krajobrazowego zawartymi w powołanej uchwale wydanej na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1478 z późn. zm., dalej: "u.o.p."), w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody. Enumeratywny katalog zakazów obowiązujących na terenie ww. obszaru chronionego został wyartykułowany w § 5 ust. 1 Uchwały. Organ odwoławczy nadmienił, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza budowę budynku usług turystycznych (hangar na sprzęt wodny) w zabudowie wolnostojącej. Działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni około 0,08 ha w ewidencji gruntów i budynków oznaczone są jako grunty PsV - pastwiska oraz B-LsV - grunty mieszkaniowe na terenach leśnych. Działki od strony zachodniej graniczą z rzeką K.. Zgodnie z sentencją uzgadnianego projektu decyzji, warunki zabudowy ustalane są dla inwestycji polegającej na budowie budynku usług turystycznych (hangar na sprzęt wodny). Dla projektowanego ww. budynku określono następujące parametry zabudowy: maksymalna powierzchnia zabudowy do 144 m2, maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku do 16 m, maksymalna wysokość do okapu głównej połaci dachowej: 4,0 m od poziomu terenu przy budynku do okapu głównej połaci dachowej, maksymalna wysokość budynku - 8,0 m od poziomu terenu przy głównym wejściu do budynku do najwyższego punktu kalenicy, dach: dwuspadowy o symetrycznym koncie nachylenia 35 - 45 stopni, ilość kondygnacji - 2 nadziemne, w tym poddasze użytkowe. Projekt decyzji nie wskazuje na wymóg zapewnienia w obrębie nieruchomości miejsc postojowych dla użytkowników nieruchomości. GDOŚ podkreślił, że jak wynika z analizy załącznika graficznego do projektu decyzji, od strony zachodniej przedmiotowe działki graniczą z rzeką K. i znajdują się w całości w strefie, gdzie obowiązuje ograniczenie budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od brzegów rzek. Na wyznaczonym terenie mogą być więc realizowane, tylko te inwestycje, które podlegają wyjątkowi od zakazu, czyli obiekty służące turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej (§ 5 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały). Według organu II instancji, wyjątek dotyczący obiektów służących turystyce wodnej należy wykładać w sposób ścisły. GDOŚ zaznaczył, że odstępstwo mające na celu uwzględnienie potrzeby realizacji turystyki wodnej (w ramach popularyzacji wartości przyrodniczych, krajobrazowych parku krajobrazowego), ale z równoczesną potrzebą poszanowania zasad zrównoważonego rozwoju, dopuszcza przekształcenie terenów przybrzeżnych jedynie w zakresie, w jakim służy to wyłącznie turystyce wodnej. Przez turystykę wodną należy rozumieć przemieszczanie się (pływanie, żeglowanie itp.) po rzekach, jeziorach, szlakach wodnych, drogach wodnych przy wykorzystaniu różnego rodzaju sprzętu i urządzeń, obiektów począwszy od statków żeglugi pasażerskiej przez łodzie żaglowe, barki przystosowane do wędrówek wodnych, tramwaje wodne, tratwy, kajaki, łodzie wiosłowe itp. Dalej, odwołując się do poglądów judykatury organ odwoławczy wskazał, że o charakterze obiektu budowlanego świadczą: jego faktyczna funkcja i przeznaczenie, nie zaś jego nazwa wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. By możliwe było zastosowanie tego wyjątku, obiekt budowalny służący turystyce wodnej musi posiadać cechy świadczące, o tym, że w rzeczywisty i bezpośredni sposób służy turystyce wodnej, tj. zapewnia swobodne, bezpieczne przemieszczanie się po wodach śródlądowych i ze względu na pełnioną funkcję, jest nieodzowny do zapewnienia realizacji tej turystyki. Wyklucza to realizację takich obiektów, które mogą pozostawać jedynie w związku z uprawianiem turystyki wodnej, których budowa prowadziłaby do przekształcenia terenów objętych ochroną w sąsiedztwie wód, przez zmiany cech przyrodniczych, krajobrazowych i urbanizację. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy oraz wykonując ocenę prawną zawartą w wyroku NSA z dnia 16 lipca 2024 r. sygn. akt: Il OSK 1433/23, GDOŚ stwierdził, że w analizowanym projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie określono szczegółowo funkcji pomieszczeń, a w szczególności pomieszczeń zlokalizowanych na poddaszu. W przedłożonym projekcie wskazano jedynie, że budowa dotyczy 2 kondygnacyjnego (w tym poddasze użytkowe) hangaru na sprzęt wodny. Organ odwoławczy dostrzegł, że co prawda w sentencji projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazano, że budowa dotyczy budynku usług turystyki (hangar na sprzęt wodny), to jednak w ocenie GDOŚ parametry budynku wskazane w uzasadnieniu analizowanego dokumentu są charakterystyczne dla budynków mieszkalnych a nie dla budynków magazynowych, jakimi są hangary. Tym samym organ II instancji uznał, że planowane zamierzenie nie posiada cech charakterystycznych dla obiektów służących turystyce wodnej. To z kolei oznacza, że budynek usługowy - hangar na sprzęt wodny o wskazanych parametrach, zdaniem GDOŚ, nie wchodzi w zakres wyjątku dotyczącego obiektów służących turystyce wodnej. Obiekt ten nie ma związku z prowadzeniem gospodarki wodnej lub rybackiej, więc nie dotyczy go także druga część odstępstwa zawarta w § 5 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały W tym aspekcie organ II instancji nadmienił ponadto, że dokonując uzgodnienia nie bada, in abstracto, czy zamierzona inwestycja może być zrealizowana na określonej działce z punktu widzenia przepisów szczególnych, ale bada, czy sporządzony projekt decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia ograniczenia wynikające z tych przepisów szczególnych. Stąd też podstawowym zagadnieniem jest prawidłowe, zgodne z przepisami sporządzenie projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli projekt decyzji o warunkach zabudowy nie będzie spełniał wymaganych warunków to uzgodnienie tego projektu nie będzie możliwe, ale to nie oznacza, że takie uzgodnienie nie będzie możliwe w sytuacji gdy projekt decyzji będzie sporządzony poprawnie. GDOŚ nie dostrzegł poza tym możliwości zastosowania odstępstwa określonego w art. 17 ust. 2 pkt 1-4 u.o.p., ponieważ planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, oraz realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Końcowo organ II instancji zaznaczył, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wskazała występowanie zadrzewień na terenie działek nr [...] i [...], obręb K., gmina P. Zdaniem GDOŚ, realizacja zamierzonej inwestycji może zatem naruszać również zakaz wskazany w § 5 ust 1 pkt 3 Uchwały, tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Jednak kierując się ekonomiką procesową organ II instancji wskazał, że odstąpił od analizy powyższego zakazu, gdyż z uwagi na naruszenie wcześniej analizowanego zakazu projekt decyzji i tak nie może być uzgodniony. Powołując się na ekonomikę procesową GDOŚ rozpatrując przedmiotową sprawę odstąpił również od badania wpływu inwestycji na obszar specjalnej ochrony ptaków P. P. [...]. W konsekwencji powyższego organ II instancji uznał za zasadne utrzymanie w mocy postanowienia RDOŚ w [...], o czym orzekł wspomnianym na wstępie postanowieniem z [...] kwietnia 2025 r., znak: [...]. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodzili się A. R.-Sz. i J. Sz. (dalej: także "Skarżący"), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, który wywiódł skargę do tutejszego Sądu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 5 ust. 1 pkt 7 Uchwały w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 7 u.o.p. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie hangar na sprzęt wodny o wskazanych parametrach nie wchodzi w zakres wyjątku dotyczącego obiektów służących turystyce wodnej, podczas gdy w niniejszej sprawie organ nie wykazał jakiejkolwiek podstawy, z której miałaby wynikać uniwersalna norma określająca standardowe parametry obiektu typu hangar do przechowywania sprzętu wodnego, co czyni ocenę dokonaną przez organ dowolną, nieobiektywną i nie opartą na faktach oraz dowodach, za to opartą na nieweryfikowalnych i pozamerytorycznych przypuszczeniach; b) art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, jedynie na nieudowodnionych spekulacjach co do funkcji planowanego obiektu, pomimo dokumentacji graficznej, oświadczeń inwestorów, danych dotyczących prowadzenia działalności gospodarczej przez inwestorów oraz faktu położenia działki przy jednym z najpopularniejszych szlaków kajakowych, co jednoznacznie dowodzi faktycznego przeznaczenia budynku, tj. przechowalni na sprzęt wodny i zaplecza organizacyjnego, co tym samym oznacza, że zachodzą przesłanki do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek Skarżących; c) art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., poprzez ograniczenie prawa własności Skarżącym i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, a który prawidłowo zastosowany skutkowałby uzgodnieniem przedmiotowego projektu decyzji; II. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 153 p.p.s.a. poprzez brak podporządkowania się organu wskazanym wytycznym i ocenie prawnej wyrażonej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lipca 2024r. w sprawie sygn. akt II OSK 1433/23 w tym: - zaniechanie analizy posiadanych w sprawie dowodów, w tym dowodów znanych organowi z urzędu; - formułowanie tez nie mających poparcia w materiale dowodowym, w tym stwierdzenie, że gabaryty budynku świadczą o mieszkalnym charakterze obiektu; b) art. 136 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego, w tym zażądania od Wójta Gminy P. kompletu dokumentacji złożonej wraz z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy stanowiącego podstawę do przygotowania projektu decyzji, brak zasięgnięcia opinii Wójta Gminy P. o faktycznie prowadzonej od kilkunastu lat przez Skarżących działalności gospodarczej w zakresie organizacji turystyki wodnej i innych, mogących przyczynić się do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego zgodnie z wytycznymi NSA zawartymi w wyroku z dnia 16 lipca 2024 r. zapadłego w niniejszej sprawie. c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, poprzez jego zastosowanie, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonego postępowania odwoławczego i ponownego przeanalizowania stanu faktycznego i prawnego wynikać winna co najmniej konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia czy też nawet uchylenia zaskarżonego postanowienia i uzgodnienia projektu decyzji dla inwestycji Skarżących; d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy postępowanie przeprowadzone przed organem I instancji cechowało się uchybieniami natury procesowej, jak i obrazą prawa materialnego, co skutkować winno uchyleniem przez organ II instancji skarżonej decyzji organu I instancji w całości; e) art. 7, 77 § 1, art. 80 i 81 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym: - poprzestanie na własnych niepopartych dowodowo przypuszczeniach co do rzekomego charakteru mieszkalnego planowanego obiektu bez podstaw dowodowych bowiem organ oparł się wyłącznie na subiektywnej ocenie gabarytów obiektu nie uwzględniając jednoznacznych oświadczeń inwestorów, treści wniosku oraz kontekstu lokalizacyjnego (działka przy jednym z najbardziej znanych i popularnych szlaków wodnych), - zignorowanie ukształtowania terenu i okoliczności podnoszonej przez sam organ, tj. zadrzewienia, które to uwarunkowania terenowe uzasadniały przyjęcie zwartej i kompaktowej bryły budynku nie zaś wielkogabarytowego hangaru, - pominięcie danych, z których wynika, że inwestorzy prowadzą od kilkunastu lat działalność gospodarczą związaną z organizacją spływów kajakowych, co bezpośrednio dowodzi faktycznego przeznaczenia budynku tj. przechowalni na sprzęt wodny i zaplecza organizacyjnego, - wskazanie braku formalnie wyznaczonych miejsc postojowych podczas gdy planowany budynek ma charakter magazynowo-techniczny, w ramach działalności usługowej Skarżących i nie generuje ruchu stałego, a możliwość czasowego parkowania pojazdów na nieutwardzonym gruncie działki w ramach jej naturalnej powierzchni (w tym działek przyległych i sąsiadujących stanowiących własność Skarżącego), jest wystarczająca dla jego obsługi, zwłaszcza przy założeniu jego wzmożonego wykorzystywania jedynie sezonowo, - interpretowanie na niekorzyść inwestorów braku wykazania szczegółowego wykazu funkcji pomieszczeń wewnętrznych podczas gdy etap postępowania nie wymaga od inwestora przedkładania takiej dokumentacji, o czym świadczy brak takich danych w urzędowym wzorze wniosków o warunki zabudowy co w ocenie Skarżących świadczy o nieustaleniu stanu faktycznego, a nawet nieuprawnionym wyjściu przez organ poza kompetencje przyznane organowi w postępowaniu uzgodnieniowym, które to uchybienia doprowadziły organ do błędnego zakwestionowania celu inwestycji i funkcji budynku, f) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak dołożenia należytej staranności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wnikliwego załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, w tym przyjęcie niezweryfikowanych przypuszczeń organu co do planowanej funkcji budynku potwierdzonej dokumentacją zgromadzoną w sprawie g) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego i procesowego oraz na bezpodstawnym uniemożliwieniu stronie realizacji planowanej inwestycji, h) art. 8 § 2 k.p.a., polegające na odstąpieniu przez organ administracji od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, na terenie gminy P., obręb K., i wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy inne nieruchomości położone w sąsiedztwie nieruchomości Skarżących, tj. m.in. działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z uwagi na fakt istniejących zabudowań także musiały otrzymać decyzję pozytywną w zakresie ustalenia warunków zabudowy, natomiast w ich przypadku zaniechano kwestionowania usytuowania ich w odległości mniejszej niż 100 m od rzeki K.; III. Błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: a) bezzasadne zakwalifikowanie funkcji planowanego budynku jako mieszkalnej, pomimo jednoznacznego wskazania inwestora dotyczącego funkcji przechowalni sprzętu wodnego oraz braku jakichkolwiek udowodnionych przesłanek wskazujących na intencję wykorzystania obiektu do celów mieszkaniowych; b) pominięciu kontekstu terenowego i uwarunkowań funkcjonalnych działki bowiem organ nie uwzględnił przy ocenie inwestycji, iż działka jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie popularnego szlaku kajakowego corocznie wykorzystywanego przez niebagatelną liczbę turystów co wymaga odpowiedniej infrastruktury do ich obsługi zabezpieczającej jednocześnie bezpieczne i dogodne korzystanie z wód i terenów przybrzeżnych oraz ochronę środowiska przed nieodpowiednią eksploatacją i w konsekwencji zniszczeniem; c) pominięcie, że położenie działki, ukształtowanie terenu i drzewostan, którego istnienie wskazuje organ ograniczają możliwość wzniesienia budynku o większych gabarytach, a wola inwestorów jak najmniejszej ingerencji w zastany krajobraz doprowadziła do zaplanowania bryły bardziej zwartej lecz nadal funkcjonalnej adekwatnie do potrzeb inwestorów i prowadzonej przez nich działalności gospodarczej oraz nawiązującej do charakterystycznych parametrów obiektów istniejących w obszarze analizowanym, co w przypadku zwiększenia parametrów skutkowałoby odmową wydania WZ; d) zignorowanie faktu, iż inwestorzy prowadzą działalność gospodarczą, w zakresie której jest organizacja spływów kajakowych co potwierdza deklarowaną funkcję wnioskowanej inwestycji tj. zaplecza technicznego w postaci przechowalni sprzętu; e) powołanie się na brak wydzielonych miejsc postojowych podczas gdy dla budynku o charakterze magazynowym nie jest wymagane formalne wydzielenie miejsc parkingowych, Skarżący są właścicielami działek sąsiednich co pozwala na organizację działalności gospodarczej (w tym parkowanie pojazdów) na terenie innych działek, a powierzchnia tych działek pozwala na czasowe zatrzymanie pojazdów w sposób funkcjonalny i bezpieczny, bez konieczności ingerencji w środowisko, budowania miejsc parkingowych i zmniejszania powierzchni biologicznie czynnej; f) powołanie się na brak określenia szczegółowo funkcji pomieszczeń, a w szczególności pomieszczeń zlokalizowanych na poddaszu, podczas gdy na etapie uzgadniania projektu o warunkach zabudowy od inwestora nie wymagano przedstawiania szczegółowego określenia funkcji wszystkich pomieszczeń bowiem decyzja WZ określa jedynie ogólne cechy inwestycji takie jak gabaryty, funkcja i nie wymaga prezentacji rzutów czy precyzyjnej specyfikacji wewnętrznych pomieszczeń. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie narusza prawo w sposób wskazany powyżej, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 28 kwietnia 2025 r., znak: DOA-WPPOH.612.547.2021.AG, utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] grudnia 2021 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usług turystycznych (hangar na sprzęt wodny) w zabudowie wolnostojącej na działkach geodezyjnych nr [...] i [...], obręb K., gmina P. Podstawę prawną ww. postanowień stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W sprawie nie jest sporne, że planowana przez Skarżących inwestycja została przewidziana na działkach o nr ewid. nr [...] i [...], obręb K., gmina P., który to teren w dacie orzekania przez organ I instancji objęty został ochroną wynikającą z postanowień rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2006 r. Nr [...], poz. [...]), a którego przepisy zostały obecnie zastąpione regulacjami uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2022 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2022 r. poz. [...]). Tym samym, decyzja o warunkach zabudowy dla tego terenu może zostać wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Zakres obszarowy inwestycji oraz dokonywanego uzgodnienia wyznaczały zarazem granice ww. działek gruntu w stanie, w jakim zostały one określone na załączniku graficznym (mapowym) do projektu decyzji o warunkach zabudowy. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wyrażenie zgody (uzgodnienie) wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym; treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (zob. tezę drugą wyroku NSA z 1 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01, LEX nr 682049). Jednocześnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przedmiotowe uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a., a więc w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W rozpoznawanej sprawie, GDOŚ podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestycja narusza zakaz wyrażony aktualnie w § 5 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały (uprzednio w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody), zgodnie z którym, na terenie M. Parku Krajobrazowego zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Przechodząc do merytorycznej oceny powyższego stanowiska organów administracji, Sąd zobowiązany jest na samym wstępie zauważyć, że w niniejszej sprawie wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny, co w istotny sposób determinuje kierunek interpretacji przepisów prawa materialnego i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, która powinna być przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Stosownie do art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże bowiem nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie zaś z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność), zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią zaś z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II OSK 550/22, CBOSA). Mając to na uwadze należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie orzeczeniu z 16 lipca 2024 r. (sygn. akt II OSK 1433/23), uchylając zarówno wyrok Sądu I instancji, jak i wcześniejsze rozstrzygnięcie GDOŚ, dokonał wiążącego wyjaśnienia terminu "obiekty służące turystyce wodnej", użytego również w mającej obecnie zastosowanie w sprawie treści zakazu zawartego w § 5 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały, a więc obiektów, które nie są objęte zakazem sytuowania w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych na terenie M. Parku Krajobrazowego. Tak też, Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej orzeczeniu za błędne uznał założenie przyjęte przez orzekające w sprawie organy administracji i Sąd I instancji, że żaden obiekt usług turystycznych (hangar na sprzęt wodny) nie spełnia wymogu "służenia turystyce wodnej". NSA za trafny uznał natomiast ten kierunek poglądów judykatury, w których przyjmuje się, że obiekty służące turystyce wodnej to nie tylko obiekty techniczne służące bezpośrednio do uprawiania tej turystyki np. pomosty do cumowania łodzi lub uprawiania wędkarstwa, lecz również obiekty służące obsłudze turystów, np. sanitariaty, wypożyczalnie sprzętu wodnego, a więc obiekty zapewniające bezpieczne i dogodne korzystanie przez turystów z wód. Sąd Naczelny wskazał przy tym, że budynek służący do prowadzenia usług w postaci wypożyczania i przechowywania łodzi, kajaków, kanu bez wątpienia ma bezpośredni związek z turystyką wodną i uzasadnione jest, aby tego rodzaju budynek usługowy znajdował się w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora, aby nie było konieczności przenoszenia tego sprzętu na dalsze odległości. Przyjmując powyższą ocenę prawną NSA stwierdził zatem, że ponownie rozpoznając sprawę w jej całokształcie – organ II instancji powinien dokonać zindywidualizowanej oceny charakteru i rodzaju obiektu planowanego do realizacji przez Skarżących, w oparciu o przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy, analizę urbanistyczną wykonaną na potrzeby postępowania lokalizacyjnego, informacje przedstawione przez inwestora oraz wszelkie inne dane, którymi organy ochrony środowiska dysponują z urzędu. NSA zaznaczył przy tym, że prowadzona na podstawie ww. materiałów analiza może doprowadzić do wniosku, że zarówno uzgadniany projekt decyzji WZ, jak i wspomniana analiza nie zawierają wystarczających danych do zajęcia przez organ merytorycznego stanowiska. Wówczas jednak podstawą odmowy uzgodnienia nie powinna być ocena o niespełnianiu wymogów przesłanek pozytywnego stanowiska organu uzgodnieniowego, ale niemożność wyrażenia merytorycznego stanowiska. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny zauważając, że w art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. jest mowa o przepisach o ochronie przyrody, podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie istotne mogą okazać się okoliczności podniesione w opinii Dyrektora M. Parku Krajobrazowego z dnia [...] listopada 2021 r. Poza tym w związku ze stwierdzeniem RDOŚ w [...], że odstąpił od ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000, Sąd Naczelny zaznaczył, że uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, na mocy art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. jest dokonywane w odniesieniu do innych, niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zdaniem NSA, jest zaś oczywiste, że obszary Natura 2000 są objęte ochroną właśnie na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Biorąc pod uwagę ww. stanowisko wyrażone w powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, tutejszy Sąd doszedł do wniosku, że rozpoznając sprawę ponownie GDOŚ nie sprostał ocenie prawnej i wskazaniom zawartym w tym orzeczeniu NSA. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji uznał bowiem, że planowany do realizacji obiekt nie będzie stanowił budynku usług turystyki wodnej ("hangaru na sprzęt wodny"), jak deklarują we wniosku o ustalenie warunków zabudowy Skarżący, a to z tego tylko powodu, że w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy "nie określono szczegółowo funkcji pomieszczeń, a w szczególności pomieszczeń zlokalizowanych na poddaszu", a przy tym podane parametry spornego budynku są charakterystyczne dla budynków mieszkalnych, a nie dla budynków magazynowych jakimi są hangary. Zdaniem tutejszego Sądu, z powyższą oceną nie sposób się zgodzić biorąc pod uwagę argumentację zaprezentowaną przez organ II instancji. Po pierwsze trudno uznać za przekonujące stwierdzenie przez GDOŚ, jakoby brak określenia w przedłożonej dokumentacji "szczegółowej funkcji pomieszczeń" mogło wskazywać na inny niż deklarowany przez Skarżących rodzaj planowanej zabudowy. Niewątpliwie rację ma w tym względzie autor skargi podnosząc, że na etapie ubiegania się o warunki zabudowy nie można wymagać od inwestorów przedłożenia szczegółowego projektu architektoniczno-budowlanego, który wymagany jest dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim jednak, posiłkując się choćby tylko podstawową wiedzą z zakresu budownictwa i doświadczeniem życiowym, należy zgodzić się z twierdzeniami skargi, że w przypadku takich obiektów jak "hangar na sprzęt wodny" trudno oczekiwać, by budynek tego typu posiadał szczegółowo sprecyzowaną funkcję poszczególnych pomieszczeń. Jak przyjmuje się w powszechnym tego słowa znaczeniu, już niejako z samej definicji pojęcia "hangar" wynika bowiem, że jest to budynek o wnętrzu jednoprzestrzennym (hala), służący do zabezpieczenia np.: samolotów, szybowców, balonów,, śmigłowców czy łodzi przed działaniem czynników atmosferycznych (zob. definicję słowa hangar w Wikipedii). Oznacza to, że zazwyczaj obiekt jakim jest "hangar" składa się po prostu z hali, czyli jednego dużego pomieszczenia służącego do przechowywania różnego rodzaju sprzętów, np. łodzi czy kajaków. W tym kontekście warto również odnotować, że Skarżący konsekwentnie wskazywali w toku postępowania przed organami administracji, że prowadzą działalność gospodarczą, której przedmiotem jest m.in. organizacja rekreacji wodnej (spływów kajakowych), a sporny obiekt będzie służył właśnie tym celom. Skarżący wyjaśniali też, że w ramach planowanego obiektu przewidziano pomieszczenie służące do przechowywania sprzętu wykorzystywanego do turystyki wodnej, a ponadto zaplanowano poddasze użytkowe, wykorzystywane np. jako suszarnia na kapoki. W tym stanie rzeczy nie sposób uznać za przekonujących twierdzeń organu II instancji, że samo tylko nieokreślenie w złożonej dokumentacji "szczegółowej funkcji pomieszczeń" może świadczyć o innym przeznaczeniu planowanego obiektu niż ten wprost wskazywany przez Skarżących. Po wtóre, wniosek tego rodzaju nie wydaje się również w żadnej mierze uprawniony ze względu na rozmiary planowanej zabudowy, co sugeruje GDOŚ w zaskarżonym postanowieniu. Faktycznie z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że przewidziany do realizacji obiekt ma mieć powierzchnię zabudowy wynoszącą maksymalnie 144 m2, maksymalna szerokość elewacji frontowej budynku została określona na 16 m, zaś maksymalna wysokość do okapu głównej połaci dachowej: 4,0 m od poziomu terenu przy budynku do okapu głównej połaci dachowej. Zdaniem Sądu, brak jest jednak racjonalnych powodów, dla których można by przyjąć, że powyższe parametry wykluczają możliwość użytkowania ww. obiektu jako hangaru na sprzęt służący do turystki wodnej. Nie wiadomo z czego organ II instancji wywodzi tego rodzaju wniosek, gdyż nie wykazano w żaden sposób, by podane wymiary obiektu uniemożliwiałyby takie jego wykorzystywanie. W ocenie Sądu, ani planowana powierzchnia spornego budynku, ani też szerokość jego elewacji frontowej czy wysokość nie świadczą o tym, że przechowywanie w nim sprzętu wodnego, jak np. łodzi czy kajaków służących do turystyki wodnej – nie będzie technicznie możliwe. Po trzecie, zdaniem Sądu całkowicie nieuprawnione jest sugerowanie przez organ II instancji, że planowane przez Skarżących przedsięwzięcie może wskazywać na zamiar realizacji zabudowy mieszkaniowej. W sytuacji gdy w projekcie decyzji o warunkach zabudowy wprost określono, że objęty tą decyzją obiekt to "budynek usług turystycznych", a przy tym sprecyzowano, że chodzi tu o "hangar na sprzęt wodny", to nie wydaje się racjonalnie założenie, by Skarżący w oparciu o taką decyzję mogli skutecznie wnioskować w przyszłości o udzielenie pozwolenia na budowę dla budynku o innym charakterze, np. mieszkalnego. Bez wątpienia określona w decyzji o warunkach zabudowy funkcja obiektu i tym samym wskazane tam przeznaczenie przyszłej zabudowy byłyby przecież wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej w procedurze wydania pozwolenia na budowę. Podsumowują ten wątek rozważań tutejszy Sąd stwierdził, że organ II instancji nie wykazał przekonująco, by sporny obiekt nie miał związku z prowadzeniem turystyki wodnej, a tym samym, że nie dotyczy go odstępstwo od zakazu przewidziane wprost w § 5 ust. 1 pkt 7 lit. a Uchwały. Wbrew wytycznym zawartym w powoływanym wcześniej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, GDOŚ nie wskazał poza tym jakichkolwiek innych powodów, dla których uzasadniona byłaby odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przypomnieć raz jeszcze należy, że Sąd Naczelny wyraźnie zaakcentował, że stanowisko organu mogłoby rzecz jasna być negatywne np. w sytuacji, gdyby organ ten wykazał, że zarówno uzgadniany projekt decyzji WZ, jak i sporządzona analiza urbanistyczna nie zawierają wystarczających danych do zajęcia przez organ merytorycznego stanowiska. W takim jednak przypadku podstawą odmowy uzgodnienia nie powinna być ocena o niespełnianiu wymogów przesłanek pozytywnego stanowiska organu uzgodnieniowego, ale niemożność wyrażenia merytorycznego stanowiska. Z tego rodzaju sytuacją nie mamy jednak do czynienia w badanej sprawie, gdyż GDOŚ przyjął, że informacje zawarte w przedłożonej dokumentacji są wystarczające do merytorycznej oceny planowanej inwestycji. Jak natomiast wyjaśniono we wcześniejszych rozważaniach niniejszego uzasadnienia, ocena ta jest zupełnie pozbawiona racjonalnych i przekonujących podstaw. Organ II instancji całkowicie pominął ponadto także te wskazania zamieszczone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których zaakcentowano wagę okoliczności podniesionych w opinii Dyrektora M. Parku Krajobrazowego z dnia 17 listopada 2021 r. Pomimo wytycznych NSA, GDOŚ ponownie rozpoznając sprawę po raz kolejny pominął również ocenę ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000, które jak podkreślił Sąd Naczelny, w świetle jednoznacznej dyspozycji art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., objęte są ochroną opartą na przepisach o ochronie przyrody. Końcowo wypada odnotować, że tutejszy Sąd został niejako pozbawiony możliwości oceny także tych twierdzeń GDOŚ, z których wybrzmiewa obawa o naruszenie przez planowane przedsięwzięcie zakazu zamieszczonego w § 5 ust 1 pkt 3 Uchwały, tj. zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Jest tak dlatego, że organ tłumacząc się "ekonomiką procesową" w ogóle nie dokonał analizy tych okoliczności sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Raz jeszcze rozpoznając sprawę, organ II instancji, będąc związany oceną prawną wyrażoną powyżej, dokona ponownej analizy wszystkich wskazanych wyżej aspektów, uwzględniając przede wszystkim wytyczne zawarte w przywołanym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lipca 2024 r. (sygn. akt II OSK 1433/23), a które powtórzone zostały na użytek zaprezentowanych w niniejszym uzasadnieniu motywów zapadłego orzeczenia. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., zasadzając od GDOŚ na rzecz Skarżących kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na które składają się: uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł) oraz opłata od pełnomocnictwa (17 zł). Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.