VII SA/Wa 1606/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Kramek, Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), sędzia WSA Mirosława Kowalska, Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi B W i J W na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę Przedmiotem skargi B W i J W ("skarżący") jest decyzja Wojewody [...] ("Wojewoda") nr [...]z [...] maja 2019 r., wydana w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Starosta [...] ("Starosta") decyzją nr [...]z [...] stycznia 2018 r., wydaną na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11f ust. 1-3, art. 11g ust. 1 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1496, "specustawa drogowa") zezwolił Burmistrzowi [...] ("inwestor") na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "Budowa ul. [...]w [...]", zatwierdził projekt budowlany, stanowiący załącznik nr 2 do decyzji, oraz zatwierdził następujący podział nieruchomości w obrębie [...]jedn. ewid. [...]: - działka ew. nr [...] na działki ew. nr [...][...], - działka ew. nr [...] na działki ew. nr [...]i [...]. Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący – współwłaściciele działki nr ew. [...]. Wskazali, że związany z przeznaczeniem części ich działki pod inwestycję koszt przebudowy ogrodzenia przekracza ich możliwości finansowe, a także, że ich zdaniem przeznaczenie części ich działki pod budowę ul. [...], która jest ulicą "ślepą" i o znikomym ruchu pojazdów, jest zbędne, bowiem ulica ta nie wymaga aż tak szerokiego włączenia w ul. [...]. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda decyzją nr [...]z [...] maja 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a.") uchylił rysunek pn. "Projekt zagospodarowania terenu", stanowiący część projektu budowlanego oraz integralną część zaskarżonej decyzji jako załącznik nr 2, i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, nowego rysunku pn. "Projekt zagospodarowania terenu", stanowiącego część projektu budowlanego, będącego załącznikiem nr 1 do niniejszej decyzji, będącej jej integralną częścią. W pozostałej części Wojewoda utrzymał decyzję Starosty w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji opisał przebieg postępowania odwoławczego, a następnie wskazał, że inwestor przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej uzyskał wszystkie wymagane prawem opinie zgodnie z art. 11b ust. 1 i 2 specustawy drogowej. Zgodnie z art. 11d ust. 1 tej ustawy do wniosku załączył mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu w skali 1:500. Do wniosku załączono także analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W myśl art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; "Prawo budowlane"). Stosownie do treści art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego do projektu dołączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wyjaśnił dalej, że po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym stwierdził, iż wydana decyzja wymaga dokonania korekty części projektu budowlanego pn.: "Projekt zagospodarowania terenu", stanowiącego integralną część zaskarżonej decyzji, jako załącznik nr 2, poprzez wpisanie i zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, nowego rysunku pn.: "Projekt zagospodarowania terenu", który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji, będący jej integralną częścią. Podał, że w przedłożonym ponownie projekcie zagospodarowania terenu wskazano w sposób jednoznaczny projektowaną linię rozgraniczającą oraz granice działek ewidencyjnych przed i po podziale. W odniesieniu do zarzutów skarżących Wojewoda wskazał, że Starosta, jako organ administracji publicznej, zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania stał na straży praworządności, i na wniosek inwestora podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. postępowanie było prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Zgodnie z art. 9 k.p.a. organ I instancji w sposób należyty i wyczerpujący poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, czuwając w ten sposób nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu organ był gotów udzielić stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jednocześnie, organ administracji publicznej zapewnił stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie Wojewody warunek zawiadomienia stron postępowania określony w art. 11f ust. 3 specustawy drogowej został spełniony, gdyż zgodnie z art. 11d ust. 1 i 5 tej ustawy Starosta zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie wysłano inwestorowi oraz właścicielom nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony Starosta zawiadomił w drodze obwieszczeń, na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym oraz w urzędowym Biuletynie Informacji Publicznej, a także na tablicy ogłoszeń w urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi – tj. Urzędzie Miejskim w [...], w urzędowym Biuletynie Informacji Publicznej i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości należy uznać za skuteczne. W zawiadomieniach wskazano miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z dokumentacją oraz składać ewentualne uwagi i wnioski. Zarzut skarżących o braku możliwości zapoznania się z decyzją organu I instancji nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach, gdyż strony postępowania są jedynie zawiadamiane o wydaniu decyzji wydanej w trybie specustawy drogowej, a z jej treścią mogą zapoznać się w siedzibie organu wydającego decyzję, o czym organ I instancji zawiadomił strony postępowania, w tym skarżących zawiadomieniem z [...] stycznia 2018 r., dostarczonym do adresatów za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska [...] stycznia 2018 r. W trakcie prowadzonego postępowania Starosta również zawiadomił strony pismem z [...] grudnia 2017 r., w sposób określony przez ustawodawcę, o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie, o czym B W i JW dowiedzieli się 18 grudnia 2017 r. Ponadto Wojewoda podkreślił, że w uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2018 r., udzielającej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w tym zatwierdzającej projekt budowlany, oznaczony jako załącznik nr 2 do decyzji dla inwestycji pn. "Budowa ulicy [...]w [...]", Starosta zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. zawarł uzasadnienie faktyczne i prawne oraz wskazał fakty i dowody, na których się oparł i uznał za udowodnione, z przytoczeniem stosownych przepisów prawa. Działanie organu administracji publicznej I instancji Wojewoda ocenił jako dążenie do wyważenia słusznego interesu obywatela i ochrony interesów osób trzecich. Spostrzeżenie to przemawia w konsekwencji za wykonaniem obowiązku wynikającego z art. 6, 7, 8, 10, 77, 80 i 84 k.p.a. W związku z powyższym zarzuty skarżących wskazane w odwołaniu, dotyczące naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także pełnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych podjętej decyzji, Wojewoda uznał za całkowicie chybione. Organ odwoławczy wskazał, że przyjęte w specustawie drogowej rozwiązania prawne oparte są na regule dominacji interesu społecznego (interesu ogólnopaństwowego – drogi krajowe i interesu jednostek samorządu terytorialnego – drogi wojewódzkie, powiatowe, gminne) nad interesem indywidualnych obywateli. Natomiast prawo własności, którego ochronę zapewniają art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1, na które powołali się skarżący w odwołaniu, nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczane. Takie ograniczenia dopuszcza Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Konstytucja przewiduje również możliwość pozbawienia właściciela prawa własności, czyli wywłaszczenia. Zgodnie z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Jak już wyżej wskazano, specustawa drogowa zawiera regulacje prawne w zakresie nabywania nieruchomości pod drogi i jak stanowi art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 2204) ustawa ta nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Tym samym nie został naruszony art. 112 tej ustawy, bowiem decyzja Starosty została wydana zgodnie z obowiązującymi dla tego rodzaju inwestycji przepisami. Wojewoda podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 11d ust. 1 specustawy drogowej to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej. Stosownie do art. 11e tej ustawy nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Na poparcie tego poglądu organ przywołał liczne wyroki sądów administracyjnych Organ wskazał, że w związku ze spełnieniem warunków, zawartych w § 8 ust. 4 rozporządzenia o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, nie ma on władztwa do nałożenia obowiązku na inwestora do uzyskania stosownego odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, co zostało podniesione przez skarżących w piśmie z 10 kwietnia 2019 r. Wreszcie, Wojewoda wskazał, że zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Prawa budowlanego. Jak wynika natomiast z treści art. 35 ust. 4 tej ustawy, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z tego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Mając powyższe na względzie Wojewoda stwierdził, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie administracyjne przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i decyzja Starosty, poza częścią uchyloną niniejszą decyzją, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do Sądu na ww. decyzję Wojewody z [...] maja 2019 r. skarżący wnieśli o jej uchylenie w części dotyczącej działki nr ew. [...], obręb [...]oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego: - art. 7, art. 75 i art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez brak zebrania kompletnego materiału dowodowego w sprawie i nienależytą jego ocenę, przejawiającą się w wydaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie przedwcześnie, tzn. bez zebrania całego koniecznego do wyjaśnienia sprawy materiału dowodowego, - art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, - art. 6 k.p.a. oraz art. 11i ust. 2 specustawy drogowej poprzez włączenie części działki nr 81 obręb 0032-32 w pas drogowy, tym samym przejęcie jej na rzecz Gminy Miasta Wołomin powołując się m in. na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), które nie mają zastosowania w przypadku decyzji wydawanych na podstawie specustawy drogowej, ponieważ odnoszą się one do przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślili, że zatwierdzenie podziału należącej do nich działki we wskazanym przez inwestora kształcie jest całkowicie nieuzasadnione potrzebami utrzymania i funkcjonowania przebudowywanej ulicy Jodłowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Wojewody [...]z [...]maja 2019 r. nr [...]wydaną w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa ulicy [...]w [...]". Decyzją tą organ, po dokonaniu niewielkiej korekty, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w zasadniczej części utrzymał w mocy decyzję Starostę [...]z [...] stycznia 2018 r. Dokonując oceny ww. decyzji ze skargi skarżących, i kierując się przy tym interesem prawnym skarżących, Sąd uznał, że wskazana decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie są zasadne. Rozwijając to stanowisko Sąd zauważa, że istota sporu w niniejszej sprawie (ze względu treść rozpoznawanej skargi), sprowadza się do oceny potrzeby zajęcia części nieruchomości skarżących o nr ew. [...] (a dokładnie powstałej po podziale - dokonanym ostatecznie zaskarżoną decyzją- działki o nr ew. [...]o powierzchni 0,0012 ha; v. mapa z projektem podziału nieruchomości w aktach organu I instancji), pod projektowaną drogę. Sąd dostrzega przy tym, że inwestycja objęta kontrolowaną decyzją obejmuje budowę jezdni ul. Jodłowej na całym odcinku o długości około 120 m wraz z budową chodników, zjazdów, elementów bezpieczeństwa ruchu, odwodnienia w postaci kanalizacji deszczowej oraz przebudową elementów infrastruktury technicznej, kolidujących z projektowanymi elementami zagospodarowania terenu. Ulica [...] jest drogą gminną klasy D wykonaną z tłucznia kamiennego (o ślepym zakończeniu), posiadającą jedno skrzyżowanie z ul. [...] (będącą drogą gminną klasy L). Nieruchomość skarżących zlokalizowana jest u zbiegu ww. ulic, ze zjazdem od strony ul. [...]. Projekt budowlany dotyczący ww. inwestycji zakłada narożne ścięcia o wymiarach 5,0 m x 5,0 m linii rozgraniczających przy włączeniu do ul. [...]. W tym też celu część działki skarżących została wywłaszczona pod inwestycję. Według skarżących w toku postępowania nie wykazano jednak niezbędności zajęcia ich nieruchomości. Skarżący wskazali w tej kwestii m.in., że na swojej nieruchomości wykonali już "skos", odsuwając ogrodzenie od granicy z działkami drogowymi, i zapewnili w ten sposób bezpieczny wjazd i wyjazd z ulicy [...]. Wskazali przy tym na wysokie koszty związane z ewentualną przebudową ogrodzenia w przypadku realizacji inwestycji na części ich działki. Analizując ten zarzut, mając przy tym na uwadze okoliczności sprawy i znajdujący w niej zastosowanie stan prawny, Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia zastrzeżeń skarżących. I tak, Sąd zauważa, że wywłaszczenie jakie jest związane z realizacją decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, jest dopuszczalne w świetle unormowań Konstytucji RP (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3), bowiem następuje na cel publiczny (budowa drogi publicznej) oraz w oparciu o ustawę, tj. art. 12 ust. 4 specustawy drogowej. Wywłaszczenie następuje za odszkodowaniem określonym zgodnie z przepisami rozdziału trzeciego tej ustawy, a w zakresie w nim nieuregulowanym w oparciu o przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wywłaszczenie części - należącej do skarżących - działki spełnia więc konstytucyjną przesłankę celowościową, gdyż zostało dokonane na cel publiczny, jakim jest budowa drogi gminnej. Zważyć przy tym należy, że skutek przejęcia praw do nieruchomości nie jest efektem woli inwestora lub organu orzekającego, lecz następuje on z mocy samego prawa, jako skutek prawny ostateczności decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, co wynika (w tym przypadku) z art. 12 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Co równie istotne, odebranie dotychczasowemu właścicielowi praw do przejmowanych nieruchomości łączy się bezpośrednio z przyznaniem ekwiwalentu w postaci roszczenia o odszkodowanie, realizowanego przez organ administracji z urzędu w odrębnej decyzji. Sąd zaznacza także, że zgodnie z przepisami specustawy drogowej, właściwy starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, jako organ architektoniczno-budowlany w procesie budowy drogi publicznej jest uprawniony wyłącznie do orzekania w przedmiocie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Przepisy ustawy nie upoważniają go do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku inwestora, ani też do zmiany przebiegu inwestycji. O przebiegu drogi decyduje zarządca (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Zatem i zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, stosując przepisy specustawy drogowej, organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Tylko stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza określony przepis prawa, zobowiązuje ten organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi. Tak też przyjął NSA m. in. w wyroku z 3 września 2014 r. o sygn. akt II OSK 170/14 stwierdzając, że organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Przy czym, we wskazanym wyroku, NSA za dopuszczalną uznał weryfikację przez organ zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także ocenę przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości. "Ta weryfikacja nie może mieć jednak na celu samej kontroli zasadności poszczególnych rozwiązań wskazanych we wniosku, ale ma na celu zbadanie niezbędności inwestycji do realizacji ogólnego celu przedsięwzięcia drogowego". Kierując się powyższym, Sąd stwierdza przede wszystkim, że z prawidłowych ustaleń organów obu instancji wynika, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza obowiązującego prawa, wniosek inwestora zawiera elementy wskazane w art. 11d ust. 1 specustawy drogowej, a projekt budowlany jest zgodny z ustawą Prawo budowlane. W tej sytuacji nie było podstaw do odmowy wydania decyzji w kształcie przedstawionym przez wnioskodawcę. Nadto, z uwagi na stanowisko skarżących prezentowane w postępowaniu administracyjnym (którzy to konsekwentnie przed organami obu instancji kwestionowali zajęcie części ich działki pod inwestycję i nie wyrażali zgody na jej podział), Sąd zauważa, że Wojewoda postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. wezwał inwestora m.in. do odniesienia się do zarzutów skarżących. Odpowiadając na to wezwanie, w piśmie z 27 kwietnia 2018 r. inwestor wskazał, że wywłaszczenie części nieruchomości stanowiącej działkę o nr ew. [...] z obrębu [...]było konieczne z uwagi na zapisy § 8 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie określające rozmiar terenu niezbędnego na skrzyżowanie dróg publicznych. Inwestor podał przy tym, że projekt zakłada zastosowanie minimalnych, określonych przez ww. rozporządzenie, narożnych ścięć, tj. 5 m x 5 m, oraz że zastosowanie takiego rozwiązania zapewni właściwe warunki bezpieczeństwa ruchu na projektowanym skrzyżowaniu. Poza tym podał, że przebudowa ogrodzenia zostanie wykonana i sfinansowana przez inwestora. Wynika z tego, że inwestor zaprojektował zajęcie działki skarżących tylko w takim zakresie, w jakim była ona niezbędna pod pas drogowy, wobec obowiązującego wówczas stanu prawnego (tj. wymogów wynikających z ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dróg). Z uwagi na treść skargi i zarzuty w niej podniesione, Sąd stwierdza przy tym, że mylą się skarżący twierdząc, że ww. rozporządzenie na podstawie art. 11i ust. 2 specustawy drogowej nie znajdowało zastosowania; Sąd wyjaśnia bowiem, że na podstawie art. 11i ust. 2 specustawy drogowej nie stosuje się (wyłącznie) przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów ustawy z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji; wskazane wyłączenie nie obejmuje więc ww. rozporządzenia wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Sąd wyjaśnia jednocześnie, że zgodnie z przywołanym przez inwestora § 8 ust. 4 zd. 2 ww. rozporządzenia (w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji), na skrzyżowaniu drogi klasy Z z drogą klasy L lub D powinny być stosowane narożne ścięcia linii rozgraniczających nie mniejsze niż 10 m x 10 m, a przy istniejącej zabudowie dopuszcza się nie mniejsze niż 5 m x 5 m, zaś na skrzyżowaniu drogi klasy L lub D z droga klasy L lub D powinny być stosowane narożne ścięcia nie mniejsze niż 5 m x 5 m. W tym przypadku projekt budowlany przewiduje ścięcia 5 m x 5 m (na skrzyżowaniu drogi klasy D z drogą klasy L), a dla ich zapewnienia wywłaszczono skarżących z części ich nieruchomości. W tych warunkach, nie sposób więc zarzucić Wojewodzie wadliwego zaakceptowania wskazanego zajęcia, tj. części działki skarżących, skoro było ono spowodowane dostosowaniem parametrów inwestycji do zgodności z obowiązującym (wówczas) porządkiem prawnym, nadto – miało na celu zapewnienie bezpieczeństwa korzystającym z drogi. W konsekwencji, Sąd nie znalazł podstaw do podzielenia stanowiska skarżących i uznania tym samym zaskarżonej decyzji za wadliwą. Sąd stwierdza przy tym, że trafna jest argumentacja organu odwoławczego dotycząca braku kompetencji tego organu do wpływu na kształt inwestycji. Sąd zaznacza także, że kontrolowana decyzja jest decyzją związaną, czy inaczej: nie jest oparta (wbrew wywodom skargi) na uznaniu administracyjnym; po myśli bowiem art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2; w konsekwencji na podstawie ww. art. 11i ust. 1 odpowiednie zastosowanie w sprawie znalazł m.in. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.