VII SA/Wa 1609/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Mariola Kowalska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K., T. G. i Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić sprostowania wyroku z dnia 28 listopada 2013 r. Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1609/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. G. oraz uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. Pismami z dnia 14 lutego 2014 r. oraz 10 marca 2014 r. T. G. i Z. G. domagali się sprostowania tego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1101, ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 września 2013 r. II OZ 665/13 (LEX nr 1364265) stwierdził, że sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Wyrok z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1609/13 nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich ani rachunkowych jak również innych oczywistych omyłek. Wobec powyższego, na podstawie art. 156 § 1 i 2 ppsa, orzeczono jak w sentencji.