VII SA/Wa 1617/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji [...] Sp. z o.o. z/s w [...] (dalej jako "skarżąca", "spółka"), reprezentowana przez pełnomocnika profesjonalnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], nakazującą skarżącej spółce rozbiórkę nośnika reklamowego. W skardze zawarto wniosek o wytrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, iż nie jest właścicielem nośnika reklamowego powołując się na umową przewłaszczenia z [...] kwietnia 2016 r. zawartą pomiędzy skarżącą spółką a uczestnikiem postępowania. Na podstawie powyższej umowy miało dojść do przeniesienia własności w/w nośnika reklamowego, na który został nałożony nakaz rozbiórki. W z związku z powyższym skarżąca wskazała, że wykonując zaskarżoną decyzję dokonałaby czynu zabronionego przez prawo i naruszyłaby cudzą własności, przez co zostałaby narażona na odpowiedzialność cywilnoprawną i karnoprawną. Nadto strona skarżąca wskazała, iż wstrzymując się z wykonaniem zaskarżonej decyzji ryzykowałaby wszczęciem egzekucji administracyjnej w postaci grzywny lub wykonania zastępczego, w wyniku czego oprócz szkód majątkowych poniosłaby szkodę niemajątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie, bowiem wykonanie decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki, na obecnym etapie postępowania, spowoduje nieodwracalne skutki. Wskazać należy, że rozpoznawany przez Sąd wniosek dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie nakazu rozbiórki, który jest jedną z najdalej idących sankcji przewidzianych przepisami prawa budowlanego. Wykonanie takiej decyzji ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykonanie nakazu rozbiórki prowadzi bowiem zazwyczaj do zniszczenia co najmniej części użytych do budowy materiałów budowlanych oraz wiąże się z poniesieniem znacznych nakładów finansowych. Nadto, ewentualny powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu takiego obowiązku, o ile w ogóle jest możliwy, wymaga również poniesienia dodatkowych kosztów oraz dodatkowego nakładu pracy (por. np. wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 roku, II OSK 779/12, oraz postanowienia NSA: z dnia 23 stycznia 2013 roku, II OSK 29/13; z dnia 22 listopada 2012 roku, II OSK 2755/12; z dnia 5 października 2012 roku, II OZ 863/12 i inne; wszystkie orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji Sąd uznał, iż wykonanie nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie byłoby równoznaczne z zaistnieniem po stronie skarżącej trudnych do odwrócenia skutków, a to uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.