VII SA/Wa 1620/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 1620/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 04.2011 r., stwierdzającą na wniosek Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w R., nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] .06.2008r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] .0l.2008r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę instalacji do tankowania gazem propan — butan pojazdów samochodowych na stacji paliw [...] na działce nr ew. [...] , obr. [...], położonej w R. przy ul. [...], oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...].01,2008r W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem, którego istotą jest wyłącznie ustalenie czy orzeczenie, w stosunku do którego toczy się postępowanie dotknięte jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności jest rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), o którym decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter naruszonego przepisu oraz skutki społeczno — gospodarcze, które wywołuje decyzja. W przedmiotowej sprawie, po ponownym dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że weryfikowana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] .06.2008r., została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego. » Zgodnie z w/w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złoży oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wydający pozwolenie na budowę jest obowiązany do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawnego, do wyjaśnienia sprawy, a nie ograniczać się do żądania jedynie oświadczenia, jeżeli mogą być wątpliwości co do jego prawdziwości. Prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, nie można opierać wyłącznie na oświadczeniu inwestora, gdyż oprócz przepisów Prawa budowlanego wskazujących na wymóg złożenia takiego oświadczenia, są jeszcze przepisy mające rangę zasad, jak art. 4 Prawa budowlanego, który wymaga od inwestora wskazania tego prawa i taki jest sens tej regulacji. Organ wydając pozwolenie na budowę, opierając się wyłącznie na oświadczeniu Inwestora naraża się na ryzyko naruszenia przepisów postępowania, że nie wyjaśnił sprawy do końca. Ocena dowodów należy do organu wydającego decyzję, on też ponosi odpowiedzialność za wydaną decyzję, nie zwalnia z tego organu też odpowiedzialność karna inwestora za złożenie nieprawdziwego oświadczenia. Wskazać należy, iż zgodnie z orzecznictwem prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powstaje na podstawie umowy o oddaniu gruntu np. w użytkowanie wieczyste (w omawianym przypadku umowa dzierżawy), jeżeli z treści umowy wynika, że właściciel gruntu jeszcze przed wydaniem pozwolenia na budowę wyraził zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowlane. Zaś złożenie przez wnioskodawcę oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza tylko domniemanie o posiadaniu wymaganego uprawnienia Może ono zostać obalone w toku postępowania dowodowego przez właściwy organ, który ma wówczas obowiązek dowieść, iż oświadczenie to jest wadliwe, a wnioskodawca faktycznie nie posiada wymaganego uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy bez wątpienia organ udzielający pozwolenia na budowę spornej inwestycji jak również organ wojewódzki miały obowiązek badania dołączonego do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji o posiadanym prawie do dysponowania działką Inwestycyjną na cele budowlane. Należy bowiem wskazać, że Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. m. in. w piśmie z dnia [...].12.2007r. jak i w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...].01.2008r, wskazywało, że inwestor nie posiada zgody w/w Spółki na przedmiotową inwestycję. W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się umowa z dnia 09 06 1994r, na mocy której wydzierżawił od Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o. o. na okres 25 lat (§9 pkt 1 umowy) część działki nr ew [....] o powierzchni 5000 m2. W powyższej umowie [...] wyraziła zgodę na wybudowanie przez S. Sp. z o.o. na w/w nieruchomości stację paliw łącznie z pawilonem handlowo - usługowym oraz myjnią samochodową (§ 3 pkt I umowy). Ponadto zgodnie z §12 pkt 1 umowy spółka T. oddała inwestorowi w użytkowanie wieczyste fragment działki o powierzchni 415 m2 stanowiącą drogę dojazdową do przedmiotu dzierżawy w celu umożliwienia swobodnego dojazdu do wydzierżawionej części działki niezbędnego do prowadzenia działalności określonej w §3 umowy. §12 w/w umowy został zmieniony aneksem z dnia 14.01.1995r. w ten sposób, że inwestorowi wydzierżawiona została część działki nr [...] zaznaczona na załączonej kopii mapy geodezyjnej obrysem zielonym stanowiąca drogę dojazdową w celu umożliwienia swobodnego dojazdu do przedmiotu dzierżawy. Z akt sprawy wynika, że nieruchomość inwestycyjna o nr ew. [...] została podzielona na działki nr ew. [....] i nr ew. [...]. Następnie działka nr ew. [...] została podzielona i powstały działki nr ew. [...], [...] i [...]. W chwili obecnej działka, na której zaprojektowano kwestionowane przedsięwzięcie oznaczona jest właśnie nr ew. [...]. Natomiast z porównania projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...].01.2008r. oraz analizy załącznika graficznego nr 1 do umowy dzierżawy z dnia [...]. 06. 1994r i załącznika graficznego do aneksu z dnia 14.01.1 995r., jak również dokumentacji w postaci map przesłanych przez pełnomocnika S. Sp. z o.o. i pełnomocnika Przedsiębiorstwa [....] Sp. z o.o. — wynika, że sporna instalacja do tankowania gazem propan — butan stacji paliw S., została zlokalizowana na obszarze objętym umową dzierżawy, jednakże część projektowanej inwestycji tj. sporny podziemny zbiornik gazu propan — butan, został usytuowany na obszarze wydzierżawionym nie na podstawie umowy z dnia [...].06.1994r, a na podstawie aneksu do niej z dnia [...].01.1995r. Wydzierżawiony fragment działki nr ew. [...], na podstawie omawianego aneksu miał służyć jedynie "umożliwieniu swobodnego dojazdu do przedmiotu dzierżawy" W związku z powyższym mając na uwadze wolę stron wyrażoną w zmienionej aneksem treści § 12 umowy, nowowydzierżawiony fragment działki nr ew. [...] o powierzchni 415 m2 — nie był przeznaczony na budowę/rozbudowę stacji paliw. Tym samym inwestor nie posiadał zgody Przedsiębiorstwa [....] Sp. z o. o. na budowę omawianej inwestycji. Brak weryfikacji powyższej kwestii (tj. czy sporny obiekt został zaplanowany na obszarze objętym umową z dnia [...].06.1994r.) w decyzji Wojewody [....] z dnia [...] .06.2008r, oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [....].01.2008r. w związku z czym organy te nie spełniły obowiązku wynikającego z art. 7, 77 § 1 Kpa. Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast stosownie do przepisu art. 77 § 1 Kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dopuszcza się możliwość przypisania decyzji wady nieważności w przypadku ujawnienia rażącego naruszenia przepisów proceduralnych (art. 7 i 77§1 kpa), jeśli to naruszenie pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W omawianym przypadku naruszony został przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym a jego naruszenie jest oczywiste. Wobec powyższego organ uznał, że decyzje Wojewody [....] z dnia [....].06.2008r. oraz Prezydenta Miasta R. z dnia [....].01.2008r. zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt Prawa budowlanego w zw. z art. z art. 7 i 77§1 kpa co zobowiązuje GINB do stwierdzenia ich nieważności. Mając również na uwadze skutki społeczno — gospodarcze wskazać należy, że utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z przywołanym wyżej przepisem, prowadziłoby do zaakceptowania okoliczności zmierzających do obejścia przepisów Prawa budowlanego i przepisów postępowania administracyjnego obowiązujących w dacie jej wydania. W związku z powyższymi ustaleniami zarzut podnoszony we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący zaprojektowania spornej inwestycji na części działki nr ew. [....], objętej zgodą na jej realizację (tj. o powierzchni 5.000 m2) w umowie z dnia [...].06.1994r. pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. [....] Spółka z o.o. w Warszawie wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 25.05.2011r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: a) art. 7. 77 §1 107 § 1 kpa. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego polegające na błędnym ustaleniu, że [...] nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzjami, których nieważność stwierdził organ; b) naruszenie art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 11 kpa i art. 107 § 1 kpa — poprzez brak rozpatrzenia zarzutów podniesionych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i należytego ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; c) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez stwierdzenie nieważności decyzji, w sytuacji, gdy brak przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności tychże decyzji; W konsekwencji Spółka wniosła o: a) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2011 r. b) zasądzenie kosztów postępowania, w tym niezbędnych kosztów zastępstwa prawnego poniesionych przez skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podkreśliła, że w sposób wadliwy organ ustalił, że planowania instalacja do tankowania gazem propan - butan pojazdów samochodowych posadowiona ma być na części przedmiotu dzierżawy o powierzchni 415 m2 zaznaczonej na załączniku do Aneksu obrysem zielonym. Planowana inwestycja ma być posadowiona na terenie głównego przedmiotu dzierżawy o powierzchni 5000m2 przeznaczonego pod zabudowę stacji paliw. Nadto wskazano, że organ nie odniósł się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji aczkolwiek nie tylko z przyczyn w niej wskazanych. Należy bowiem przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 kpa. Należy podkreślić, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1 kpa. Postępowanie takie - o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.03.1996 r. (III ARN 70\95 OSNP 1996\18\258), w którym stwierdził, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa było również wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd i w tym zakresie należy uznać racje organu, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie (m.in. orzeczenie NSA z 0.02.2005 r. OSK 1134\04 Lex 165717,). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. W innym miejscu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (wyrok z 30.03.2004 r. IVSA 3763\03 Lex 156952). Przenosząc powyższe, ogólne zasady, na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją organ stwierdził nieważność decyzji Wojewody [....] z dnia [...].06.2008r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] 01.2008r., mocą których zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono [....] Spółce z o.o. pozwolenia na budowę instalacji do tankowania gazem propan - butan pojazdów samochodowych na stacji paliw [...] na działce nr ew. [...] położonej w R. przy ul. [....]. W uzasadnieniu organ stwierdził, że kontrolowana przez niego decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego albowiem inwestor nie wykazał prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie organ nadzoru, dla ustalenia kwestii prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane przeprowadził obszerne (choć i tak niewyczerpujące, o czym niżej) postępowanie wyjaśniające tak jak gdyby jego obowiązkiem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [....]. Innymi słowy uszedł uwadze organu cel postępowania nieważnościowego jakim jest ocena czy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organy działające w trybie zwykłym dawały podstawy do wydania decyzji określonej treści. Jeśli organ stwierdziłby, że doszło do naruszenia prawa to winien określić czy ma ono charakter rażący biorąc pod uwagę wykładnię art. 156 §1 pkt. 2 kpa. Natomiast działanie organu w niniejszej sprawie skutkuje oceną, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia 1 kwietnia 2011 r. zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77§1, 107§3 kpa w związku z art. 156§1 pkt. 2 kpa. W tej sytuacji Sąd uznał za zasadny zarzut naruszenia w/w przepisów jednakże nie podzielił argumentów uzasadniania tego zarzutu Dalej wskazać należy, że organ co najmniej przedwcześnie uznał, że w niniejszej sprawie został w sposób rażący naruszony przepis art. 32 ust. 4 pkt. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja zatwierdzała projekt budowlany i pozwalała na budowę inwestycji na działce ew. nr [....], przy czym inwestor złożył wymagane oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt. 2. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany obecnie w orzecznictwie, że, mimo iż zmiana ustawy - Prawo budowlane z dnia 27.03.2003r., która weszła w życie 11.07.2003r. nadająca art. 32 ust. 4 pkt. 2 obecnie brzmienie (zamiast obowiązku wykazania prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane) oznacza znaczne złagodzenie obowiązku inwestora i brak konieczności badania prawdziwości oświadczenia przez organ to i tak organ architektoniczno budowlany nie jest uprawniony do przyjęcia oświadczenia w sposób bezkrytyczny w sytuacji wątpliwości, co do jego prawdziwości. W wyroku z dnia 15.12.2008r. w sprawie II OSK 1618/07 NSA stanął na stanowisku, że "skoro oświadczenie jest jedynie środkiem dowodowym mającym wykazać dysponowanie przez inwestora prawem do nieruchomości na cele budowlane i jako środek dowodowy podlega ono badaniu przez organ, to badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego". Innymi słowy organ zwolniony jest z obowiązku badania prawdziwości oświadczenia o prawie dysponowania gruntem na cele budowlane tylko o tyle, o ile oświadczenie to nie jest kwestionowane przez pozostałe strony postępowania. Z akt sprawy wynika, że właściciel gruntu: Przedsiębiorstwo [....] kwestionował przedmiotowe oświadczenie co znalazło wyraz w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta R.. Wojewoda [...] w decyzji z dnia [....].06.2008r. ustosunkował się do twierdzeń odwołującego wskazując, że umowa dzierżawy z [....].06.1994r. zawarta pomiędzy [...] a [...] pozwalała na realizację tej inwestycji albowiem zapis zawarty w §3 ust. 1 umowy nie wykluczał możliwości zainwestowania wydzierżawionej działki pod budowę stacji tankowania gazem bowiem gaz propan - butan zaliczany jest do paliw płynnych. W tym miejscu wskazać należy, że całkowicie pozbawiony podstaw prawnych jest zarzut skarżącego co do niewłaściwej interpretacji zawartej umowy z dnia [...].06.1994r. skoro w tym czasie nieznane były jeszcze stacje tankowania gazem a zatem strony nie mogły objąć swoją wolą zainwestowania działki również w takim zakresie. Raz jeszcze należy podkreślić, że niniejsza sprawa nie ma za przedmiot ponownego rozpoznania sprawy zakończonej ostateczną decyzją lecz stwierdzenie, czy doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, którego to naruszenia nie da się pogodzić z obowiązującym porządkiem prawnym. W orzecznictwie sądowo administracyjnymi utrwalił się pogląd, że dla ustalenia czy kontrolowana decyzja w sposób kwalifikowany narusza prawo nie wystarczy stwierdzenie, że dokonano błędnej wykładni prawa, ale niezbędne jest wykazanie, że przekroczenie prawa nastąpiło w sposób jasny i niedwuznaczny (tak m.in. WSA w Warszawie wyrok z dnia 4.03.2004 IVSA 3121\02 Lex 156916). A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystarczy dla stwierdzenia nieważności decyzji, że organ architektoniczno - budowlany w sposób odmienny niż czynią to strony lub organ prowadzący postępowanie nadzorcze zinterpretował umowę a w konsekwencji uznał prawidłowość złożonego oświadczenia. Taki argument nie może zatem stanowić postawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Dalej należy ocenić podnoszoną przez organ kwestię, że sporna inwestycja miałaby być zrealizowana na tej części nieruchomości, która nie była przeznaczona na budowę stacji paliw lecz jako dojazd do "przedmiotu dzierżawy": Po pierwsze wskazać należy, że okoliczność ta- prawidłowość ustalenia przez organy nadzoru miejsca posadowienia inwestycji - nie została należycie wyjaśniona. Dla ustalenia powyższej okoliczności niezbędne byłoby wyjaśnienie ponad wszelką wątpliwość zakresu objętego umową dzierżawy z dnia [...].06.1994r. oraz jej aneksu z dnia [....].01,1995r. Załącznik do aneksu do umowy dzierżawy nie wskazuje jednoznacznie granic działki i położenia planowanej stacji paliw objętej pozwoleniem na budowę. Jedynym dokumentem, który w ocenie pełnomocnika uczestnika w sposób jednoznaczny wskazuje granice działki objętej umową dzierżawy (i jej aneksem) jest mapa znajdująca się w księdze wieczystej, dołączona do wniosku o sprostowanie wpisu prawa pierwokupu. Pełnomocnik uczestnika na rozprawie dnia 12 grudnia 2011 r. wyjaśnił, że żadna z map znajdujących się w aktach sprawy w szczególności oznaczonych jako załącznik do postanowienia Sądu Rejonowego w R. Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia [...] .07.2000r. nie jest tą mapą, której dołączenia żądał pomimo takiego oznaczenia przez Sąd Rejonowy. W konsekwencji - wobec szeregu dokumentów, które znajdują się w niniejszej sprawie nie można stwierdzić ażeby organ w sposób nie budzący wątpliwości ustalił przedmiot dzierżawy w odniesieniu do usytuowania planowanej inwestycji. A zatem wbrew twierdzeniom organu kwestia ta nie został należycie wyjaśniona co czyni zasadnym zarzut naruszenia art. 7, 77§1, 80 i 107§3 kpa we wskazanym zakresie. Organ winien jednak rozważyć czy okoliczność ta powinna być ustalana w niniejszym postępowaniu. Skoro postępowanie - co znów należy podkreślić - ma za zadanie ustalenie jedynie ewentualnej kwalifikowanej niezgodności z prawem to nie ma w tym postępowaniu miejsca na czynienie odrębnych ustaleń co do zakresu dzierżawy. Innymi słowy w niniejszym postępowaniu organ winien jedynie ocenić czy organ architektoniczno - budowlany w sposób należyty wyjaśnił sporną kwestię a jeśli nie i decyzja z dnia [...],06.2008r. została wydana z naruszeniem art. 7 i 77§1 kpa to czy naruszenie to w okolicznościach niniejszej sprawy miało charakter rażący biorąc pod uwagę, że rażące naruszenie prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną oraz że dla stwierdzenia tegoż muszą być spełnione 3 w/w przesłanki tj. oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...].04.2011r. zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania: art. 7, 77§1, 80, 107§3 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji w/w rozstrzygnięcia należało wyeliminować z obrotu prawnego. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną. W szczególności organ oceni czy kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja jest dotknięta wadą rażącego narusz( Wojewoda [....]) odniósł się do spornych kwestii rozpoznając ponownie sprawę na skutek wniesionego odwołania. Z tych wszystkich względów Sąd, w oparciu o art. 145§1 pkt. 1 lit. c oraz art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach został oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.