VII SA/Wa 1630/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga J. J. na decyzję Wojewody [...] Nr [...] z [...] maja 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 15 stycznia 2016 r. do Starosty Powiatowego w Ż. (dalej: Starosta, organ I instancji), wpłynął wniosek M. i M. A. (dalej: wnioskodawcy, inwestorzy) o wydanie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego (A) - chlewni w systemie chowu rusztowego o obsadzie 960 sztuk tucznika (134,40 DJP) wraz z obiektami towarzyszącymi na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości Z., gmina L. Do ww. wniosku inwestorzy dołączyli oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie 23 lutego 2016 r. wnioskodawcy przedłożyli – na wezwanie organu I instancji – uzupełniony projekt budowlany (w zakresie obliczenia powierzchni biologicznie czynnej, spisu zawartości projektu, numeru stron, ujednolicenia obsady budynku, uzgodnienia z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym). Pismami z 2 lutego 2016 r., 15 i 21 marca 2016 r. (data wpływu do organu) J. i J. J. poinformowali Starostę, iż nie wyrażają zgody na realizację planowanej inwestycji, ze względu na zbyt małą odległość planowanej inwestycji od ich budynku mieszkalnego. Decyzją Nr [...] z [...] marca 2016 r. Starosta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm., zwana dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.), orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na realizację inwestycji obejmującej: budowę budynku inwentarskiego - chlewni oznaczonej literą "A" w systemie chowu rusztowego o obsadzie 960 sztuk tucznika o powierzchni zabudowy 995,04 m2, powierzchni użytkowej 927,71 m2, kubaturze 4734,00 m3, kategoria budynku II, oraz budowę obiektów towarzyszących - płyta betonowa pod dwa silosy paszowe o pojemności 28 ton każdy, szczelne szambo, płyta betonowa pod konfiskator sztuk padłych i pojemniki na śmieci, na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości Z., gmina L. Starosta podał, iż budowa przedmiotowej inwestycji jest zgodna z ustaleniami decyzji Wójta Gminy L. Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. o warunkach zabudowy oraz decyzją tegoż organu, znak [...], z [...] stycznia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Inwestycja została bez zastrzeżeń uzgodniona z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w Ż. Według oświadczenia projektanta, projekt budowlany sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto projekt budowlany jest kompletny. Organ nie miał zatem przesłanek do wydania odmowy pozwolenia na budowę. Podał także, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje nieruchomości – działki nr: [...], [...], [...], [...] i [...]. W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie J. i J.J. wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie przepisów procedury i prawa materialnego, tj.: 1) art. 7 k.p.a. przez pominięcie ważnego interesu społecznego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, w szczególności interesu sąsiadów inwestorów; 2) art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. przez niepodjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w szczególności przez brak analizy wpływu zanieczyszczeń zwierzęcych, pochodzących od zwierząt przebywających w budynkach inwentarskich, na grunt, wody gruntowe oraz emisję substancji uciążliwych zapachowo; 3) art. 80 w związku z art. 77 k.p.a. przez dopuszczenie się przez organ I instancji błędnej i dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu, która w rażący sposób wykracza poza zakres przyznanej organowi tym przepisem swobody, co skutkowało wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji; 4) art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. przez niezawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 5) art. 8 oraz 80 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a także brak wnikliwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; 6) art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353, zwana dalej: ustawą środowiskową) przez jednostronne sporządzenie raportu skupiającego się jedynie na stanie prawnym, z pominięciem rzeczywistego stanu faktycznego i uwzględniającego jedynie interes inwestorów. Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzją Nr [...] z [...] maja 2016 r. Wojewoda [...] (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Wojewoda podał w pierwszej kolejności, że J. i J. J. są współwłaścicielami działki nr ewid. [...] i są stroną niniejszego postępowania. Wskazał, iż zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami, pozwolenie na budowę może być wydane temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zaświadczenia i dokumenty oraz wykonanie lub także sprawdzenie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu (lub jego sprawdzenia) zaświadczeniem. W przypadku spełnienia przez inwestora ww. wymogów oraz wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podał, że organ architektoniczno-budowlany nie może obecnie badać zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Organ nie ma możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu, ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Dopuszczalne jest jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Natomiast projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. W ocenie Wojewody, w badanej sprawie inwestorzy spełnili określone w przepisach wymogi, zatem organ I instancji nie miał podstaw prawnych do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. Wskazał w tym zakresie, że wraz z wnioskiem z 15 stycznia 2016 r. o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji (w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu), inwestor złożył projekt budowlany oraz prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działką nr ewid. [...]) na cele budowlane. Uznał, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji Wójta Gminy L. Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. o warunkach zabudowy. Spełnione są wymogi w zakresie: ustaleń dotyczących funkcji i rodzaju zabudowy, ustaleń dotyczących zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym warunków kształtowania ładu przestrzennego, warunków wynikających z przepisów szczególnych, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony środowiska i interesu osób trzecich, analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Stwierdził także, że projekt budowlany został sporządzony (i sprawdzony) przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które ponadto złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt został uzgodniony bez zastrzeżeń przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ż. W odniesieniu do sytuowania ww. inwestycji na gruncie podał, że zastosowanie ma przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422, zwane dalej: rozporządzeniem MI) określający, iż budynek inwentarski lub budynek gospodarczy, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, § 60 i § 271-273 tego aktu, nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego. W sprawie niniejszej odległość ta wynosi 69,5 m, a więc powyższy warunek został spełniony. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że wszystkie zastrzeżenia wynikające z obawy przed uciążliwością, jaka może nastąpić w związku z funkcjonowaniem na sąsiedniej działce chlewni, o docelowej obsadzie 2 x 960 sztuk tucznika, tj. 268,80 DJP, mają związek z oceną oddziaływania na środowisko i dotyczą postępowań zakończonych wydanymi wcześniej decyzjami (o warunkach zabudowy i środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji). Zatwierdzony projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi decyzji o warunkach zabudowy, jak i decyzji środowiskowej. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy, na etapie postępowania o wydanie decyzji środowiskowej przedmiotowe przedsięwzięcie było oceniane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., który postanowieniem znak [...] z [...] października 2014 r., pozytywnie uzgodnił realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Warunki te zostały uwzględnione w decyzji środowiskowej. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wykazało, że zarówno w fazie budowy jak i eksploatacji nie będzie ono stanowić zagrożenia dla środowiska: 1) ze względu na możliwość wystąpienia emisji substancji do powietrza - z systemów wentylacyjnych budynków oraz środków transportu należy zainstalować wentylatory dachowe, zaś transport gnojowicy prowadzić za pośrednictwem specjalistycznego sprzętu, aby uniknąć niezorganizowanej emisji odorów, sztuki padłe mają być systematycznie wywożone (do czasu wywozu przechowywane w warunkach minimalizujących uciążliwość odorową), budynki chlewni systematycznie i sprawnie czyszczone; 2) ze względu na emisje hałasu - w każdym z budynków zainstalowano 6 szt. wentylatorów dachowych o wydajności max 12.270 m³/h oraz poziomie mocy akustycznej nie większym niż 85,9 dB, wyposażonych w tłumiki. Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, że stężenie szkodliwych substancji przenikających do atmosfery w trakcie hodowli nie przekroczy dopuszczalnych norm poza obszarem inwestycji. Ponadto żaden przepis prawa nie uzależnia wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od zgody osób trzecich, w tym właścicieli nieruchomości położonych w sąsiedztwie terenu, na którym planowana jest lokalizacja przedsięwzięcia, zaś organy administracji nie mogą w procesie decyzyjnym kierować się niepotwierdzonymi faktami w aktach sprawy, będącymi jedynie przeczuciami strony. Wyjaśnił dalej, że wprawdzie uzasadnienie decyzji Starosty jest skrótowe, jednak jego lakoniczność nie ma wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie, gdyż wszystkie sporne kwestie dotyczą spraw wcześniej rozstrzygniętych. Nadto, J. i J. J. byli stroną w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej i na tym etapie mogli zgłaszać uwagi i wnioski w odniesieniu do lokalizacji przedmiotowej chlewni. Zdaniem Wojewody, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest pełny i potwierdza zgodność inwestycji z decyzją środowiskową oraz decyzją o warunkach zabudowy. Z projektu budowlanego nie wynika, że projektowana inwestycja będzie miała negatywny wpływ na środowisko, bowiem w czasie hodowli będą zachowane normy dla trzody chlewnej, planowane przedsięwzięcie w niewielkim stopniu ingeruje w środowisko i nie stanowi dla niego zagrożenia. Podniósł, iż w aktualnym stanie prawnym nie ma Polskich Norm dotyczących odorymetrii, co skutkuje brakiem możliwości podejmowania przez organy decyzji w zakresie ograniczania wielkości emisji substancji zapachowych oraz nieskuteczność organów ochrony środowiska przy egzekwowaniu prawa w zwalczaniu przekroczeń poziomów substancji zapachowych w powietrzu. Sporna inwestycja, ze względu na typ wentylacji (tj. wymuszona mechanicznie) i jej usytuowanie (tj. wentylacja dachowa), nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomu amoniaku, który głównie jest źródłem odoru. W celu dodatkowego zminimalizowania "efektu zapachowego" z planowanego budynku, który może być stwierdzony przez właścicieli sąsiednich terenów, inwestorzy wykonają pas zieleni nisko i wysokopiennej wokół granicy swojej działki oraz zastosują szeroko dostępne środki w celu ograniczenia emisji amoniaku. Stwierdził, iż w sprawie dokonano wnikliwej oceny materiału dowodowego przez organ I instancji, z uwzględnieniem ważnego interesu społecznego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Przy spełnieniu wymogów decyzji środowiskowej i zachowaniu warunków technicznych, co ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie zachodzi naruszenie interesu sąsiadów. W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego J.J.(dalej: skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 7 k.p.a. objawiające się niedokładnym, pomijającym słuszny interes obywateli wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy; 2) art. 8 w związku z art. 107 k.p.a., przejawiające się nienależytym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 3) art. 9 k.p.a. przez nienależyte i niewyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego; 4) art. 11 w związku z art. 107 k.p.a. przez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego podjętej decyzji oraz przez brak odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji do podnoszonego w odwołaniu od decyzji organu I instancji zarzutu naruszenia przez ten organ prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej; 5) art. 107 § 3 k.p.a., wyrażające się niewystarczającym wyjaśnieniem podstaw i przesłanek utrzymania zaskarżonej decyzji w mocy; 6) art. 15 k.p.a. przez niedopełnienie przez organ odwoławczy wymogów wynikających z tego przepisu, tj. obowiązku ponownego wnikliwego rozpoznania sprawy w jej całokształcie; 7) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit c i pkt 9 p.b. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, iż w decyzji z [...] stycznia 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach Wójt Gminy L. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich - chlewni w systemie chowu rusztowego o obsadzie po 960 sztuk tucznika każdy (tj. łącznie 68,80 DJP) wraz z obiektami towarzyszącymi na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości Z., gmina L. Wskazał, iż w toku postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej inwestorom na budowę wnioskowanego budynku inwentarskiego - chlewni wraz budową obiektów towarzyszących, jego uczestnicy zgłaszali uwagi i obawy co do możliwości dotkliwości wynikających z immisji związanych z hodowlą tak dużej ilości tucznika, zwłaszcza jeśli chodzi o fetor i odór, jaki z powyższą hodowlą się wiąże. Wskazywano także, iż planowana inwestycja negatywnie wpłynie na ceny sąsiadujących z nią nieruchomości, jak również na jakość życia w sąsiedztwie tak dużej chlewni. Obawy te jednak pozostały bez reakcji ze strony organów. Organy orzekające błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy, przyjmując bezpodstawnie, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie wpłynie sposób negatywnie na jakość życia i ceny nieruchomości sąsiadujących z tą inwestycją. Zaniepokojenie uczestników skupiało się także wokół środowiska naturalnego, które może zostać zagrożone ww. przedsięwzięciem. Oczywistym jest bowiem, że hodowla tak dużej ilości tuczników wiąże się z generowaniem znacznej ilości produktów z nią związanych, takich jak np. duże ilości obornika, gnojowicy, które w przypadku nieprawidłowości w składowaniu mogą być bardzo szkodliwe środowiska i uciążliwe dla mieszkańców. Obawy te zostały zignorowane przez organy. Zdaniem skarżącego, udział społeczeństwa w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ww. chlewni miał charakter iluzoryczny, zaś działanie organu wskazywało na brak przychylności wobec dobra ogółu ludności, która żyje nieopodal planowanej inwestycji. Orzekające w sprawie organy nie rozpatrzyły i nie przeanalizowały interesów mieszkańców wsi Zatorowizna, w której planowana inwestycja ma powstać. Jedynie powierzchownie oceniono zgromadzoną w sprawie dokumentację, zaniechano głębszej analizy akt sprawy. Zasada uwzględniania przez organ administracji słusznego interesu obywateli odnosi się zarówno do inwestora, zamierzającego wnieść obiekt na swojej nieruchomości, jak i do właściciela nieruchomości sąsiedniej. Skarżący podał, że interesy obu stron, tj. inwestora oraz właściciela nieruchomości sąsiedniej, wynikają z tej samej podstawy materialnoprawnej, tj. z prawa własności, w związku z czym organ nie może preferować słusznego interesu inwestora kosztem słusznego interesu właściciela nieruchomości sąsiedniej. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy nie dokonał wykładni przepisów prawa, na które się powołuje, ani nie ocenił przyjętego stanu faktycznego, nie przedstawił też własnego stanowiska w sprawie i nie podał motywów tego stanowiska wraz z ich szczegółowym wyjaśnieniem. Wojewoda w decyzji nie odniósł się również we właściwy sposób do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, a obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Obowiązkiem organu odwoławczego było wnikliwe rozważenie kwestii emisji odorów, które wydzielać będzie planowana inwestycja, w szczególności z uwagi na to, że w decyzji organu I instancji wyraźnie wskazano, że źródłem emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji przedsięwzięcia będą systemy wentylacyjne przedmiotowych budynków inwentarskich, w związku z czym będą one też źródłem hałasu. Kwestia wentylacji chlewni jest istotna w kontekście odorów, co było podnoszone na każdym etapie postępowania. Organy obu instancji nie dokonały prawidłowej oceny i kompletności wszystkich wymaganych przez prawo załączników do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przy realizacji inwestycji o tak dużej skali rozważenia wymagało, czy faktycznie prawidłowa była rezygnacja z przeprowadzania oceny jej oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy powinien w przekonywujący sposób odnieść się do protestów skarżącego i argumentów z nimi związanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane, określające zasady udzielania pozwolenia na budowę. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przepisie art. 33 ust. 2 p.b. ustawodawca określił, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 35 ust. 1 p.b. nakłada na organy architektoniczno-budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, przedstawiony przez inwestorów projekt budowlany, po jego uzupełnieniu 23 marca 2016 r., był kompletny i spełniał wymagania formalne, określone ww. przepisami do procedowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Wyjaśnić w tym miejscu należy, iż wnioskodawcy do wniosku załączyli wszelkie wymagane dokumenty, a projekt budowlany został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną i nie budzi zastrzeżeń w świetle art. 34 ust. 3 p.b. Jak wskazano wyżej, co prawidłowo wykazał organ odwoławczy, zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej wynika z art. 35 ust. 1 p.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z ww. przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b., projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie zostało złożone oświadczenie projektanta (k. 52 projektu budowlanego). Zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Jak wynika z akt sprawy, projektant spełnia ww. wymogi; w dacie wykonania projektu budowlanego posiadał ważne zaświadczenie wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (zaświadczenie k. 90 projektu budowlanego). Ponadto, analiza projektu budowlanego w porównaniu z treścią decyzji o warunkach zabudowy z [...] grudnia 2015 r. (k. 80-86 projektu budowlanego) oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z [...] stycznia 2015 r., utrzymaną w mocy decyzją SKO w R. z [...] lutego 2015 r. (k. 74-79 projektu budowlanego) pozwalają na stwierdzenie, iż projekt budowlany jest zgodny z tymi rozstrzygnięciami, czego zresztą skarżący nie kwestionuje. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji w tym przedmiocie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, które koncentrują się na kwestii wydania pozwolenia na budowę bez uwzględnienia interesu prawnego skarżącego i innych uczestników postępowania, dotyczącego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, w szczególności oddziaływania odorowego i hałasu, Sąd stwierdził, iż nie są one uprawnione. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych oraz decyzji o pozwoleniu na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane, co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. W niniejszej sprawie decyzja taka została wydana, zaś ustalenia tej decyzji zostały uwzględnione w decyzji o warunkach zabudowy – pkt 2 b i d oraz w zaskarżonej decyzji, co wyraźnie wynika z jej treści (str. 5-7). Sąd podziela stanowisko Wojewody, iż zapach czy też odór jest substancją niemierzalną. Zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane, gdyż w polskim systemie prawnym nie obowiązują normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. Natomiast z decyzji środowiskowej wynikają dla inwestorów konkretne obowiązki, które mają zniwelować negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji w tym zakresie (pas zieleni wysoko i niskopiennej wokół granicy działki, szeroko dostępne środki w celu ograniczenia emisji amoniaku oraz wentylacja dachowa). W kontekście powyższego, niezasadne są zarzuty skargi dotyczące braku analizy przez organ odwoławczy kwestii dotyczącej oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Istotne jest przy tym, iż wskazana okoliczność, co wykazano wyżej, nie ma wpływu na pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1c i pkt 9 p.b. należy wskazać, że przepis ten określa powinność projektowania i budowy obiektu budowlanego w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, ze zm.), dotyczących higieny, zdrowia i środowiska oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby oraz higienę, zdrowie i środowisko. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Wobec tego o naruszeniu interesu osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r. sygn. II OSK 182/14, LEX 1987076). Podkreśla się jednocześnie, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Interes osób trzecich chroniony wskazanym przepisem nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b. - każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami – (por. wyrok NSA z 11 marca 2011 r., sygn. II OSK 451/10, publ. cbosa, wyrok NSA z dnia 13 maja 2016 r., sygn. II OSK 2327/14, publ. Lex nr 2141143). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zarzut skargi naruszenia prawa materialnego nie jest usprawiedliwiony. Jak wskazano wyżej, nie można uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. polegający na zignorowaniu przez organy interesu społecznego, w szczególności słusznego interesu mieszkańców. Przy ocenie przedłożonego projektu budowlanego organ nie ma prawa badać go pod kątem oczekiwań obywateli. Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast zarzuty skarżącego co do uciążliwości odorowej były badane w innym postępowaniu, zakończonym wydaniem decyzji środowiskowej, której respektowanie będzie stanowić gwarancje nienaruszalności interesów osób trzecich. Nie może być w przedmiotowym postępowaniu uwzględniony również zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, dotyczący raportu środowiskowego, bowiem taki raport był składany wraz z wnioskiem o wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia – budowy dwóch chlewni. Nie musiał się więc organ odwoławczy odnosić do tak postawionego przez skarżącego zarzutu w odwołaniu. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów art. 8, art. 9, art. 11, art. 80 i art. 107 k.p.a. uznając, iż stanowiący podstawę orzekania w niniejszej sprawie materiał dowodowy był kompletny, a organy dopełniły wszelkich czynności w celu wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zakwalifikowania go pod określoną normę prawa materialnego, dając temu wyraz w prawidłowo sporządzonej zaskarżonej decyzji, której uzasadnienie jest zgodne z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Analizując zaskarżoną i poprzedzająca ją decyzję pod kątem legalności, Sąd uznał, że organy administracji orzekające w tej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.