VII SA/Wa 1631/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. S. i A.J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) oraz na rzecz A. J. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. S. i A. J. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] [...], z rygorem natychmiastowej wykonalności, opróżnienie z użytkowników budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...], umieszczenie na budynku w widocznym miejscu tablicy informacyjnej o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie jego użytkowania oraz po opróżnieniu budynku zabezpieczenie terenu wokół niego przed dostępem osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z protokołu z okresowej "pięcioletniej" kontroli stanu technicznego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego przy ul. [...] w [...], przeprowadzonej przez inż. S. I. w dniach [...] kwietnia 2016 r. – [...] maja 2016 r., wynikało, że całość budynku jest w bardzo złym stanie technicznym. W dniu [...] lipca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dokonał oględzin. Oględziny tego budynku potwierdziły, że znajduje się on w złym stanie technicznym, grożącym zawaleniem. Podczas kontroli ustalono, że na ścianach zewnętrznych budynku występują liczne spękania, ubytki tynku i cegieł, miejscami dziury w poziomie przyziemia, występuje zawilgocenie ścian i ubytki spoinowania cegieł. Widoczne są zarysowania elementów budynku. Kominy ponad dachem są popękane z ubytkami tynku i cegieł, zniszczone są czapy kominowe. Brak opaski wokół budynku. Drewniane przybudówki posiadają zdegradowane elementy konstrukcji nośnej. Drewniana dobudówka stanowiąca wejście do mieszkania nr [...] ma tylną ścianę rozwarstwioną, miejscami brak jest podparcia jej konstrukcji, podłoga jest pouginana. Część mieszkań pozbawiona jest wentylacji. Wobec tych ustaleń decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., PINB, na podstawie art. 68, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2004 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290, dalej: "p.b."), nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] opróżnienie z użytkowników budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...], umieszczenie na budynku, w widocznym miejscu tablicy informacyjnej o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie jego użytkowania oraz po opróżnieniu budynku zabezpieczenie terenu wokół niego przed dostępem osób trzecich. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po przeprowadzeniu postępowania na wniosek M. S. i A. J., na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Organ wyjaśnił zasady obowiązujące w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji i wskazał, że badana decyzja nie jest obarczona wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Odnosząc się do zawartego we wniosku zarzutu, że został naruszony art. 68 p.b. poprzez nieskierowanie decyzji do wszystkich właścicieli poszczególnych lokali przedmiotowego budynku, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 10 w związku z art. 28 k.p.a., organ stwierdził, że zgodnie z art. 68 p.b. decyzja jest kierowana do właścicieli lub do zarządcy obiektu, zatem prawidłowo została skierowana do wspólnoty mieszkaniowej budynku przy ul. [...] w [...] -reprezentującej wszystkich właścicieli omawianego budynku. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r., poz. 1892, dalej: "u.w.l.") jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Natomiast zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 u.w.l. zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali. Dalej stwierdził, że skoro w przedmiotowym budynku znajduje się 11 lokali mieszkalnych, to zarząd wspólnoty mieszkaniowej budynku reprezentuje wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Stroną postępowania i adresatem decyzji administracyjnych stosownie do art. 29 k.p.a. jest bowiem wspólnota mieszkaniowa. Wspólnota mieszkaniowa, a nie jej zarząd posiada przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. Zaliczenie wspólnoty mieszkaniowej do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej skutkuje tym, że pisma doręcza się takim jednostkom organizacyjnym w sposób określony art. 45 k.p.a. Stąd w przypadku wspólnoty mieszkaniowej doręczeń należy dokonywać reprezentującemu ją zarządowi. Podobnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nie jest obarczona żadną z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie jest w szczególności obarczona wadą rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), na co wskazywał skarżący. Wprawdzie organ nadzoru budowlanego wydając rozstrzygnięcia na podstawie art. 68 p.b. zobowiązany był do wskazania terminu wykonania nałożonego obowiązku, czego w przedmiotowej decyzji nie uczynił, jednakże biorąc pod uwagę, nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności, nie można uznać tego uchybienia za rażące naruszenie prawa, gdyż nie wywołuje skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewykonalności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., formułowanego w związku ze skierowaniem decyzji do zarządu wspólnoty mieszkaniowej, a nie do poszczególnych właścicieli lokali, wskazał, że adresatami obowiązków nałożonych na podstawie art. 68 p.b. są wyłącznie właściciele lub zarządcy obiektów budowlanych. Wspólnotę mieszkaniową tworzą właściciele wszystkich lokali budynku. Organ przyjął zatem, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. złożyli M.S. i A. J.. Decyzji zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 w zw. z art. 158 k.p.a. poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i utrzymanie w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].02.2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., podczas gdy: 1. decyzja ta została wydana z naruszeniem następujących przepisów, które miały charakter rażący: a) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 68 ust. 1 p.b. poprzez: - zaniechanie skierowania decyzji do wszystkich właścicieli poszczególnych lokali stanowiących przedmiot odrębnej własności, podczas gdy adresatami winni być poza Wspólnotą Mieszkaniową ul. [...] [...] także właściciele poszczególnych lokali znajdujących się w obiekcie podlegającym opróżnieniu; - nieoznaczenie zakresu decyzji, poprzez wskazanie czy dotyczy całości budynku, czy też jego części, a także nieokreślenie terminu wykonania nakazu; b) rażące naruszenie przepisów art. 7 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 28 w zw. z art. 109 § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącym skierowania wobec zaskarżonej decyzji zarzutów co do nieprawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy; c) art. 68 ust. 1 i 3 p.b. poprzez przyjęcie, że stwierdzony stan uprawniał organ do nakazania opróżnienia budynku mieszkalnego z użytkowników, a także wydania dalszych zarządzeń; d) art. 68 ust. 1 p.b. w zw. z art. 6 w zw. z art. 3 ust. 1 i 2 w zw. z art. 22 w zw. z art. 18 u.w.l. poprzez przyjęcie, że wspólnocie mieszkaniowej przysługuje kompetencja do ingerowania w odrębny przedmiot własności lokali, podczas gdy jej kompetencja dotyczy wyłącznie zarządzania nieruchomością wspólną; e) art. 66 ust. 1 p.b. poprzez jego niezastosowanie - decyzja winna ograniczyć się do nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości; 2. decyzja była niewykonalna w chwili jej wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały; 3. ewentualnie, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej, brak stanu niebezpieczeństwa zagrażającego zawaleniem budynku przeznaczonego na pobyt ludzi. W oparciu o zarzuty, skarżący wnieśli: o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r., decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2017 r., stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. jako, że jej wydanie nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa lub bez podstawy prawnej oraz, że decyzja ta była niewykonalna w chwili jej wydania, a niewykonalność ta ma charakter trwały; W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że nie uznano ich za strony postępowania, ograniczając się do wskazania jako adresata decyzji Wspólnotę Mieszkaniową [...] [...]. Skarżący jako właściciele znajdujących się w podlegającym opróżnieniu budynku mieszkalnym lokali stanowiących odrębną własność powinni być stronami toczącego się postępowania. Dalej podnieśli, że wspólnota mieszkaniowa powołana została do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną i do tego ograniczają się jej uprawnienia. Tymczasem zawarty w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakaz obejmuje cały budynek mieszkalny. Przedmiotowy obiekt zawiera nieruchomość wspólną (klatki schodowe, korytarze) oraz 11 lokali, które stanowią odrębny przedmiot własności nieprzysługujących Wspólnocie Mieszkaniowej ul. [...] [...]. Skarżący powołali się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2009 r., II SA/Po 1053/08, w którym stwierdzono, że adresatem decyzji nakazującej opróżnienie budynku mieszkalnego może zostać jedynie jej właściciel. Decyzja ma na celu osiągnięcie stanu opróżnienia lokali skarżących, które mają zostać opróżnione przez wspólnotę mieszkaniową, która nie jest ich właścicielem. Zdaniem skarżących decyzja skierowana tylko do wspólnoty mieszkaniowej może dotyczyć wyłącznie części wspólnej nieruchomości. Dla poparcia tej tezy wskazali na uzasadnienia wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2005 r., VII SA/Wa 1498/04, z dnia 9 maja 2005 r., VII SA/Wa 752/04 oraz z dnia 11 września 2012 r., VII SA/Wa 1063/12. Skarżący podnieśli, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wskazuje wprost, czy dotyczy całości czy części budynku. Również z tego powodu narusza art. 68 p.b. w sposób rażący. Ponadto z tej przyczyny decyzję można uznać za niewykonalną, gdyż nie wiadomo, do jakiej części budynku się odnosi. Dalej wskazali, że powyższe uchybienia skutkowały wyłączeniem ich od udziału w postępowaniu administracyjnym. Pozbawiono ich prawa do zaskarżenia decyzji w trybie zwyczajnym, przez co nie mogli podnieść zarzutów merytorycznych wobec stanowiska organu. Następnie zarzucili, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została bez stwierdzenia stanu zagrażającego bezpośrednio niebezpieczeństwem natychmiastowego zawalenia się budynku zarówno w części, jak i w całości. Organ ustalił, że stan techniczny budynku zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Aby zastosować art. 68 p.b., organ winien stwierdzić, że stan techniczny uzasadnia bezpośrednio obawę, że budynek mieszkalny zawali się natychmiast. W sprawie niniejszej organ nie stwierdził, że budynek w całości ma natychmiast się zawalić, ograniczając się do ustalenia, że jego stan stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Zatem ustalił zaistnienie przesłanki z art. 66 a nie 68 p.b. Skarżący zarzucili również niezastosowanie art. 66 p.b. Ponadto negatywną ocenę stanu budynku organ odnosił wyłącznie do fragmentu, który pozostaje niezamieszkany od 10 lat przez jakiekolwiek osoby. Skarżący podnosili, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest niewykonalna w sposób trwały. Wspólnota mieszkaniowa nie ma uprawnień do ingerowania w prawo własności odrębnych lokali, które nie stanowią nieruchomości wspólnej, a znajdują się w budynku mającym podlegać opróżnieniu. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej przedstawione zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przedmiotem postępowania sądowego była ocena w trybie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej opróżnienie z użytkowników budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...],. W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, organ rozpatruje sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie może jej rozpatrywać co do istoty, tak w postępowaniu zwyczajnym. Zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nadzwyczajnym, organy błędnie uznały, że nie zachodziła podstawa do stwierdzenia jej nieważności z przyczyny określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. W ocenie Sądu niewykonalność decyzji wynika z faktu, że została skierowana wyłącznie do Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...] w [...]. Tymczasem Wspólnota Mieszkaniowa nie dysponuje środkami prawnymi czy faktycznymi, które umożliwiłyby wykonanie kwestionowanej decyzji. Nie może ona zmusić właścicieli lokali do ich opuszczenia w celu opróżnienia budynku. Decyzja jest więc niewykonalna w zakresie w jakim nie dotyczy części wspólnej nieruchomości, czyli w zakresie prawnie wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Zgodnie z art. 68 p.b. w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany nakazać, w drodze decyzji, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania. Użycie w tym przepisie alternatywy "właścicielowi lub zarządcy" nie oznacza, że organ ma dowolność w wyborze adresata decyzji. Organ przy dokonywaniu wyboru adresata powinien uwzględniać okoliczności faktyczne i prawne danej sprawy. Gdy rozstrzygnięcie dotyczy całego budynku, w którym ustanowiono odrębną własność samodzielnych lokali mieszkalnych, adresatem decyzji oprócz Wspólnoty powinni być również ich właściciele. Ogólnie można stwierdzić, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 68 pkt 1 powinna być strona. Stosownie do art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Skoro decyzja dotyczyła całego budynku położonego przy ul. [...] w [...], tj. nieruchomości wspólnej, odrębnych lokali oraz niewyodrębnionych lokali, adresatami decyzji (i stronami postępowania) powinni być również właściciele tych lokali. Należy zgodzić się z twierdzeniami skarżących, że wspólnota mieszkaniowa powołana została do sprawowania zarządu nieruchomością wspólną i do tego co do zasady ograniczają się jej uprawnienia. Przepisy artykułów 18, 20 i 21 u.w.l., powoływane w uzasadnieniach decyzji organów I i II instancji, znajdują się w rozdziale zatytułowanym "Zarząd nieruchomością wspólną". Wspólnota mieszkaniowa na mocy decyzji organu nadzoru budowlanego nie nabędzie uprawnień do ingerowania w prawo własności wyodrębnionych lokali, w takim zakresie aby pozbawić możliwości korzystania z nich przez właścicieli. Nie można również we wszystkich aspektach, utożsamiać wspólnoty mieszkaniowej z ogółem mieszkańców, którzy wchodzą w jej skład. W orzecznictwie podkreśla się, że uprawnienia wspólnoty mieszkaniowej i poszczególnych właścicieli nie są wobec siebie konkurencyjne i nie wykluczają się wzajemnie. Odpowiednio reprezentowana wspólnota mieszkaniowa ma status strony w zakresie dotyczącym tej wspólnoty, tj. nieruchomości wspólnej, a właściciel odrębnego lokalu – w sprawach tego lokalu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2010 r., VII SA/Wa 287/10, LEX nr 676066). Jednocześnie zarzuty skarżących o braku ich udziału w postępowaniu zwyczajnym, jako dotyczące wadliwości o charakterze procesowym, nie miały wpływu na ocenę decyzji w trybie stwierdzenia nieważności. Należy przypomnieć, że rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji ma kwalifikowany charakter. W orzecznictwie dominuje pogląd, że dochodzi do niego, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest w oczywisty sposób sprzeczne z wyraźnym i niebudzącym wątpliwości przepisem. Tak więc cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z niebudzącym wątpliwości przepisem przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie można uznać za rażące naruszenie art. 68 p.b. nieoznaczenia w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zakresu opróżnienia budynku mieszkalnego poprzez wskazanie czy dotyczy on całości budynku czy też jego części, a także nieokreślenia terminu wykonania tego nakazu. Jest oczywiste, że nakaz opróżnienia budynku z mieszkańców w przedmiotowej decyzji odnosi się do całego budynku - skoro nie wskazuje części budynku do której by się odnosił. Z kolei termin wykonania decyzji, należy w istocie odczytywać jako natychmiastowy. Możliwa jest sytuacja, gdy w ocenie organu stan budynku uzasadnia jego niezwłoczne opróżnienie. Treść decyzji, zarówno co do jej zakresu jak i terminu, nie budzi wątpliwości osób logicznie rozumujących. W protokole oględzin budynku z [...] lipca 2016 r. stwierdzono, że "obiekt znajduje się w katastrofalnym stanie, grożącym zawaleniem". Biorąc to pod uwagę nie może być mowy o rażącym naruszeniu przepisu art. 68 Prawa budowlanego. Fakt, że organ nie użył w uzasadnieniu sformułowania, że budynek "bezpośrednio grozi zawaleniem", nie oznacza, że w sposób rażący nie ustalił tej okoliczności. W odniesieniu do wniosków końcowych skargi przypomnieć należy, że sprawa dotyczyła postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Celem tego postępowania była wyłącznie weryfikacja legalności i obowiązywania decyzji w świetle przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. Sąd mógł stosować przewidziane ustawą środki tylko w stosunku do aktów wydanych w tej sprawie. Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2016 r. została wydana w innej sprawie, dla której materialnoprawną podstawę stanowił art. 68 p.b. W toku ponownego rozpatrywania wniosku o stwierdzenie nieważności, organ nadzorczy weźmie pod uwagę wskazaną wyżej ocenę prawną. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w punkcie I wyroku. O zwrocie kosztów orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z dnia 5 listopada 2015 r.).