VII SA/Wa 164/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot Sędziowie: WSA Monika Kramek (spr.) WSA Mirosław Montowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego oddala skargę Przedmiotem skargi, [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] ("Skarżąca", "Spółka") jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ("Organ", "GDDKiA") z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], wydana w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej w następującym stanie faktycznym i prawnym. Spółka wystąpiła wnioskiem z dnia 1 lipca 2019 r. do Organu o zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] ([...]) do nieruchomości o nr [...] w [...], gmina [...] celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej działalności przemysłowo-usługowo-handlowej planowanej na terenie obejmującym działki nr [...] i [...]. W dniu 28 sierpnia 2019 r. Organ powiadomił Skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego oraz o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], Organ nie zezwolił Spółce na lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał na ustalenia dokonane w oparciu o materiały złożone przez Spółkę wyjaśniając, że nieruchomości stanowiące działki nr [...] oraz [...] dla których prowadzone są przez Sąd Rejonowy w [...] Księgi Wieczyste - odpowiednio [...] i [...] - stanowią własność Skarżącej. Teren obejmujący przedmiotowe nieruchomości graniczy z pasem drogowym [...] w [...], w sąsiedztwie skrzyżowania [...] z ul. [...] – drogą gminną. Wzdłuż jezdni [...] na odcinku graniczącym z działką nr [...] oraz częścią działki nr [...] urządzona jest zatoka autobusowa, co skutkuje istotnym ograniczeniem widoczności pomiędzy terenem inwestycji, a jezdnią [...]. Skarżąca planowała na terenie przedmiotowych działek budowę obiektu handlowo-magazynowego wraz z parkingami o powierzchni sprzedaży ok. 2000 m2, powierzchni magazynowej ok. 3000 m2 oraz parkingu na ok. 100 stanowisk. Powołując się na Zarządzenie nr [...] GDDKiA z dnia [...] października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, Organ wskazał, że [...] na całej swej długości jest zaliczona do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy technicznej "GP"). Drogi tej klasy służą do prowadzenia ruchu tranzytowego oraz charakteryzują się występowaniem wysokich prędkości miarodajnych oraz dużym udziałem w strukturze rodzajowej ruchu pojazdów ciężkich (typu TIR). Z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu na [...] prowadzącej ruch tranzytowy, należy ograniczać ilość zjazdów do posesji przyległych do drogi. Organ ocenił, że zasadnym jest aby obsługę komunikacyjną takich działek realizować poprzez istniejący układ lokalny. GDDKiA wskazał, że każdy zjazd z drogi klasy GP z uwagi na wysoką prędkość miarodajną oraz wysokie natężenie ruchu pojazdów stanowi potencjalne źródło zagrożenia, bezpieczeństwa ruchu drogowego i ogranicza jego płynność i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstotliwość ich występowania. Przytaczając § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124 ze zm., "rozporządzenie"), Organ wskazał na możliwość wyjątkowego stosowania zjazdów na drodze klasy GP. Podkreślił jednocześnie, że każdy zjazd z drogi klasy GP z uwagi na wysoką prędkość miarodajną oraz wysokie natężenie ruchu pojazdów stanowi potencjalne źródło wypadków drogowych oraz zakłóceń płynności ruchu. Powołując się na Generalny Pomiar Ruchu z roku 2015, Organ wskazał, że natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku [...] wynosiło ok. 14 tys. pojazdów na dobę i z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu na [...] prowadzącej ruch tranzytowy, należy ograniczać ilość zjazdów do nieruchomości przyległych do drogi. GDDKiA przytoczył § 78 ust. 1 oraz § 113 ust. 7 rozporządzenia podkreślając, że przedmiotowy zjazd nie może być usytuowany w obszarze oddziaływania węzła lub skrzyżowania oraz nie może być usytuowany w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę, co miałoby miejsce w niniejszej sprawie z uwagi na zatokę autobusową zlokalizowaną wzdłuż jezdni [...]. W ocenie Organu powyższe obligowało do stwierdzenia, że z uwagi na lokalizację zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej z drogą niższej klasy oraz ze względu na ograniczoną widoczność nie można wydać zezwolenia na lokalizację zjazdu. Organ podkreślił, że odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu motywowana była niebezpieczeństwem wynikającym z lokalizacji zjazdu publicznego w obszarze oddziaływania skrzyżowania, usytuowania zjazdu w obszarze istniejącej zatoki autobusowej, tranzytowego charakteru [...], a także publicznego charakteru tego zjazdu oraz faktu, że Spółka dla obsługi przedmiotowych nieruchomości ma możliwość wykorzystania istniejącej drogi lokalnej połączonej z [...] poprzez skrzyżowanie. Po rozpoznaniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. Organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2019 r. W uzasadnieniu tej decyzji GDDKiA przytoczył art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.) określające tryb budowy lub przebudowy zjazdu. Organ wskazał, że granice uznania administracyjnego w tym postępowaniu określane są przez interes społeczny słuszny interes wnioskodawcy oraz obowiązujące przepisy. Następnie, powołując się ponownie na przepisy zarządzenia nr [...] GDDKiA z dnia [...] października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, organ określił specyfikę [...] jako drogi głównej ruchu przyspieszonego "GP", wskazując również na § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia i możliwość lokalizacji zjazdów na drogach ruchu przyspieszonego. GDDKiA przedstawił legalną definicję zjazdu publicznego, a także wskazał na wymaganie dotyczące jego zaprojektowania i budowy, określone w rozporządzeniu. Organ przytoczył § 3 pkt 9b rozporządzenia i zawartą w nim definicję obszaru oddziaływania skrzyżowania. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnioskowany zjazd publiczny znajdowałby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania [...] z drogą gminną nr [...], co potwierdza stała organizacja ruchu ww. odcinka drogi krajowej, a w szczególności jej oznakowanie pionowe oraz poziome. Zdaniem organu wydanie zezwolenia zgodnie z wnioskiem Skarżącej stanowiłoby naruszenie § 113 ust. 7 pkt 1 oraz § 78 pkt 1 rozporządzenia z 2 marca 1999 r., poprzez usytuowanie zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania. GDDKiA przytoczył również pogląd prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym planowana lokalizacja zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania stanowi samodzielną podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu. W ocenie GDDKiA w przedmiotowej sprawie nie występuje wyjątkowość sytuacji, przewidziana § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, ponieważ nieruchomość składająca się z działek nr [...] i nr [...] może być skomunikowana za pomocą zjazdu publicznego zlokalizowanego z drogi gminnej nr [...] (ul. [...]) do działki nr [...], na której funkcjonuje stacja paliw, a następnie do graniczącej z nią działką nr [...]. Takie rozwiązanie zdaniem organu wymaga ustanowienia na działce nr [...] na rzecz działki Skarżącej służebności drogowej w uzgodnieniu z jej właścicielem bądź użytkownikiem. Organ wskazał, że Spółka w pierwszej kolejności powinna dążyć do zapewnienia dojazdu do nieruchomości poprzez inne możliwości, przede wszystkim cywilnoprawne. Ponadto, wskazując na § 113 ust. 7 rozporządzenia z dnia 2 marca 1999 r., Organ podkreślił, że przedmiotowy zjazd znajdowałby się także w innym miejscu niebezpiecznym w ramach otwartego katalogu zawartego w tym przepisie, aniżeli w obrębie obszaru oddziaływania skrzyżowania. Opierając się na Generalnym Pomiarze Ruchu z 2015 r. stwierdzono, że lokalizacja zjazdu publicznego na omawianym fragmencie [...] mogłaby negatywnie wpłynąć na płynność i bezpieczeństwo ruchu drogowego. GDDKiA przytoczył orzeczenia sądów administracyjnych, uzasadniających wspomnianą tezę. GDDKiA wyjaśnił również, że na odcinku [...] od km 008+456 do km 009+193 tj. na odcinku ok. 750 m zlokalizowanych jest 20 zjazdów, gdzie w bliskiej odległości planowanego zjazdu zlokalizowane są zjazdy publiczne. Powyższe wpłynęłoby na pogorszenie warunków bezpieczeństwa ruchu drogowego na analizowanym odcinku drogi krajowej, gdyż nagromadzenie zjazdów, na krótkim odcinku drogi, już na dzień dzisiejszy stanowi realne zagrożenie dla wszystkich użytkowników ww. drogi. Organ wskazał również uwagę na fakt, że planowany zjazd publiczny byłby także zlokalizowany w odległości ok. 40 m od przystanku autobusowego, a znajdujące się w rejonie planowanego zjazdu publicznego zatoki autobusowe należy zaliczyć do miejsc zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Spółka, wnosząc skargę na decyzję GDDKiA z dnia [...] listopada 2019 r., domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy Organowi celem ponownego rozpatrzenia, podnosząc zarzut naruszenia: 1. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: a) art. 8 § 1 k.p.a. b) art. 10 § 1 i art. 64 § 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający Skarżącej wzięcia w nim czynnego udziału, a w szczególności poprzez nierozpoznanie uwag Spółki zgłoszonych do zgromadzonego materiału dowodowego, c) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym i dobranym tendencyjnie, poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, d) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., które określają, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne tj. wskazanie faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, 2. przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie przez Organ, że możliwa była odmowa wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, podczas gdy lokalizacja nieruchomości Spółki oraz istniejące uwarunkowania drogowe nie stoją na przeszkodzie wydaniu decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu, b) § 9 ust. 4, § 78 i § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie przez organ, że można było odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu, pomimo faktu, że planowany zjazd nie spowodowałby dodatkowego zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników drogi, c) § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego zastosowanie, pomimo że przedmiotowy zjazd nie znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania oraz poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obszar oddziaływania skrzyżowania wyznacza znak B-25, d) § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i odmowę udzielenia zezwolenia na przebudowę spornego zjazdu w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że korzystanie w celu dojazdu do nieruchomości z ul. [...] za pośrednictwem stacji paliw jest nieuzasadnione z punktu widzenia planowanej przez Skarżącą na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Odpowiadając na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Wobec powyższego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymującą w mocy własną decyzję Organu z dnia [...] września 2019 r. o odmowie udzielenia [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z [...] do działki nr [...], położonej w [...], gmina [...], celem obsługi komunikacyjnej działek nr [...] i [...], w związku z planowaną działalnością przemysłowo-usługowo-handlową. Rozstrzygnięcia te i ocena w nich zawarta są zdaniem Sądu prawidłowe. Na wstępie Sąd podkreśla, że Organ słusznie przyjął za podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. Art. 29 ust. 4 powołanej ustawy stanowi natomiast, że ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Tak skonstruowane przepisy jednoznacznie wskazują, że odmowa lub wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu publicznego przez zarządcę drogi następuje w ramach uznania administracyjnego. Nie określając w ustawie przesłanek warunkujących uzyskanie od zarządcy drogi zgody na lokalizację zjazdu publicznego, ustawodawca pozostawił zarządcy drogi swoisty luz dyskrecjonalny. Uznanie administracyjne nie ma jednak charakteru nieograniczonego, a jego granice wyznaczane są w oparciu o art. 7 k.p.a, tj. przez interes społeczny, słuszny interes obywateli oraz wymogi wynikające z warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Warunki te uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zadaniem organu w tak nakreślonej sprawie jest dokonanie wnikliwej analizy wszystkich okoliczności, a następnie jej załatwienie poprzez wyważenie interesu strony oraz interesu społecznego, który w tym przypadku wyraża się w potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Definicja zjazdu została określona w art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z nim zjazd to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zjazdy publiczne zgodnie z § 76a rozporządzenia są określone przez zarządcę drogi jako zjazdy do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym: a) na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, b) na których usytuowana jest lub planowane jest usytuowanie nieruchomości budynkowej lub lokalowej, w których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym, c) które stanowią lub będą stanowić dojazd do nieruchomości wymienionych w lit. a lub b. Zjazdy publiczne, ze względu na wymagania techniczne i użytkowe, należy odróżnić od zjazdów indywidualnych, którym stawiane są mniejsze obostrzenia co do ich usytuowania i projektowania. W omawianej sprawie, Skarżąca wnioskowała o zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]. Odcinek [...], na którym miałby znajdować się planowany zjazd, został zarządzeniem nr [...] GDDKiA z dnia [...] października 2017 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych zakwalifikowany do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Fakt ten, w związku z hierarchią klas dróg publicznych określoną w § 4 pkt 1 rozporządzenia, nakazuje spełniać przez nią surowe wymagania co do warunków techniczno-użytkowych, aby pełnić swoją funkcję, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji tranzytowej. Przepis § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia stanowi, że stosowanie na drodze klasy GP zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. Ustawodawca podkreślił, że regulacja ta ma na celu zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego. W § 77 rozporządzenia określono obowiązek, zgodnie z którym zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. Zgodnie z § 113 ust. 7 pkt 1 w zw. z § 78 ust. 1 rozporządzenia zjazd publiczny nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwo ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła. Definicję legalną "obszaru oddziaływania skrzyżowania" ustawodawca określił w § 3 pkt 9b rozporządzenia, zgodnie z którym jest to obszar skrzyżowania powiększony o wyznaczone indywidualnie odcinki, na których występuje zwalnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem, jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obszarze skrzyżowania. Przytoczone powyżej restrykcje, w ocenie Sądu, wskazują na zasadność rozstrzygnięcia Organu o odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. Jak wynika z akt administracyjnych procedowanej sprawy, wnioskowany zjazd publiczny znajdowałby się w obszarze oddziaływania skrzyżowania [...] z drogą gminną nr [...]. Obszar ten wyznacza oznakowanie pionowe tj. usytuowany w km ok. 008 + 630 (strona lewa) znak B-25 ("zakaz wyprzedzania"), który stosuje się w celu zabronienia wyprzedzania pojazdami silnikowymi innych pojazdów silnikowych wielośladowych, jeżeli wykonanie tego manewru stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ruchu oraz oznakowanie poziome tj. linię segregacyjną P-4 "linia podwójna ciągła", którą stosuje się w celu rozdzielenia przeciwnych kierunków ruchu, na odcinkach jezdni, na których należy wyeliminować przejeżdżanie pojazdów na część jezdni przeznaczoną dla przeciwnego kierunku ruchu, niezależnie od dopuszczalnej prędkości na drodze. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd wskazuje, że Organ zobowiązany był odmówić udzielenia Skarżącej zgody na lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego. Rozstrzygnięcie, które zezwalałoby na lokalizację przedmiotowego zjazdu w obszarze oddziaływania skrzyżowania, stanowiłoby naruszenie § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia. Stanowisko takie jest ugruntowane w judykaturze sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1734/17 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 757/17). Ponadto wskazać należy na fakt, że projektowany zjazd publiczny znajdowałby się w odległości ok. 40 m od istniejącego przystanku autobusowego oznaczonego znakiem drogowym D-15 "przystanek autobusowy". Mając na względzie, że § 113 ust. 7 rozporządzenia ("wjazd na drogę nie może być usytuowany w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego) zawiera katalog otwarty miejsc, które są niedopuszczalne do lokalizacji wjazdu, za zasadne należy uznać również jako takie miejsce przystanek autobusowy, bowiem ogranicza on płynność ruchu, a także zwiększa ryzyko wypadku drogowego. Sąd podziela również pogląd GDDKiA, zgodnie z którym lokalizacja projektowanego zjazdu publicznego jest niedopuszczalna ze względu na natężenie ruchu drogowego, występujące na przedmiotowym odcinku [...]. Jak wynika z Generalnego Pomiaru Ruchu, na analizowanym odcinku [...] natężenie to w 2015 r. wynosiło 13888 pojazdów na dobę, w tym udział samochodów ciężarowych wynosił 1651 pojazdów na dobę. Organ słusznie wywiódł, że lokalizacja zjazdu publicznego na omawianym odcinku [...] mogłaby negatywnie wpłynąć na płynność ruchu drogowego oraz bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego. Jak ocenił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1914/18, zlokalizowanie zjazdu na odcinku drogi o natężeniu ruchu drogowego 6785 pojazdów na dobę jest bardzo niebezpieczne. Bezsprzecznym w omawianej sprawie jest, że natężenie ruchu na przedmiotowym odcinku [...] powoduje, że jest to miejsce zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego i nie pozwala na lokalizację zjazdu publicznego. Dodatkowo, czego nie kwestionuje Skarżąca na analizowanym odcinku [...] mamy do czynienia z duża ilością zjazdów (na odcinku 750 m – 20 zjazdów). Sąd nie znajduje jednocześnie podstaw, by uznać przedmiotową sprawę za mieszczącą się w dyspozycji § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia. Spółka nie jest pozbawiona możliwości skomunikowania działki z drogą publiczną, bowiem posiada uprawnienia cywilnoprawne, za pomocą których w pierwszej kolejności powinna dążyć do realizacji swojego celu. Sąd podziela ocenę Organu, że nieruchomość Skarżącej składająca się z działek nr [...] i [...] może być skomunikowana za pomocą zjazdu publicznego zlokalizowanego z drogi gminnej nr [...] (ul. [...]) do działki nr [...], na której funkcjonuje stacja paliw. To, że Skarżąca uznaje za nieuzasadnione (ale nie niemożliwe) korzystanie w celu dojazdu do nieruchomości z ul. [...] za pośrednictwem stacji paliw z punktu widzenia planowanej na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej, nie może stanowić o wadliwości zaskarżonej decyzji. GDDKiA w ocenie Sądu w prawidłowy sposób wyważył interes Spółki oraz interes publiczny, stawiając na pierwszym miejscu bezpieczeństwo ruchu drogowego i użytkowników przedmiotowego odcinka [...]. Jednocześnie Organ nie przekroczył w omawianym postępowaniu granic swobodnego uznania. Nie naruszył również zasad postępowania administracyjnego, rozważając i uwzględniając wszystkie istotne okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku spółki. W szczególności za niezasadny Sąd ocenił zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że na etapie postępowania II- instancyjnego organ zawiadomieniem z dnia 23 października 2019 r., poinformował pełnomocnika Skarżącej o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy. Z uprawnienia tego pełnomocnik strony skorzystał, czego potwierdzeniem jest protokół przyjęcia interesanta z dnia 5 listopada 2019 r., znajdujący się w aktach sprawy. Ponadto w dniu 14 listopada 2019 r. do organu wpłynęło pismo pełnomocnika z dnia 12 listopada 2019 r., stanowiące opinię do zgromadzonego materiału dowodowego. W wyniku podniesionej przez pełnomocnika Skarżącej argumentacji organ dokonał analizy sprawy, wyjaśniając przy tym rozbieżności w ustalonym stanie faktycznym. Następnie w dniu 27 listopada 2019 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy wskazując w protokole przyjęcia interesanta, że nie wnosi uwag, co do zgromadzonego materiału dowodowego. Zatem pełnomocnik Skarżącej czynnie brał udział w postępowaniu, nie tylko zapoznając się z aktami sprawy (również po wskazanych rozbieżnościach w materiale dowodowym, a stanem faktycznym), ale przedstawiając swoje stanowisko, co do zgromadzonego materiału dowodowego. W ocenie Sądu Organ w sposób prawidłowy i kompleksowy zebrał materiał dowodowy konieczny do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowym postępowaniu, wobec czego Sąd uznaje za niezasadne zarzuty, podniesione przez Skarżącą dotyczące naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W podnoszonej w kontekście powyższych zarzutów kwestii braku stałej organizacji ruchu od km 8+400 do km 9 + 600, należy wyjaśnić, że stała organizacja ruchu jest podzielona na konkretne odcinki. Rozpatrując sprawę z zakresu udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu istotnym jest, by stała organizacja ruchu, stanowiąca materiał dowodowy sprawy, odwzorowywała miejsce, w którym projektowany zjazd miałby być zlokalizowany. Znajdujący się w aktach sprawy fragment stałej organizacji ruchu analizowanego odcinka [...], był w ocenie Sądu wystarczający do wydania rozstrzygnięcia przez zarządcę drogi, bowiem zawierało się w nim miejsce lokalizacji planowanego zjazdu publicznego, a także terenu go otaczającego. Skarżąca poza stanowiskiem o niekompletności dokumentacji zgromadzonej na potrzeby postępowania, nie wskazuje na czym miałoby polegać uchybienie organu poprzez brak dalszej części stałej organizacji ruchu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.