VII SA/Wa 1647/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. O., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 307,50 zł (trzysta siedem złotych pięćdziesiąt groszy), w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 57,50 zł (pięćdziesiąt siedem złotych pięćdziesiąt groszy). Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lipca 2010r. po rozpatrzeniu odwołania J. C., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] grudnia 2009r. odmawiającą uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2006r. utrzymującej w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] czerwca 2006r. o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanego zawodowej choroby zespołu wibracyjnego wywołanej sposobem wykonywania pracy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał następujący stan sprawy. Postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia u J. C. choroby zawodowej zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 października 2007r. oddalającym skargę zainteresowanego na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2006r. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] na wniosek J. C. postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Podstawą wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego był fakt uznania przez Trybunał Konstytucyjny rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r, w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach za niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] września 2006r. W wyniku odwołania zainteresowanego Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Rozpatrujący sprawę stwierdził, że J. C. w swoim wniosku o wznowienie postępowania nie powołał się na inne okoliczności niż wyrok Trybunału Konstytucyjnego, a w toku postępowania nie przedstawił żadnych nowych dowodów, które stanowiłyby podstawę zmiany decyzji. Zainteresowany złożył jedynie oświadczenia osób, które potwierdzały charakter pracy J. C. Przywołując zapis § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) który zezwala na uznanie za skuteczne dotychczasowe czynności diagnostyczno - orzecznicze przeprowadzone w uprawnionych do wydawania orzeczeń placówkach medycznych: [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...], organ odwoławczy podkreślił fakt wydania orzeczeń przez te instytucje a także okoliczność że przeprowadzona ocena narażenia zawodowego była przedmiotem weryfikacji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach podczas rozpatrywania skargi J. C. na decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2006r. W związku z powyższym brak było podstaw - w ocenie organu - do uchylenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2006r. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany J. C. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie spowodowało wydanie zaskarżonej decyzji, w szczególności art. 77§ 2 k.p.a. art. 80 k.p.a. poprzez nie dokonanie oceny całokształtu oceny materiału dowodowego, świadczącego jednoznacznie, że wykonywałem pracę w warunkach narażenia na zespół wibracyjny; naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 235 kodeksu pracy i nie uznanie choroby zawodowej mimo, że występują schorzenia i niesprawności należące do chorób zawodowych. W uzasadnieniu w szczególności skarżący wskazał, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę oświadczeń złożonych przez świadków, z których wynika, że wykonywał pracę w warunkach narażenia na zespół wibracyjny poza tym stwierdził, że wydawane decyzje są nadal niezgodne z Konstytucją. Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Starania J. C. o stwierdzenie choroby zawodowej między innymi zespołu wibracyjnego trwają od roku 2005, mianowicie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u zainteresowanego zawodowej choroby zespołu wibracyjnego wywołanej sposobem wykonywania pracy. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją własnej z dnia [...] września 2006r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Sosnowcu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. C. na w/w decyzję prawomocnym wyrokiem z dnia 30 października 2007r. sygn. akt IV SA/GL 1314/06. Zainteresowany wnioskiem z dnia 2 lipca 2009r. wystąpił o wznowienie postępowania z art. 145 a kodeksu postępowania administracyjnego w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008r. orzekającym o niezgodności z Konstytucją przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. dotyczącym chorób zawodowych i przedstawił wyniki badań o pogarszającym się stanie zdrowia uniemożliwiającym wykonywanie pracy fizycznej. W tym miejscu wskazać należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 19 czerwca 2008r. sygn. akt P23/07 został opublikowany w Dz. U. z dnia 2 lipca 2008r. a zgodnie z jego zapisem w pkt II, powołane w nim przepisy traciły moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. Zatem utrata mocy przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych następowała z dniem 2 lipca 2009r. W sytuacji kiedy Trybunał orzekł -inną niż dzień ogłoszenia - datę utraty mocy obowiązującej przepisu, termin miesięczny z art. 145 a § 2 kpa biegnie od dnia utraty mocy kontrolowanego przepisu, co w wypadku przedmiotowego orzeczenia Trybunału oznacza, iż termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienie rozpocząłby bieg 3 lipca 2009r. Wniosek skarżącego powołujący jako podstawę art. 145 a kpa został więc złożony z zachowaniem terminu. Organ nie uwzględnił przestawionych wyników badań i zaświadczeń, powołując przepis § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. i podkreślając, że orzeczenia wydane dotychczas przez placówki medyczne I i II szczebla są w swej treści spójne i zbieżne. Weryfikacja przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego nastąpiła już w postępowaniu sądowym ze skargi na decyzję organu wojewódzkiego z [...] września 2006r. Z tym stanowiskiem organu należy się zgodzić. Z dniem 3 lipca 2009r. weszło w życie nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Na mocy § 11 ust. 1 tego rozporządzenia do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne. Dotyczy to zwłaszcza wydanych już orzeczeń lekarskich. Powyższy zapis obowiązującego rozporządzenia stanowił podstawę do uznania za skuteczne dotychczasowych czynności diagnostyczno - orzeczniczych przeprowadzonych w uprawnionych do tego placówkach medycznych, co stanowiło o wydaniu decyzji odmawiającej uchylenia decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2006r. Orzeczenia lekarskie placówek medycznych obu instancji nie zostały w toku postępowania po wznowieniu skutecznie zakwestionowane. W szczególności nie podważają ich złożone przez skarżącego oświadczenia świadków. Z treści tych oświadczeń wynika w jakich warunkach pracował skarżący. Okoliczność ta nie ma istotnego znaczenia dla sprawy w związku z tym, że w toku postępowania zakończonego decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2006r. przeprowadzono ocenę narażenia, która w zakresie warunków pracy skarżącego jest zbieżna z treścią oświadczeń. Nadto dołączona do akt sprawy karta informacyjna z leczenia szpitalnego świadczy o utrzymujących się dolegliwościach zwyrodnieniowych. Faktem jest, że organ odwoławczy nie ocenił tych dowodów ale uchybienie przepisom postępowania może skutkować uchyleniem decyzji jedynie w sytuacji, gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powodów wskazanych wyżej uchybienie przepisom postępowania nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Twierdzenie o niezgodności decyzji z Konstytucją nie zostało poparte żadną argumentację i nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązującego prawa. Nie znajdując podstaw do kwestionowania, w świetle powołanego wyżej rozporządzenia, prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako bezzasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).