VII SA/Wa 1657/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.; nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna na budowę i przebudowę dróg dojazdowych oraz drogi lokalnej wraz z infrastrukturą techniczną oświetlenia terenu, zasilania sygnalizacji świetlnej skrzyżowania, kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami rozsączającymi oraz rozbudową sieci wodociągowej na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy powołał treść art. 35 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane i podkreślił, że przepisy te wskazują, iż decyzja w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę nie zależy od uznania organu, lecz ma charakter związany. Wojewoda [...] wskazał, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania jest budowa i przebudowa dróg dojazdowych oraz drogi lokalnej wraz z infrastrukturą techniczną w celu umożliwienia obsługi komunikacyjnej centrum handlowo – usługowo - gastronomicznego oraz sąsiednich nieruchomości. Podzielił stanowisko organu I instancji, że planowana budowa i przebudowa nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2004 r. Nr 45, poz. 1263). Wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym szczegółowo przedstawiono przeznaczenie poszczególnych terenów i działek wymienionych w decyzji Starosty [...], tj. działek nr ew. [...] w obrębie [...], w [...]. Działki te położone są na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami: [...] - ulica lokalna, [...] - ulica dojazdowa, [...] - teren o przeznaczeniu dla lokalizacji urządzeń związanych z obsługą komunikacyjną. Ponadto plan przewiduje lokalizację tras wodociągowych oraz lokalizację sieci kanalizacji sanitarnej i deszczowej w liniach rozgraniczających ulic, za zgodą i na warunkach określonych przez zarządcę drogi. Ustalenia planu odnoszą się także do oświetlenia i w tym zakresie plan dopuszcza m.in. lokalizację sieci zasilającej oświetlenia ulic w liniach rozgraniczających ulic poza pasami jezdni, za zgodą i na warunkach ustalonych przez zarządcę drogi, w uzgodnieniu z eksploatatorem sieci. Organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, zawiera projekt zagospodarowania terenu, informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, uzgodnienia i opinie (m. in. opinię ZUD, opinię zarządcy dróg gminnych z dnia [...] listopada 2013 r.), został sporządzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, które złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W ocenie Wojewody [...] Starosta [...] zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nie mógł zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu K. P. zarzutu naruszenia art. 109 Kpa poprzez niezałączenie do decyzji Starosty [...] otrzymanej przez skarżącego projektu budowlanego, organ stwierdził, iż jest on nietrafny, bowiem zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należ dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego. Natomiast § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) stanowi, iż projekt budowlany sporządza się w czterech egzemplarzach z przeznaczeniem: jeden egzemplarz do archiwum właściwego organu nadzoru budowlanego, jeden egzemplarz dla organu wydającego pozwolenie na budowę i dwa egzemplarze dla inwestora. Zdaniem organu z powyższego wynika, że pozostałe strony postępowania mogą otrzymać projekt budowlany po złożeniu stosownego wniosku. Ustosunkowując się do podniesionego zarzutu braku wyjaśnienia, w jaki sposób przebudowa i budowa dróg lokalnej i dojazdowych będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, Wojewoda [...] wskazał, że zawsze budowa i przebudowa dróg leży w interesie wszystkich mieszkańców, w tym zatem i skarżącego. Stwierdził, że planowana inwestycja nie będzie oddziaływała negatywnie na nieruchomość skarżącego. Wojewoda [...] stwierdził ponadto, że nie może być przedmiotem niniejszego postępowania zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kpa poprzez nierozpatrzenie sprawy w zakresie ustalenia, że wnioskodawca podniósł poziom terenu, na którym realizowane będzie centrum handlowo – usługowo - gastronomiczne w stosunku do działki skarżącego nieomal o 1 metr, bowiem postępowanie to nie dotyczy budowy ww. centrum. Jednocześnie dodał, że skarżący może zawiadomić odpowiednie organy nadzoru budowlanego, w przypadku podjęcia przez inwestora działań niezgodnych z prawem. Skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. złożył K. P., zarzucając: - naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy realizacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na nieruchomość skarżącego w wyniku podniesienia poziomu działki wnioskodawcy w stosunku do działki skarżącego niemal o 1 metr, co w konsekwencji prowadzi do zaburzenia stosunków wodnych i bezpośrednio oddziałuje na nieruchomość skarżącego; - naruszenie art. 8 i 107 § 3 Kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie, dlaczego zmiana poziomów gruntów i tym samym zaburzenie stosunków wodnych nie ma wpływu na realizowaną inwestycję w postaci budowy infrastruktury drogowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi, jak również niewyjaśnienie, jaki wpływ realizowana inwestycja ma na nieruchomość skarżącego; - naruszenie art. 138 § 1 Kpa polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa skarżący wskazał, że organ II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, które w jednoznaczny sposób wykluczałoby negatywny wpływ podniesienia poziomu działki wnioskodawcy w stosunku do jego działki niemal o 1 metr. Zaznaczył, że projektowana infrastruktura drogowa przebiega pomiędzy nieruchomościami wnioskodawcy i skarżącego, a to jednoznacznie potwierdza, iż wybudowanie tej drogi bez uwzględnienia kwestii zbadania zaburzeń stosunków wodnych spowodować może podtapianie jego działki. Również projekt sieci kanalizacyjnej objęty zaskarżoną decyzją powinien uwzględniać powyższe zmiany poziomów wód, tak, aby nieruchomość skarżącego nie była narażona na podtopienia. Skarżący podkreślił, że organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ II instancji wiedząc o zmianach poziomów gruntów sąsiednich, jak również ryzyku zaburzeń stosunków wodnych, nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania celem zweryfikowania tych informacji i ustalenia, że tak powstały stan faktyczny nie zagraża nieruchomościom sąsiednim i budowie infrastruktury drogowej wraz z urządzeniami technicznymi. K. P. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że nie mógł być przedmiotem postępowania zarzut dotyczący kwestii podniesienia poziomu terenu, na którym realizowane będzie centrum handlowo-usługowo-gastronomiczne. Skarżący podniósł, iż wskazywał na powyższe okoliczności, gdyż wpływają one istotnie na realizację infrastruktury drogowej, która przebiegać ma pomiędzy działkami wnioskodawcy i skarżącego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 8 i 107 § 3 Kpa skarżący podniósł, że organ II instancji lakonicznie w swoim uzasadnieniu odniósł się do kwestii wykazania oddziaływania inwestycji drogowej na należącą do niego nieruchomość. Wskazał, że w niniejszej sprawie nie chodzi o budowę "zwykłej" drogi dojazdowej, ale o budowę całej sieci drogowej, która będzie stanowiła między innymi dojazd do centrum handlowo-usługowo-gastronomicznego wnioskodawcy. Szczególnie w takiej sytuacji organ II instancji powinien wykazać przesłanki, którymi kierował się zatwierdzając projekt budowlany całej infrastruktury technicznej wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Skarżący podkreślił, że budowa takiej sieci drogowej spowoduje, że zostanie nasilony ruch pojazdów, natężenie hałasu czy poziom zanieczyszczeń, a zatem organ administracyjny powinien wykazać, że nie spowoduje to zagrożenia dla nieruchomości, w szczególności w zakresie wjazdu i wyjazdu z tych nieruchomości na drogę publiczną. Również budowa infrastruktury towarzyszącej, jak oświetlenia czy sieci kanalizacyjnej, powinna uzasadniać poszanowanie interesów właścicieli nieruchomości sąsiednich. Skarżący podkreślił też, że organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji nie wyjaśnił wpływu zmian poziomów gruntów i zaburzenia stosunków wodnych na realizowaną inwestycję w postaci sieci drogowej i na nieruchomości sąsiednie, a podniósł jedynie, że zmiana poziomów gruntów dotyczy jedynie budowy centrum handlowo- usługowo-gastronomicznego. Zdaniem skarżącego organ II instancji powinien był uchylić decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. Zasadnym jest bowiem zbadanie w szczególności, w jaki sposób zmiana poziomów gruntów i naruszenie stosunków wodnych poprzez realizowanie inwestycji drogowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi wpłynie na nieruchomości sąsiednie, w tym nieruchomość skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, obowiązującymi w dacie jej wydania. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu przedstawionego do rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie jest decyzja Wojewody [...] z [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla [...] Sp. z o.o. [...] Spółka Komandytowo-Akcyjna na budowę i przebudowę dróg dojazdowych oraz drogi lokalnej wraz z infrastrukturą techniczną oświetlenia terenu, zasilania sygnalizacji świetlnej skrzyżowania, kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami rozsączającymi oraz rozbudową sieci wodociągowej na działkach nr ew. [...] w obrębie [...] w [...]. Uwzględniając powyżej wskazane kryteria sprawowanej przez sąd kontroli działalności administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga na decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa podnosząc niewyjaśnienie przez kwestii negatywnego wpływu budowy centrum na nieruchomość skarżącego i podniesienia poziomu działki wnioskodawcy, co w konsekwencji prowadzi do zaburzenia stosunków wodnych i bezpośrednio oddziałuje na jego nieruchomość. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ II – ej instancji ponownie rozpoznając sprawę odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania i należycie uzasadnił swoje stanowisko. Przypomnieć należy, że Skarżący zakwestionował decyzję organu I –ej instancji zarzucając jej naruszenie art. 109 kpa. polegające na niezałączeniu do przedmiotowej decyzji załącznika w postaci projektu budowlanego, ogólnikowe jej uzasadnienie ( art. 107 § 3 kpa.), brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy. W ocenie Skarżącego Spółka [...] sp. z oo. [...] Spółka Komandytowa doprowadziła do ukształtowania terenu na którym realizowana będzie inwestycja w postaci budowy centrum handlowo – usługowego wraz z urządzeniami infrastruktury w ten sposób, że podniósł się poziom działki w stosunku do działki Skarżącego o 1 metr, co bezpośrednio oddziałuje na jego nieruchomość. Wojewoda [...] prawidłowo stwierdził, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 109 kpa, poprzez niedołączenie do decyzji załącznika w postaci projektu budowlanego. Wskazał, że załącznik stanowi szczególny składnik decyzji. Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę należ dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego. Szczegółowo sposób sporządzenia projektu budowlanego reguluje rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462), którego § 6 ust. 5 stanowi, iż projekt budowlany sporządza się w czterech egzemplarzach z przeznaczeniem: jeden egzemplarz do archiwum właściwego organu nadzoru budowlanego, jeden egzemplarz dla organu wydającego pozwolenie na budowę i dwa egzemplarze dla inwestora. Decyzja została Skarżącemu doręczona, natomiast jak zasadnie wyjaśnił organ załącznik, gdyby o to Skarżący wnioskował, projekt budowlany mógłby mu zostać udostępniony. Wojewoda [...] wyjaśnił także, że nie może być przedmiotem niniejszego postępowania zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 kpa tj. nierozpatrzenia sprawy w zakresie ustalenia, że wnioskodawca podniósł poziom terenu, na którym realizowane będzie centrum handlowo – usługowo - gastronomiczne w stosunku do działki skarżącego, albowiem powadzone postępowanie nie dotyczy budowy ww. centrum. Wyjaśnić należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane (art. 35 ust. 1) nakładają na organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego obowiązek sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; W toku postępowania, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego organ w razie stwierdzenia naruszeń wskazanych w tym przepisie nakłada na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaję decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ sprawdza także, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, czy projektant oraz osoba sprawdzająca projekt posiadali zaświadczenia ważne na dzień opracowania projektu – w przypadku projektanta, oraz na dzień sprawdzenia projektu – w przypadku sprawdzającego projekt. Nie należy natomiast do kompetencji organu administracji architektoniczno-budowlanej sprawdzenie rozwiązań projektowych zastosowanych przez autora projektu. W rozpatrywanej sprawie organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego dokonał sprawdzenia przedłożonej dokumentacji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nałożył na inwestora obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, co zostało przez inwestora zrealizowane - na k. 37 projektu znajduje poświadczenie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych z dnia [...] lutego 2014 r. o zgodności projektu z wymaganiami przeciwpożarowej. Organ nie dopatrzył się w projekcie naruszenia przepisów techniczno – budowlanych, które uniemożliwiałyby jego realizację. Skarżący takich zarzutów także nie formułuje. Wskazać należy, że projekt budowy i przebudowy dróg dojazdowych oraz drogi lokalnej wraz z infrastrukturą techniczną oświetlenia terenu, zasilania sygnalizacji świetlnej skrzyżowania, kanalizacji deszczowej wraz z urządzeniami rozsączającymi oraz rozbudową sieci wodociągowej dotyczy działek o nr ew. [...]. Działka Skarżącego nosi nr ew. [...]. Z opisowej części projektu wynika, że wody deszczowe z projektowanych dróg doprowadzone zostaną do skrzynek rozsączających zlokalizowanych na terenie działek [...]. Projektant nakazuje także ze względu na planowaną budowę centrum handlowo – usługowo gastronomicznego, na działkach [...] ob. [...] zdemontować istniejącą sieć i wykonać jej przebudowę. Projekt także zawiera obliczenia pojemności zbiorników wody deszczowej mających zapewnić we właściwym czasie odbiór wody. Skarżący uzasadniając zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i art. 80 kpa. wskazał, że organ II instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, które w jednoznaczny sposób wykluczałoby negatywny wpływ podniesienia poziomu działki wnioskodawcy w stosunku do jego działki niemal o 1 metr. Zaznaczył, że projektowana infrastruktura drogowa przebiega pomiędzy nieruchomościami wnioskodawcy i skarżącego, a to jednoznacznie potwierdza, iż wybudowanie tej drogi bez uwzględnienia kwestii zbadania zaburzeń stosunków wodnych spowodować może podtapianie jego działki. Również projekt sieci kanalizacyjnej objęty zaskarżoną decyzją powinien uwzględniać powyższe zmiany poziomów wód, tak, aby nieruchomość skarżącego nie była narażona na podtopienia. Skarżący podkreślił, że organ drugiej instancji ma obowiązek uwzględniać aktualny stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji drugoinstancyjnej. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ II instancji wiedząc o zmianach poziomów gruntów sąsiednich, jak również ryzyku zaburzeń stosunków wodnych, nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania celem zweryfikowania tych informacji i ustalenia, że tak powstały stan faktyczny nie zagraża nieruchomościom sąsiednim i budowie infrastruktury drogowej wraz z urządzeniami technicznymi. W ocenie Sądu rację ma organ orzekający, iż zarzuty, które formułuje Skarżący w sprawie przeciwko określonej decyzją inwestycji mają charakter ogólnikowy, Skarżący nie kwestionuje żadnych rozwiązań projektowych, nie podnosi naruszenia prawa, nie wspiera swojej argumentacji specjalistyczną opinią. Wobec powyższego nie jest możliwa ich pogłębiona ocena, zwłaszcza, że dotyczą on w swej istocie odrębnej inwestycji jaką jest centrum usługowo – handlowe. Oczywistym jest, iż wpływ na zmianę stosunków wodnych może mieć wiele parametrów, jeżeli zatem w ocenie Skarżącego wskazane w projekcie rozwiązania nie są prawidłowe i stwarzają niebezpieczeństwo zalewania obszaru graniczącego z inwestycją, to Skarżący winien w swoim odwołaniu konkretne wątpliwości zakreślić. Nie można bowiem tylko na podstawie niepopartych konkretami wątpliwości uczestnika postępowania kwestionować rozwiązań przedłożonych w projekcie przez uprawnionych architektów. Nie mają także uzasadnia zarzuty naruszenia art. 8 i 107 § 3 kpa. Organ bowiem w sposób wyczerpujący i adekwatny do zarzutów odwołania uzasadnił swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający w sprawie uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione. Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę oddalił.