VII SA/Wa 1667/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 12 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S. A. w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przepisów dotyczących obowiązków zarządcy infrastruktury kolejowej w zakresie bezpieczeństwa transportu kolejowego i nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości postanawia: oddalić wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. [...] S. A z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] czerwca 2014r., znak: [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], którą stwierdzono w punkcie I naruszenie przepisów dotyczących obowiązków zarządcy infrastruktury kolejowej w zakresie bezpieczeństwa kolejowego, tj: a) art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2013r., poz. 1594 ) zwanej dalej "u.t.k", poprzez niespełnienie warunków technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego na linii kolejowej nr [...] [...] –[...] na odcinku [...]- [...] od km [...] do km [...] w torze nr [...], b) pkt 5 ppkt 1 i 4 Rozdziału I, § 4 ust. 1, § 13 ust. 1 i 5 , § 33 ust. 3, § 38 ust. 1 pkt 2 oraz załącznik nr 7 pkt 2 "Warunków technicznych utrzymania nawierzchni na liniach kolejowych Id-1 (D-1)", zwanych dalej " Infrastrukturą Id-1", jako przepisu wewnętrznego zarządcy infrastruktury kolejowej PKP [...] S.A., zatwierdzonego przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. ze zm., poprzez: 1) eksploatowanie nawierzchni kolejowej linii kolejowej nr [...] [...] –[...] od km [...] do km [...] i od km [...]-do km [...], przy niezapewnieniu stabilności i trwałości konstrukcji tej nawierzchni, położonej na podkładach strunobetonowych [...] pochodzących z 1973r., w konstrukcji których stwierdzono usterki polegające na kruszeniu się betonu wraz z rozwarstwianiem w części podszynowej oraz brakiem prawidłowego zamocowania podkładek żebrowych do podkładu betonowego, ponadto przekroczony został graniczny okres trwałości podkładów strunobetonowych, wykorzystywanych w torach klasy 3, wynoszący 40 lat, 2) brak właściwego utrzymania odcinków torów linii kolejowej nr [...] [...] od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...] , polegający na niewykonywaniu remontów nawierzchni kolejowej, co skutkuje niezapewnieniem pełnej sprawności technicznej, postępującą degradacją i koniecznością wprowadzenia ograniczeń eksploatacyjnych polegających na zmniejszeniu prędkości ( od km [...] do km [...], od km [...] do km [...] km/h i od km [...] do km [...] km/h); 3) brak zainstalowania na linii kolejowej nr [...] [...] punktów stałych służących do pomiaru przemieszczeń szyn, od km [...] do km [...], od km [...] do km [...] od km [...] do km [...] i od km [...] do km [...] oraz nieprzeprowadzenie dokumentacji związanej z eksploatacją konstrukcji toru bezstykowego, na ww. odcinkach linii kolejowej, 4) eksploatację uszkodzonej nawierzchni przejazdu ułożonej z płyt typu "Mirosław" na przejeździe kat. A w km [...] linii kolejowej nr [...] [...], świadczącej o niedostosowaniu konstrukcji nawierzchni przejazdu do natężenia ruchu pojazdów na drodze, obciążonej ciężkimi pojazdami o masie powyżej 3,5 tony. c) § 7 ust. 5 pkt 7 " Instrukcji o oględzinach, badaniach technicznych i utrzymaniu rozjazdów Id-4D-6", zwanej dalej "Instrukcją Id-4", jako przepisu wewnętrznego zarządcy infrastruktury kolejowej [...] S.A., zatwierdzonego przez Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. ze zm., poprzez eksploatację rozjazdu kolejowego zwyczajnego nr [...] na stacji [...] na linii kolejowej nr [...] [...], przy niezapewnieniu stabilności i trwałości jego konstrukcji, z powodu uszkodzonych podrozjazdnic pod krzyżownicą, powodujących brak możliwości mocowania płyt żebrowych, na których jest położona krzyżownica, d) § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 26 lutego 1996r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi i ich usytuowanie (Dz. U. z 1996 r. Nr 33, poz. 144), poprzez nieprawidłowo dokonane zapisy w metryce przejazdu kolejowego kat D w km [...] linii kolejowej nr [...] [...], polegające na wprowadzeniu niewłaściwych danych, dotyczących iloczynu ruchu na przejeździe. W punkcie II decyzji nakazano usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości wskazanych w punkcie I sentencji decyzji i opisanych szczegółowo w uzasadnieniu decyzji w celu spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, zapewniających bezpieczne prowadzenie ruchu pociągów na linii nr [...] [...] na odcinku [...] w terminie do dnia 31 grudnia 2014 r. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a Strona skarżąca uzasadniając wniosek o wstrzymanie podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z poniesieniem przez nią znaczących kosztów o wartości co najmniej 5,3 milionów złotych. Tym samym w ocenie skarżącej w sprawie zachodzi duże ryzyko wyrządzenia jej znacznej szkody majątkowej, która w przypadku pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia nie została by jej zrekompensowana. Skarżąca podkreśliła, że prace polegające na tak dogłębnym remoncie odcinków linii kolejowej należy uznać za trudno odwracalne lub wręcz ze względów ekonomiki i praktycznego punktu widzenia , nieodwracalne. Zdaniem skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji przed zakończeniem postępowania sądowo-administracyjnego służącego kontroli jej legalności może zarówno spowodować dla niej znaczące szkody jak i niezwykle trudne do odwrócenia skutki, co oznacza, że obydwie przesłanki z art. 61 § 3 są spełnione. Skarżąca zaznaczyła, że wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie jest równoznaczne z naruszeniem stanu bezpieczeństwa transportu kolejowego na linii [...], bowiem podjęto działania nakierowane na wprowadzenie dodatkowych środków kontroli ryzyka. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 13 marca 2014 r. skarżąca poinformowała organ, że powołała Zespół ds. oceny ryzyka eksploatacji infrastruktury kolejowej na linii kolejowej nr [...] [...] w km [...] oraz w km [...]. Powołany Zespół zaproponował wprowadzenie środków kontroli ryzyka, które zdaniem strony skarżącej zapewnią zachowanie standardów bezpieczeństwa na kwestionowanych przez organ odcinkach linii kolejowej. Działania te, oprócz ograniczenia prędkości na wybranych odcinkach, obejmują wymianę podkładów torowych, oraz wymianę szyn w wybranych lokalizacjach. Strona podkreśliła, że całkowity koszt niniejszych prac jest znacznie mniejszy niż koszt pełnego wykonania decyzji. Skarżąca poinformowała, że do dnia 20 czerwca 2014 r. dokonano już wymiany 1170 szt. podkładów betonowych, 37 szt. podkładów drewnianych i 7 kompletów podkładów podstykowych na linii [...] w km [...]. Ponadto skarżąca wskazała, że linia kolejowa nr [...] [...] na odcinku [...] została ujęta w planie rewitalizacji w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014-2020. Skarżąca podała, że zgodnie z informacją przekazaną przez Marszałka Województwa [...] do Zarządu [...] z dnia [...] lipca 2014 r. rewitalizacja linii kolejowej nr [...] na odcinku [...] stanowi jeden z 4 projektów inwestycyjnych na które łącznie przeznaczono blisko 27,5 mln euro wsparcia. Ostatecznie wysokości kwot dofinansowania są nadal negocjowane z Komisją Europejską, jednakże według aktualnych ustaleń realizacja projektu rozpocznie się w 2016r. Skarżąca zauważyła, że zaskarżona decyzja dotyczy wykonania prac remontowych jedynie na wybranych fragmentach linii kolejowej [...] na odcinku [...]. Natomiast realizacja planowanego projektu inwestycyjnego z dofinasowaniem ze środków Unii Europejskiej obejmuje kompleksową rewitalizację linii [...] na całym odcinku [...]. Wobec powyższego skarżąca podniosła, że poniesie wymierną szkodę, jeśli będzie zobligowana do wykonania decyzji w obecnym czasie, ponieważ utraci odpowiednie kwoty dofinansowania w planowanej inwestycji. Dodała także, iż nie bez znaczenia ma także fakt, iż remont linii [...] na odcinku [...] niejako na raty najpierw w ramach wykonania decyzji, a następnie w ramach realizacji inwestycji wspófinansowanej ze środków Unii Europejskiej będzie znacznie dotkliwszy dla jej użytkowników i jej operatorów, ponieważ będzie wiązało się z dłuższym wyłączeniem fragmentów linii z użytkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004r., sygn. akt FZ 496/2004). W niniejszej sprawie zasadniczymi zagadnieniami, mającymi wpływ na podjęte rozstrzygnięcie są kwestie oceny i wyważenia interesów w sprawie, poprzez określenie stopnia zachodzącego niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a w stosunku do skarżącego, ale również w stosunku do innych osób, których w sposób pośredni ta decyzja dotyczy. Rozpoznając niniejszy wniosek należy mieć na względzie charakter zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją stwierdzono naruszenie przez [...] określonych regulacji w zakresie bezpieczeństwa transportu kolejowego w odniesieniu do kilkumetrowych odcinków linii [...] [...] na odcinku [...] i nakazano usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w celu spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych zapewniających bezpieczne prowadzenie ruchu pociągów na linii nr [...] [...] na odcinku [...]. Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została w celu zabezpieczenia interesu społecznego, jakim jest zapewnienie warunków technicznych i organizacyjnych pozwalających na bezpieczne prowadzenie ruchu kolejowego na linii kolejowej nr [...]. Charakter zaskarżonej decyzji niewątpliwie zapewnia poprawę infrastruktury kolejowej i bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Mając na względzie powyższe, powołany wyżej przepis oraz argumentację strony skarżącej w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012r., sygn. akt II OZ 664/12, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe twierdzenia strony skarżącej, iż w wskutek wykonania zaskarżonej decyzji poniesienie znaczące koszty o wartości co najmniej 5,3 milionów złotych, jak również szacunkowe wyliczenia w zależności od zastosowanego materiału dla wymiany podkładów torowych (pismo z dnia 7 marca 2014r.) nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Nadto wskazać należy, iż fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie bowiem wykonanie obowiązku wynikające z decyzji administracyjnej praktycznie w każdym przypadku wiąże się z określonymi kosztami, jednak nie oznacza to jeszcze niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dlatego Sąd poddając ocenie wniosek skarżącego o wstrzymanie dokonał jego analizy pod kątem zaistnienia przesłanek zawartych w art. 61§ 3 p.p.s.a i wyważył wartości, które podlegać mają ochronie na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie kierowano się racjami zarówno dobra ogólnego, jak i własnego. W tym kontekście wydatki związane z decyzją, którą nakazano usunąć stwierdzone nieprawidłowości na linii [...] [...] na odcinku [...] w trosce o dobro ogólne, tj. w trosce o życie, zdrowie i bezpieczeństwo ludzi trudno uznać za zbędne ( por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt II OSK 2270/13). Za organem należy wskazać, iż argumentacja strony skarżącej powoływana w uzasadnieniu wniosku, iż podjęto działania nakierowane na wprowadzenie dodatkowych środków kontroli ryzyka, które miałyby zapewnić zachowanie standardów bezpieczeństwa na kwestionowanych przez organ odcinkach linii kolejowej, zwłaszcza ograniczenie prędkości nie eliminuje występującego zagrożenia, a tym bardziej nie usuwa stwierdzonych nieprawidłowości w sferze obowiązków zarządcy dotyczących utrzymania prawidłowego stanu technicznego linii kolejowej. Dodatkowo zaznaczyć należy, że skarżący poinformował organ, że do dnia 20 czerwca 2014r. dokonał już wymiany 1170 szt. podkładów betonowych, 37 szt. podkładów drewnianych i 7 kompletów podkładów podstykowych na linii nr [...] w km [...] zatem rozpoczął już jej wykonywanie. Nadto wyjaśnić należy, iż powołane argumenty strony skarżącej we wniosku dotyczące objęcia przedmiotowego odcinka linii kolejowej w przyszłości programem współfinansowanym ze środków unijnych także nie uzasadniają jej wstrzymania. Są bowiem okolicznościami przyszłymi, niepewnymi, które mają dopiero warunkować rozpoczęcie remontu linii kolejowej nr [...]. Sąd zauważa, iż zarzuty wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sprowadzają się w istocie do kwestionowania prawidłowości decyzji. Wyjaśnić należy, że w ramach postępowania wpadkowego, wywołanego wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie dokonuje kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji, lecz jedynie ocenia wystąpienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie, określonych w art. 61 p.p.s.a. Kwestia zaś kontroli z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Z przedstawionej przez stronę skarżącą we wniosku argumentacji jak również materiału dowodowego w sprawie nie wynika, aby z wykonaniem zaskarżonej decyzji wiązało się niebezpieczeństwo wystąpienia skutków o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie podziela argumentacji strony skarżącej, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a i wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony skarżącej znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Mając na względzie interes ogólny (publiczny) jak i strony skarżącej, stan bezpieczeństwa na przedmiotowej linii kolejowej, uznano wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.