VII SA/Wa 1669/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Michał Podsiadło Sędziowie: sędzia WSA Bogusław Cieśla sędzia WSA Elżbieta Granatowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. Ł. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 maja 2025 r. nr 676/2025 w przedmiocie wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego budynku oddala skargę Postanowieniem z dnia 29 maja 2025 r. Nr 676/2025, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia W. Ł. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla W. Nr [...] z dnia [...] marca 2025 r., odmawiające wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego budynku magazynowego z częścią socjalno-budowlaną usytuowanego przy ul. R. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przed organem powiatowym toczyło się postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51 Prawa budowalnego dotyczące budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową zlokalizowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. R. [...] w W. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2018 r. nałożono na W. Ł. i K. Ł. obowiązek sporządzenia i przedstawienia w PINB dla m. W. projektu zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych, związanych z budową budynku magazynowego z częścią administracyjną, zrealizowanych z istotnym odstępstwem od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Burmistrza Gminy W. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. zezwalającą na budowę budynku magazynowego z częścią administracyjną (na parterze) na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. R. [...] w Gminie W. Zobowiązani przy piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r. przedłożyli projekt budowlany zamienny, który decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. został zatwierdzony przez PINB dla W. Na podstawie w/w decyzji udzielono również pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w zakresie określonym projektem zamiennym. W dniu 4 marca 2025 r. do organu powiatowego wpłynął wniosek W. Ł. o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego dotyczącego budynku magazynowego z częścią socjalno-biurową posadowionego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. R. [...] w W.. Zdaniem MWINB, w przedmiotowej sprawie występuje przesłanka przedmiotowa stanowiąca podstawę do odmowy wszczęcia postępowania. W myśl art. 61a § 1 Kpa "Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania." Cytowany powyżej przepis wskazuje na trzy rodzaje przesłanek stanowiących podstawę do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności ustawodawca wskazuje na przesłanki o charakterze podmiotowym - w sytuacji, gdy podanie wnosi osoba niebędącą stroną. W zakresie tej przesłanki na organie spoczywa obowiązek badania czy wnoszący podanie jest stroną w sprawie, a zatem czy powołuje się na własny interes (obowiązek) prawny. Kolejna przesłanka - o charakterze przedmiotowym, pozostaje w związku z przedmiotem postępowania administracyjnego czyli sprawą rozstrzyganą w formie decyzji administracyjnej. Wskazana podstawa do odmowy wszczęcia postępowania zaistnieje wówczas, gdy w złożonym do organu administracji publicznej podaniu zostanie zawarte takie żądanie, które w ogóle nie może zostać załatwione w formie prawno - administracyjnej. Trzeci rodzaj przesłanek wskazanych w cytowanym powyżej art. 61 a Kpa, dających podstawę do odmowy wszczęcia postępowania, został określony przez ustawodawcę jako "inne uzasadnione przyczyny", do których komentatorzy zaliczają m.in. żądanie jednostki dotyczące sprawy rozstrzygniętej już decyzją lub żądanie jednostki dotyczące sprawy, w której prowadzone jest postępowanie. W. Ł. zwrócił się do organu powiatowego o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego na podstawie art. 49f ust. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia - jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne. Z cytowanego przepisu wynika, że art. 49f Prawa budowlanego znajduje zastosowanie wyłącznie do obiektów budowlanych lub ich części, których budowa została zakończona ponad 20 lat temu w warunkach samowoli budowlanej (bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia). Mając na uwadze powyższe i uwzględniając stan faktyczny sprawy, w ocenie MWINB, niemożliwe jest zastosowanie normy wskazanej w w/w przepisie i wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego budynku magazynowego z częścią socjalno-budowlaną usytuowanego przy ul. R. [...] w W., gdyż przedmiotowy obiekt nie został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Przed organem powiatowym prowadzone było postępowanie naprawcze w oparciu o przepisu art. 50-51 Prawa budowlanego, i decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. PINB dla W. zatwierdził przedłożoną przez inwestorów dokumentację projektową i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w zakresie określonym projektem zamiennym. Przedmiotowa decyzja nie została poddana kontroli instancyjnej, wobec czego stała się prawomocna i znajduje się obrocie prawnym. Wobec zatem faktu, iż przedmiotowy obiekt był pierwotnie realizowany na podstawie wydanego pozwolenia na budowę (decyzja Nr [...] z dnia [...].08.2001 r.) i było następnie prowadzone postępowanie naprawcze przed organem nadzoru budowlanego, zakończone decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, brak jest przesłanek do wszczęcia odrębnej procedury legalizacyjnej uproszczonej. Odnosząc się do argumentacji zażalenia dotyczącej wygaśnięcia decyzji PINB dla W. z dnia 10 kwietnia 2019 r., organ wskazał, iż co prawda w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. uchylająca w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego decyzję Nr [...] jednak powyższe nie jest równoznaczne z wystąpieniem samowoli budowlanej. Powyższa procedura jest standardowym działaniem w przypadku prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego. Organ zauważył także, iż argumenty dotyczące braku przeszkód do wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego (art. 49f P.b.) z uwagi na prowadzenie procedur legalizacyjnych w trybie zwykłym (art. 48 P.b. ewentualne art. 37 i 40 Prawa budowlanego z 1974 r.) podnoszone w zażaleniu nie dotyczą stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Z uwagi na niepowstanie budynku w warunkach samowoli budowlanej, przed organem powiatowym nie toczyło się postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepisy art. 48 sprzed nowelizacji Prawa budowlanego. Obecnie również postępowanie w w/w zakresie nie jest prowadzone, zatem twierdzenia skarżącego są nieistotne dla niniejszej sprawy. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył W. Ł., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i zarzucając organowi naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 32 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (zwane dalej zm. pr. bud.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, 2. art. 49f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (zwanej dalej: pr. bud.) poprzez jego błędną interpretację, 3. art. 37 pr. bud., poprzez niewzięcie pod uwagę dyspozycji wynikającej z przywołanego przepisu. II. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, 2. art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez niewypełnienie norm zawartych w przywołanych przepisach, 3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie postanowień organów obu instancji, przekazanie sprawy do organu I instancji z dyspozycją wszczęcia i przeprowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 32 o zm. pr. bud. stanowi, że nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f pr. bud. ustawy zmienianej w art. 1, w stosunku do obiektów budowlanych, co do których wydano przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzję o nakazie rozbiórki. Innymi słowy warunkiem wykluczającym możliwość podjęcia decyzji przez organ nadzoru budowlanego może być tylko wcześniejsza decyzja o nakazie rozbiórki, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca (vide wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II OSK 1687/22). Ponadto art. 49f pr. bud. stanowi, że prowadzenie procedur legalizacyjnych nie stanowi przeszkody do wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Pogląd przeciwny oznaczałby, że możliwość skorzystania przez właściciela z dobrodziejstwa uproszczonej procedury legalizacji uzależniona byłaby od tego, aby organ nadzoru nie wszczął przed 19 września 2020 r. postępowania legalizacyjnego. Tymczasem sama okoliczność prowadzenia bądź nieprowadzenia postępowania legalizacyjnego na podstawie przepisów pr. bud. sprzed nowelizacji nie uzasadnia takiego różnicowania uprawnień podmiotów zainteresowanych korzystniejszą procedurą uproszczoną, bowiem w świetle art. 49f nowej ustawy znaczenie ma wyłącznie fakt upływu co najmniej 20 lat od zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, co było już przedmiotem badania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2023 r., II OSK 1363/22. Pełnomocnik skarżącego zwrócił również uwagę na art. 37 ust. 1 pr. bud., który stanowi, że decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 3 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Ma tu zastosowanie tzw. klauzula zachodzącego słońca (sunset clause), która w przypadku pr. bud. oznacza, że pozwolenie na budowę traci ważność po określonym czasie, nawet jeśli nie było rozpoczęcia lub kontynuacji budowy w tym czasie, co wbrew twierdzeniom MWINB uzasadnia zastosowanie art. 49f pr. bud. w przedmiotowej sprawie. Upływ terminu automatycznie usuwa decyzję z obrotu prawnego, bez konieczności jej uchylania. Odnośnie zarzutów naruszenia procedury wskazano, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do odmowy wszczęcia uproszczonej procedury legalizacji, a skarżący w niniejszej sprawie był jak najbardziej uprawniony do złożenia wniosku o jej wszczęcie. MWINB, utrzymując rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego z uwagi na inną uzasadnioną przyczynę naruszył dyspozycję art. 61a k.p.a., powołując się na fakt, że sprawa została już rozstrzygnięta decyzją, nie biorąc pod uwagę, że ta już z mocy prawa wygasła i nie funkcjonuje w obrocie prawnym. Skutek jest zatem taki sam, jakby nie została wydana, względnie budowa została rozpoczęta po upływie trzyletniego terminu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ono prawa. Zgodnie z art. 49f 1 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r., poz. 418) w przypadku stwierdzenia budowy obiektu budowlanego lub jego części: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia - jeżeli od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, organ nadzoru budowlanego wszczyna uproszczone postępowanie legalizacyjne. Samo złożenie wniosku o wszczęcie postepowania w sprawie uproszczonej legalizacji nie jest tożsame ze wszczęciem postępowania w sprawie, lecz uruchamia etap wstępny, w ramach którego organ nadzoru budowlanego ocenia dopuszczalność wszczęcia postępowania pod względem podmiotowym i przedmiotowym. To na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku (zgłoszonego żądania) pod kątem wystąpienia okoliczności uzasadniających wszczęcie z urzędu postępowania. Podstawowym warunkiem wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego jest stwierdzenie przez organ, że budynek został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, czyli bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Tylko takie obiekty podlegają tej procedurze. W tej sprawie przedmiotowy budynek magazynowy z częścią socjalno-budowlaną usytuowany przy ul. R. [...] w W. był realizowany na podstawie pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Burmistrza Gminy W. [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. zezwalającą na budowę budynku magazynowego z częścią administracyjną (na parterze) na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. R. [...] w Gminie W. W związku ze stwierdzeniem istotnych odstępstw od projektu budowlanego prowadzone było następnie – na wniosek następców prawnych poprzedniego inwestora W. i K. Ł. z dnia [...] czerwca 2018 r. - postępowanie naprawcze przed organem nadzoru budowlanego, zakończone decyzją PINB dla [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w zakresie określonym projektem zamiennym. Przedmiotowy budynek nie został więc wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, zatem organu obu instancji prawidłowo uznały, że tryb uproszczonej legalizacji nie ma do niego zastosowania. Zarzut dokonania przez organ błędnej interpretacji art. 49f ust. 1 p.b. jest więc nieuzasadniony. Wskazać należy, iż powołany przez pełnomocnika skarżącego w skardze pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjnego w wyroku z dnia 26 października 2023 r., II OSK 1363/22 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), iż prowadzenie procedur legalizacyjnych nie stanowi przeszkody do wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego nie ma w stanie faktycznym tej sprawy zastosowania. Procedura legalizacji dotyczy samowoli budowlanej (art. 48 ust. 1 p.b.). Natomiast w tej sprawie nie występuje samowola budowlana, gdyż inwestor uzyskał w 2001 r. pozwolenie na budowę tego obiektu. Wprawdzie toczyło się w tej sprawie postępowanie naprawcze w trybie art. 50-51 p.b, lecz należy je odróżnić od postępowania legalizacyjnego. W wyroku z dnia 15 kwietnia 2025 r., II OSK 2104/22 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "(...) należy odróżnić postępowanie legalizacyjne od postępowania naprawczego. Procedura zawarta w art. 49f Prawa budowlanego dotyczy postępowania legalizacyjnego, a więc sytuacji gdy doszło do budowy (odbudowy, rozbudowy i nadbudowy) obiektu budowlanego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia (art. 48 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy). Natomiast postępowanie naprawcze, które regulują przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego, dotyczy innych przypadków niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f Prawa budowlanego, co wprost wynika z brzmienia art. 50 ust. 1 tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie budynek mieszkalny został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę, a w trakcie budowy - jak ustalił organ nadzoru budowlanego - skarżący dopuścił się istotnych odstępstw od ustaleń i warunków pozwolenia budowę. Doprowadzenie takiego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem wymaga przeprowadzenia postępowania naprawczego, a nie legalizacyjnego." W wyroku tym stwierdzono ponadto, że "mając na uwadze (...) w szczególności to, że budynek został wybudowany na podstawie istniejącej w obrocie prawnym decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę zgodzić się należy z Sądem pierwszej instancji, że w sprawie zaistniała przeszkoda do wszczęcia i prowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego. Przepis 49f ust. 1 Prawa budowlanego wymaga bowiem, aby budynek został zrealizowany min. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę." Podobna sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, zatem uzasadniona była odmowa wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego przez organ nadzoru budowlanego I instancji i utrzymanie w mocy tego postanowienia przez organ II instancji. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 32 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (zwane dalej zm. pr. bud.) poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, wskazać należy, iż zgodnie z tym przepisem nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 49f ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w stosunku do obiektów budowlanych, do których wydano przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy decyzję o nakazie rozbiórki. W ocenie Sądu, nie jest to jednak jedyna podstawa do odmowy wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, gdyż taką podstawę stanowi również brak samowoli budowalnej, którą należałoby zalegalizować, co wynika wprost z art. 49f ust. 1 p.b. W ocenie Sądu, bezzasadny jest zarzut naruszenia przez organ art. 37 pr. bud., poprzez niewzięcie pod uwagę dyspozycji wynikającej z przywołanego przepisu. Pełnomocnik skarżącego wskazał, że na skutek upływu 3 lat od dnia, w którym decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna budowa nie została rozpoczęta, zatem decyzja ta wygasła. W skardze nie wykazano, że budowa spornego obiektu nie została rozpoczęta w ciągu 3 lat. Z akt sprawy również taka okoliczność nie wynika, a nabywca tego budynku W. Ł.i we wniosku o wszczęcie postępowania naprawczego z dnia 5 czerwca 2018 r. również takiej okoliczności nie wskazał, jak również nie wynika to z ustaleń organów nadzoru budowlanego. Decyzja o pozwoleniu na budowę Nr [...] została uchylona decyzją Prezydenta m. W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, co nie jest to równoznaczne z wystąpieniem samowoli budowlanej. Powyższa procedura jest bowiem standardowym działaniem w przypadku prowadzenia przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego. Sąd uznał za nieuzasadnione zatem zarzutu skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie. W tej sprawie zaistniała podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie uproszczonej legalizacji samowoli budowlanej na podstawie art. 49f p.b., gdyż przedmiotowy budynek nie został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w tej sprawie przez organ art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez niewypełnienie norm zawartych w przywołanych przepisach oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i w oparciu o wskazane w nim przepisy prawa. Organ w sposób wyczerpujący wyjaśnił w uzasadnieniu postanowienia przesłanki wydanego rozstrzygnięcia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.