VII SA/Wa 1673/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. i K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 431/2025 z dnia 16 kwietnia 2025 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę. K. P. i D. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 431/2025 z dnia 16 kwietnia 2025 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jak wynika z akt administracyjnych zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżących w dniu 8 maja 2025 r. Skarżące następnie złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję w dniu 11 czerwca 2025 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po terminie. Jak stanowi art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 935 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Jak stanowi art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1061 z późn. zm., zwanej dalej "k.c.") termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Natomiast zgodnie z art. 112 k.c. termin oznaczony w miesiącach kończy się z upływem dnia, który datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której termin wskazany w art. 53 § 1 p.p.s.a. jest terminem wyrażonym w dniach, zatem zastosowanie do niego ma art. 111 § 1 k.c. Warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie, zgodnie bowiem z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Konsekwencje procesowe wniesienia skargi po terminie normuje natomiast art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stanowiąc, że w takiej sytuacji Sąd skargę odrzuca. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg w dniu 9 maja 2025 r., t.j. dzień po dniu, w którym pełnomocnik skarżących odebrał zaskarżoną decyzję. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi wypadał dnia 8 czerwca 2025 r., tj. w niedzielę. W przedmiotowej sprawie ma zatem zastosowanie przepis art. 83 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 9 czerwca 2025 r. (poniedziałek). Tymczasem, skarga została wniesiona w dniu 11 czerwca 2025 r., tj. z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a., sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.