VII SA/Wa 1676/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy Dz. U. z 2016 r., poz. 23) dalej k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia [...]utrzymał w mocy postanowienie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) z dnia [...].05.2016r., znak: [...]odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją [...] WINB z dnia [...].04.2015r., znak: [...]. [...]WINB odmówił wznowienia postępowania w sprawie nielegalnie wybudowanej bez wymaganego zgłoszenia przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,5 m3/dobę na działce nr ewid. gruntów [...]w miejscowości [...] zakończonej jego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...]utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], który nakazującą [...]rozbiórkę przydomowej oczyszczalni ścieków o wydajności 7,5 m3/dobę, na działce nr [...]w miejscowości [...]. Wyrokiem z dnia 29 lipca 2015 r., sygn. II SA/Po 490/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na powyższą decyzję [...]WINB (wyrok prawomocny od dnia 29 sierpnia 2015 r.). [...]we wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że "z uwagi na brak pozytywnej opinii Wójta Gminy [...], który nie uwzględnił wszystkich okoliczności i aspektów prawnych, nie wydał korzystnej opinii/zgody na realizację przedsięwzięcia, dalsze postępowanie prawne opierało się na błędnie przyjętej tezie, że przydomowa oczyszczalnia ścieków jest nie do zaakceptowania", jednocześnie jako przesłanki do wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 6 i 7 Kpa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy odmowę wznowienia postępowania wskazał w uzasadnieniu swojego postanowienia, że argumentacja strony dotycząca działania Wójta Gminy [...] była podnoszona przez skarżącego wielokrotnie. Zawarte w zażaleniu zarzuty były podnoszone już w pismach z dnia 02.07.2013r., z dnia 29.07.2013r., jak również na etapie skargi na decyzję [...] WINB z dnia[...].11.2013r., znak: [...]. W uzasadnieniu wyroku z dnia 16.04.2014r., sygn. akt II SA/Po 88/14 uchylającym decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...].11.2013r., i poprzedzającą ją decyzję PINB w [...] z dnia [...].09.2013 r., nr [...], WSA w Poznaniu wskazał , że "odnosząc się do zarzutów wprost wyartykułowanych w skardze zauważyć natomiast należy, iż okazały się one oczywiście bezzasadne. Skoro bowiem dla wyniku postępowania dotyczącego samowoli budowlanej i co za tym idzie jej ewentualnej legalizacji istotne jest jedynie, czy spełnione zostały przesłanki o jakich mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, to jest czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, to brak jest podstaw dla weryfikowania przez organ nadzoru budowlanego w tym postępowaniu okoliczności dla postępowania legalizacyjnego nieistotnych, do jakich zaliczają się powody dla jakich strona dopuściła się samowoli budowlanej i powody dla jakich uznaje przedmiotową inwestycję za niezbędną, w tym okoliczności związane z konfliktem strony z przedsiębiorstwem wodociągowo- kanalizacyjnym i Wójtem Gminy [...] oraz rzekomym odcięciem strony skarżącej od wody i możliwości odprowadzania ścieków. W tym też zakresie za trafne uznać należy stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż zadaniem organu nadzoru budowlanego było wyłącznie ustalenie, czy przedmiotowa oczyszczalnia ścieków powstała w drodze samowoli budowlanej oraz czy może zostać zalegalizowana, a do jego kompetencji nie należało badanie zagadnień związanych z relacjami pomiędzy Wójtem Gminy w [...], przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym i mieszkańcami gminy." Tożsame zarzuty zostały przywołane również w piśmie z dnia 23.02.2015r., stanowiącym odwołanie od decyzji PINB w [...] z dnia [...].02.2015r., nr [...]. W związku z powyższym skoro okoliczności były już wcześnie znane a wniosek [...], o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 6 i pkt 7 Kpa, został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 8.12.2015r., to zdaniem organu termin określony w art. 148 § 1 Kpa nie został zachowany. Nie zgadzając się z treścią postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i jego uzasadnieniem [...]wniósł do Sądu skargę. W skardze stwierdził, że postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które pomija istotne dla sprawy fakty i okoliczności oraz powiela błędy merytoryczne zawarte już w uprzednio wydanych dokumentach przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...]. Podtrzymał swoje stanowisko przedstawiane we wcześniejszych pismach dot niniejszej sprawy i wskazuję na zasadność mojego stanowiska z uwagi na już uprzednio akcentowane przeze mnie okoliczności i fakty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. . W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Jednak prowadząc postępowanie wznowieniowe, jeszcze przed dokonaniem oceny merytorycznej wniosku, organ administracyjny obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymagania formalnoprawne, w tym m.in. czy wniosek opiera się na podstawach wznowieniowych enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-7 k.p.a. i czy został wniesiony w terminie o jakim mowa w art. 148 k.p.a. W zależności od tychi ustaleń organ administracyjny bądź na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wszczyna postępowanie bądź na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmawia wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał argumentacja strony dotycząca braku opinii Wójta Gminy [...]była podnoszona przez skarżącego wielokrotnie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał, że zawarte we wniosku o wznowienie jak w zażaleniu zarzuty były podnoszone już w pismach z dnia 02.07.2013r., z dnia 29.07.2013r., jak również na etapie skargi na decyzję [...] WINB z dnia[...].11.2013r., znak: [...]. Tożsame zarzuty zostały przywołane również w piśmie z dnia 23.02.2015r., stanowiącym odwołanie od decyzji PINB w [...] z dnia [...].02.2015r., nr [...], znak: [...]. Strona skarżąca winna mieć na względzie, że organ administracyjny już na wstępnym etapie badania wniosku wznowieniowego może odmówić wznowienia postępowania administracyjnego. Takie rozstrzygnięcie może zapaść m.in. w przypadku gdy z treści wniosku jasno wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia. W takim przypadku zasadne jest zastosowanie art. 149 § 3 k.p.a. - tak jak to uczyniły organy administracyjne w niniejszej sprawie. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Zgodnie z tym stanowiskiem organ administracyjny wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania, w przypadku gdy z twierdzeń zawartych w podaniu o wznowienie wynika, że brak jest ustawowej przyczyny wznowienia lub gdy oczywiste jest, że osoba wnosząca podanie nie ma przymiotu strony albo termin do złożenia podania upłynął (patrz: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 938/09, publ. LexPolonica nr 2265252 i http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07, publ. LexPolonica nr 2011952 i http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać należy, że zgodnie z art. 148 § 1 Kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wniosek [...], o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 6 i pkt 7 Kpa, został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 08.12.2015r., a zatem biorąc pod uwagę powyższe, termin określony w art. 148 § 1 Kpa nie został zachowany. Reasumując, Sąd stwierdza, iż brak jest podstaw by uwzględnić skargę bowiem sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. Z powyższych względów, Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.