VII SA/Wa 1691/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do udziału w postępowaniu skargę oddala I. Stan sprawy 1. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia stowarzyszenia "[...]" na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. znak: [...] o odmowie dopuszczenia stowarzyszenia "[...]" do udziału w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa Średnicowa [...] - odcinek Trasa [...] w osi ulicy [...] do ulicy [...],[...]" - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie zostało wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa. 2. W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury i Rozwoju podał, że Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku stowarzyszenia "[...]" z dnia [...] lipca 2013 r. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. odmówił dopuszczenia do udziału stowarzyszenia w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa Średnicowa [...] - odcinek Trasa [...] w osi ulicy [...] do ulicy [...],[...]". Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. stowarzyszenie "[...]" wniosło zażalenie na postanowienie Wojewody [...] wskazując, że zasadność dopuszczenia stowarzyszenia do udziału w przedmiotowym postępowaniu wynika ze statutu, zgodnie z którym celem stowarzyszenia jest "oddziaływanie na społeczność lokalną oraz administrację publiczną ukierunkowane na poszanowanie środowiska naturalnego" (§ 7 pkt 4 statutu); zażalenie zostało uzupełnione pismem z dnia Trasa Średnicowa [...] - odcinek Trasa [...] w osi ulicy [...] do ulicy [...],[...] listopada 2013 r. 3. W uzasadnieniu postanowienia Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że pozycja organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym jest zróżnicowana (A. Gronkiewicz - Organizacja społeczna w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2012, passim). Organizacja społeczna może być bowiem stroną postępowania administracyjnego - art. 28 i 29 kpa, lub organem zajmującym stanowisko w sprawie rozstrzyganej decyzją administracyjną - art. 106 kpa. Ponadto, zgodnie z art. 31 § 3 kpa organizacja społeczna może uczestniczyć w postępowaniu na prawach strony lub, nie uczestnicząc w tym postępowaniu na prawach, może za zgodą organu administracji publicznej przedstawić mu swój pogląd w sprawie, wyrażony w uchwale lub Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 oświadczeniu jej organu statutowego - art. 30 § 5 kpa. Nakłada to na organ administracji publicznej obowiązek starannego rozważenia przesłanek udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym przy uwzględnieniu zasady, że wyżej wskazane formy udziału organizacji społecznej w konkretnym postępowaniu powinny być ściśle rozgraniczane, a łączenie ich w jednym i tym samym postępowaniu jest niedopuszczalne. Formy i przesłanki udziału organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym określa art. 31 kpa. Przepis ten ma charakter uniwersalny, ponieważ dotyczy potencjalnie każdego postępowania i każdej organizacji społecznej. Przepisy szczególne mogą określać inne przesłanki, zasady i tryb udziału określonych organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym dotyczącym określonych spraw administracyjnych. Przepisem takim jest, zdaniem organu, art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm.) wyłączający stosowanie art. 31 kpa w sprawach pozwoleń na budowę. Organ zauważył, że art. 11 i ust. 1 ustawy przewiduje, iż w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo Budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust 2 tej ustawy. Stosownie do art. 28 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane, przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, wymagającego udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.). W tym przypadku stosuje się art. 44 tej ustawy, zgodnie z którym organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony. Z powyższego wynika, że zasadą jest, wbrew argumentacji podnoszonej przez stronę skarżącą, wyłączenie udziału organizacji społecznych ze wszystkich postępowań odnoszących się do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Rozwiązanie to, stanowiące wyjątek od ogólnej zasady udziału organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym, było podyktowane praktyką nadużywania przyznanych uprawnień przez niektóre organizacje społeczne, prowadzącą do celowego przedłużenia toczącego się postępowania bądź jego blokowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. II OSK 1085/11). Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 Wyłączenie udziału organizacji społecznej w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie dotyczy jednak sytuacji, w której w ramach tego postępowania zaszła konieczność zapewnienia udziału społeczeństwa (gdy była przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania na środowisko lub ocena oddziaływania tej inwestycji na obszary Natura 2000), zgodnie z ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Organ wskazał, że żadna z powyższych sytuacji nie miała w niniejszej sprawie, gdyż w ramach kontrolowanego postępowania nie była przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Potwierdza to decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...], stwierdzająca w pkt VII brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ zauważył, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy oraz utrzymał w mocy w pozostałej części ww. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2010 r., przy czym zapis pkt VII został utrzymany w mocy. Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że Wojewoda [...] słusznie odmówił dopuszczenia stowarzyszenia "[...]" do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Bez znaczenia jest powoływanie się przez stronę skarżącą na statut stowarzyszenia, z którego wynika, że jego celem jest ochrona środowiska naturalnego. Stowarzyszenie mogłoby realizować swoje cele statutowe jedynie w sytuacji, gdyby w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie art. 28 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane, a mianowicie gdyby wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wymagało udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Jednakże, zdaniem organu, taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. Organ stwierdził, że przedmiotem badania przez organ jest jedynie postępowanie dotyczące zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: " Trasa Średnicowa [...] - odcinek Trasa [...] w osi ulicy [...] do ulicy [...],[...]". W konsekwencji Minister Infrastruktury i Rozwoju, jak stwierdził, nie ma kompetencji do oceniania zasadności i zgodności z prawem innych inwestycji, gdyż naruszałoby to zarówno wyrażoną w art. 6 kpa zasadę praworządności, jak i ustanowiony w art. 19 kpa ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 właściwości z urzędu. Podkreślił, że organ administracji publicznej bada sprawę biorąc pod uwagę jej indywidualne uwarunkowania faktyczne i prawne, w oparciu o przedstawiony materiał dowodowy. Nie jest zadaniem organu ocena innej sprawy, nie będącej przedmiotem prowadzonego postępowania (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Ol 960/09). Organ, odnosząc się do podnoszonych przez stowarzyszenie zarzutów, zgodnie z którymi realizacja inwestycji wpłynie negatywnie na środowisko wskazał, że przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu jest jedynie postanowienie Wojewody [...] o odmowie dopuszczenia stowarzyszenia "[...]" do udziału w postępowaniu. Warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wynikające z potrzeb ochrony środowiska, zostały określone w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...], którą następnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. znak: [...] uchylił w części i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy. Wyjaśnił, że postępowanie dotyczące środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia stanowi odrębne postępowanie w stosunku do postępowania zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, gdyż toczy się w oparciu o inne przepisy przed innym organami, a wydana w nim decyzja podlegała samodzielnemu zaskarżeniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Bk 460/11). W konsekwencji organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej, czy też jakiejkolwiek innej oceny zasadności oraz legalności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1; decyzja środowiskowa determinuje zatem rozwiązania projektowe określone w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Według organu za chybiony uznać należy argument skarżącego dotyczący naruszenia art. 124 § 2 kpa w związku z art. 126 kpa i art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] , zgodnie z art 124 § 1 kpa zawiera wszystkie elementy konieczne, wskazane w tym przepisie, tj.: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Ponadto, stosownie do art 124 § 2 kpa, rozstrzygnięcie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. W niniejszej sprawie, w myśl obowiązku wyjaśniania zasadności przesłanek, organ przedstawił w zaskarżonym rozstrzygnięciu proces ustalania stanu faktycznego i zastosowania do niego przepisu prawa wskazując, że rozstrzygnięcie, mimo że jest niekorzystne dla skarżącego jest zasadne, gdyż w danej sytuacji i przy obowiązującym stanie prawnym, nie mógł postąpić inaczej (B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. 8. Warszawa 2006). Jak szeroko podkreśla się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę skarżącą w sytuacji gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy, a ocena tego materiału jest logiczna, nie przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, oraz wskazał prawidłową podstawę prawną, nie oznacza niezgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem. Okoliczność, że strona nie została przekonana co do przyjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie oznacza naruszenia zasady przekonywania. Strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 13 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 1022/13 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 543/13). 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło stowarzyszenie "[...]"; zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 44 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 28 ust. 4 ustawy Prawo Budowlane w związku art. 11 i ust. 1 ustawy o szczególnych Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez uznanie, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek uzasadniających dopuszczenie go do udziału w postępowaniu na prawach strony, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów, pozwoliłaby na uznanie, że skarżący powinien być dopuszczony do przedmiotowego postępowania na prawach strony - - wniosło o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpoznania. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...] odmówił dopuszczenia stowarzyszenia "[...]" do udziału w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn: "Trasa Średnicowa [...] - odcinek Trasa [...] w osi ulicy [...] do ulicy [...],[...]", a organ odwoławczy utrzymał w mocy to postanowienie. Przedmiotowa inwestycja była prowadzona na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 687, z późn. zm.). Artykuł 11 i ust. 1 tej ustawy stanowi, że w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, z wyjątkiem art. 28 ust. 2 tej ustawy, który to przepis określa strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 31 § 1 kpa, organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 osoby występować z żądaniem: (1) wszczęcia postępowania, (2) dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny. Natomiast art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010. Nr 243, poz. 1623, z późn. zm.), stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, natomiast zgodnie z ust. 3 tego artykułu, przepisu art. 31 kpa nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi, że przepisów ust. 2 i 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; w tym przypadku stosuje się przepisy art. 44 ustawy, o której mowa w zdaniu pierwszym. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że organizacja społeczna nie może występować w charakterze strony w postępowaniach dotyczących decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wyjątek zaś, o którym mowa w art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, dotyczy udziału organizacji w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. - organizacje ekologiczne, które powołując się na swoje cele statutowe, zgłoszą chęć uczestniczenia w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, uczestniczą w nim na prawach strony; przepisu art. 31 § 4 kpa nie stosuje się. Z powyższego wynika, że dla wzięcia udziału organizacji ekologicznej w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę niezbędne jest ustalenie, że dane postępowanie budowlane jest zakwalifikowane jako postępowanie wymagające udziału społeczeństwa. Jak wynika z akt sprawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie było prowadzone postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane pozwolenie na budowlane lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Problematyka oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została uregulowana szczegółowo przepisami działu V (art. 59-103) ustawy z dnia 3 października 2008 r. Stosownie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach (1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, (2) postępowania w sprawie wydania decyzji o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku o którym mowa w art. 88 ust. 1. Przeprowadzanie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko albo mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Z akt sprawy wynika, że w ramach kontrolowanego postępowania nie była przeprowadzana ponowna ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - potwierdza to decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...], stwierdzająca w pkt VII brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a przez to wyłączona jest możliwość zastosowania art. 28 ust. 3 Prawa Budowlanego. Brak było podstaw do udziału w postępowaniu o pozwoleniu na budowę jakiejkolwiek organizacji ekologicznej, w tym stowarzyszenia, bowiem postępowanie to nie wymagało udziału społeczeństwa z uwagi na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Sygn. akt VII SA/Wa 1691/14 Nie budzi zatem wątpliwości, iż nie było podstaw, aby przyznać status strony stowarzyszeniu "[...]" Trasa Średnicowa [...] - odcinek Trasa [...] w osi ulicy [...]. Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie była kwestia dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Trasa Średnicowa [...] - odcinek Trasa [...] w osi ulicy [...] do ulicy [...],[...]". Podkreślić należy, jak słusznie zauważył organ, iż nie ma on kompetencji do oceniania zasadności i zgodności z prawem innych inwestycji, gdyż naruszałoby to zarówno wyrażoną w art. 6 kpa zasadę praworządności, jak i ustanowiony w art. 19 kpa ogólny obowiązek organu administracji publicznej przestrzegania swojej właściwości z urzędu. IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym podniesionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. V. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j..t. Dz. U. z 2012).