VII SA/Wa 1696/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. F. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego postanawia: odmówić E. F. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego nakazał E. F. rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego dobudowanego do budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w [...] w ostrej granicy z działką sąsiednią poprzez demontaż trzech ścian, dachu oraz betonowego podłoża ww. obiektu. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącemu E. F. w dniu 23 czerwca 2014r. i zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Na powyższą decyzję skarżący E. F. wniósł w dniu 25 lipca 2014r. (data stempla pocztowego) skargę za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego. Jednocześnie w skardze złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że jest rencistą, przesłał kserokopię zaświadczenia lekarskiego określającego jednostkę chorobową, która była przyczyną uzasadniającą ustalenie praw rentowych. Z zaświadczenia lekarskiego wynika, że skarżący choruje na "nieskwalifikowaną spondyloartropatie" oraz na wiele innych chorób m.in. łuszczycę skóry, dnę moczanową, nadciśnienie tętnicze, cukrzycę, chorobę refluksowa przełyku. Zaznaczył, że choroba na jaką choruje w różny sposób się nasila i wyłącza "normalne" funkcjonowanie. Skarżący podniósł, że w stanie choroby nie jest w stanie wykonywać nieraz normalnych funkcji, a niektóre z nich są ograniczone. Podał, że sytuacja taka (z uwagi na ból spowodowany chorobą) powoduje odkładaniem spraw jakie ma do załatwienia lub też zapominanie o konieczności wykonywania niezbędnych, czy też terminowych czynności. Skarżący dodał także, iż jest wdowcem i ojcem samotnie wychowującym nieletnią córkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy i jednocześnie wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Z kolei brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto pogląd, iż przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej może być jedynie choroba nagła, która powoduje niespodziewane pogorszenie stanu zdrowia skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I OZ 211/09). Z uzasadnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu wynika, że taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie zachodzi, bowiem wskazywane choroby mają charakter przewlekły i trwają już od dłuższego czasu (co potwierdza zaświadczenie lekarskie z 2012r. dołączone do wniosku). Tym samym nie można ich uznać za nagłą przeszkodę, która uniemożliwiła skarżącemu wniesienie skargi w ustawowym terminie. Przedstawione przez skarżącego zaświadczenie lekarskie wprawdzie potwierdza fakt, iż cierpi on na wyżej wymienione choroby, jednakże zaświadczenie to nie stanowi automatycznie okoliczności wyłączającej winę w uchybieniu terminu. Skarżący nie wykazał bowiem, aby aktualny stan zdrowia uniemożliwiał mu zachowanie terminu do wniesienia skargi. W szczególności skarżący nie uprawdopodobnił, że nasilone dolegliwości związane z chorobą trwały w okresie biegu terminu do wniesienia skargi. Nie przedłożył on żadnego zaświadczenia lekarskiego, że w terminie do wniesienia skargi nastąpiło nasilenie dolegliwości, które wykluczałoby dokonanie tej czynności. Stwierdzić zatem należy, iż skarżący nie wykazał, że stan chorobowy, który wynika, z przedłożonego zaświadczenia lekarskiego uniemożliwiał mu wniesienie skargi w ustawowym terminie, jak również nie wykazał, że uniemożliwił mu wyręczenie się w tej sprawie inną osobą. Reasumując, powołane przez skarżącego okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w ustawowym terminie. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.