VII SA/Wa 1709/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. C. na pismo Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu D. C. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. D. C. wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę na pismo Ministerstwa Infrastruktury z dnia [...] maja 2011 r. udzielające odpowiedzi na jego podanie - skargę z dnia 21 marca 2011 r. W skardze do Sądu D. C. podniósł m.in., że działania Ministra Infrastruktury sankcjonują działania Urzędu Lotnictwa Cywilnego polegające na ograniczeniu swobody działalności gospodarczej poprzez niezgodne z prawem zobowiązanie niektórych ośrodków szkolenia do uzyskania certyfikatu CTO, pomimo iż przepisy tego nie przewidują. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Sąd wyjaśnia, że art. 3 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej zwanej p.p.s.a., określa kognicję sądów administracyjnych, wskazując katalog aktów i czynności z zakresu administracji publicznej, które mogą być przedmiotem skargi. Stosownie do treści tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. Podkreślić należy, iż powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a co za tym idzie sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść tylko na akty i czynności administracyjne wymienione w powyżej cytowanym przepisie oraz w przepisach szczególnych (jeżeli taki tryb przewidują). Z treści pisma z dnia 21 marca 2011 r. wynika, że skarżący wniósł skargę na opieszałość Urzędu Lotnictwa Cywilnego i nieudzielenie odpowiedzi merytorycznej w terminie 2 miesięcy oraz stosowanie wykładni rozszerzającej w stosunku do uprawnień Urzędu. W treści tego podania - skargi D. C. wskazał na niewłaściwe działanie Urzędu Lotnictwa Cywilnego, nieudzielanie odpowiedzi na jego pisma oraz trudności związane z certyfikacją firmy, którą prowadzi. Jednocześnie skarżący wniósł o ustalenie, czy Urząd Lotnictwa Cywilnego zgodnie z prawem wymaga posiadania certyfikatu CTO przez ośrodki szkolące pilotów (paralotniowych). Pismo - skargę z dnia 21 marca 2011 r. D. C. złożył do Ministerstwa Infrastruktury. Ministerstwo, Departament Lotnictwa udzieliło skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia [...] maja 2011 r. Jak wynika z akt administracyjnych pismo z dnia 21 marca 2011 r. zostało zakwalifikowane przez organ jako skarga powszechna złożona w trybie działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej zw. k.p.a. Pismo zaskarżone do Sądu z dnia [...] maja 2011 r. stanowi zatem odpowiedź udzieloną skarżącemu na jego skargę złożoną w trybie działu VIII k.p.a. Ministerstwo Infrastruktury w piśmie tym udzieliło skarżącemu odpowiedzi, iż w korespondencji pomiędzy skarżącym a Urzędem Lotnictwa Cywilnego wyjaśniane były podstawy prawne wydawania certyfikatu CTO oraz przedstawiane założenia przyjętego postępowania w odniesieniu do ośrodków szkolenia lotniczego. Poinformowano również skarżącego o projekcie zmian w przepisach prawa. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z przepisem art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi powszechnej może być m.in. nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Dostrzegając powyższe Sąd w konsekwencji przyjął, iż skarżący w skardze do Sądu zarzucił niewłaściwe załatwienie jego skargi wniesionej w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII k.p.a. (art. 227 - 240 k.p.a.). Sąd podzielił bowiem kwalifikację pisma skarżącego z dnia 21 marca 2011 r. dokonaną w sprawie przez organ. Tym samym wskazać należy, iż odpowiedź Ministerstwa Infrastruktury udzielona na skargę wniesioną w trybie powszechnym, nie może stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Pismo takie nie należy bowiem do spraw wymienionych w art. 3 p.p.s.a., a w szczególności nie jest aktem administracyjnym (decyzją, postanowieniem), nie jest też czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jest natomiast odpowiedzią na skargę powszechną złożoną w trybie działu VIII k.p.a., a sąd administracyjny nie jest właściwy rzeczowo w takich sprawach, tj. nie ma kompetencji do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. To zaś oznacza, iż ewentualne niewłaściwe rozpoznanie pisma skarżącego z dnia 21 marca 2011 r., nie mogło być poddane kontroli sądu administracyjnego. W tym miejscu warto zauważyć, iż w postanowieniu z dnia 25 lutego 2009 r. (sygn. akt II OSK 241/09, lex nr 557044), Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, iż sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII k.p.a., a więc skargi związane z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. Ponadto, rozważając sprawę Sąd miał na uwadze, że na podstawie art. 107 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego można wskazać minimum niezbędnych elementów jakie łącznie powinno posiadać pismo organu, aby można je było uznać za decyzję administracyjną i że należą do nich oznaczenie organu, oznaczenie adresata decyzji, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zaskarżone pismo z dnia [...] maja 2011 r. nie zawiera jednostronnego władczego rozstrzygnięcia będącego wyrazem woli organu, nie zostało ponadto podpisane przez osoby upoważnione do wydawania decyzji w imieniu organu. Pisma tego nie można więc uznać za decyzję, która załatwia sprawę co do meritum. Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.