VII SA/Wa 1712/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi [...] S.A. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), dalej k.p.a., oraz art. 15 ust. 4 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz.U. Nr 84, poz. 700, ze zm.), dalej specustawa, po rozpatrzeniu odwołań : G. S., M. T., Z. T., Z. M., A. M., P. M., [...] S.A. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] znak : [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą ww. spółce pozwolenia na budowę inwestycji : Gazociąg Wysokiego Ciśnienia DN 700, MOP 8,4 MPa relacji [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie województwa [...] (od km 80,439 do km 117,737) - etap I inwestycji [...] oraz w sprawie zezwolenia inwestorowi na usunięcie 10474 sztuk drzew i 5704 m2 krzewów. Organ odwoławczy wskazał, że ww. decyzją zezwalając na usunięcie 10474 sztuk drzew i 5704 m2 krzewów wyszczególnionych w dokumencie "Wykaz drzew i krzewów przeznaczonych do usunięcia", zobowiązał inwestora do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew i krzewów w wysokości 43 876 555,98 zł, przy czym drzewa i krzewy nakazał usunąć w terminie do końca 2014 r. Nadto nakazał usunąć drzewa i krzewy, na których znajdują się gniazda lęgowe, w terminie od 16 października do końca lutego. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] Wojewoda [...] zezwalając [...] S.A. na usunięcie drzew i krzewów na wskazanych w decyzji warunkach, powołując się na treść art. 16 ust. 3 "specustawy", wskazał że wojewoda może w decyzji nałożyć obowiązek przesadzenia drzew lub krzewów we wskazane miejsce. Dalej podał, że inwestor nie wskazał drzew ani miejsca do ich przesadzenia, wskazał natomiast, że w zamian wycięcie 107 sztuk drzew i 446 m2 krzewów dokona nasadzeń ilości 224 sztuk drzew i w związku z tym wniósł o odroczenie opłaty. Organ I instancji nie uwzględniając wniosku inwestora w tym zakresie, stwierdził że z żadnego przepisu nie wynika takie uprawnienie dla organu. Kwestię usunięcia drzew jak wyjaśnił Wojewoda [...], wyczerpująco reguluje art. 16 ust. 1 i 3 "specustawy" i normy zawarte w tych przepisach wprost wskazują, że wojewoda w pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu zezwala na usunięcie drzew i krzewów - może nałożyć obowiązek przesadzenia drzew lub krzewów. W rezultacie Wojewoda [...] uznał, że nie posiada uprawnień do rozstrzygania kwestii dotyczącej nasadzenia drzew w zamian za wycięte i co za tym idzie nie może odroczyć opłaty z tego względu. Organ I instancji uznał jednocześnie, że takie uprawnienie nie wynika z przepisów art. 84 - 89 ustawy o ochronie przyrody powołanej wyżej, do których odsyła art. 16 ust. 1 "specustawy". Wskazał, że przepisy te regulują wyłącznie kwestie naliczania i pobierania opłat za usunięcie drzew i krzewów, kar, a nie samych czynności usunięcia, przesadzania czy nasadzenia drzew i krzewów. Opłatę ustalono na podstawie art. 85 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, że opłatę za usunięcie drzew ustala się na podstawie stawki zależnej od obwodu pnia oraz rodzaju i gatunku drzewa. Jeżeli drzewo rozwidla się na wysokości poniżej 130 cm, każdy pień traktuje się jako odrębne drzewo. Odwołania od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. (organ I instancji) złożyli ww. odwołujący, nie mniej organ odwoławczy powołując się na treść art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej Prawo budowlane w związku z art. 15 ust. 1 specustawy, podniósł iż o ile zostaną spełnione wymagania określone w art.32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu. W uzasadnieniu decyzji (z dnia [...] czerwca 2012 r.) organ odwoławczy wskazał, że inwestor przedstawił kompletny projekt budowlany, ponadto do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył, zgodnie z art. 16 specustawy inwentaryzację zieleni oraz decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak : [...] ustalającą lokalizację dla inwestycji "Budowa gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700, MOP 8,4 MPa relacji [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie województwa [...] w powiecie [...] ", decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia r. ustalającą lokalizację dla inwestycji wyżej powołanej i zgodę Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia DN 700, MOP 8,4 MPa relacji [...]. Analizując inkryminowaną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego r., organ odwoławczy stwierdził, że jest ona prawidłowa, gdyż została wydana po spełnieniu przez Wojewodę [...] wymogów określonych w art. 35 ust. 1 oraz 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do argumentacji rozpatrywanych odwołań, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności podniósł, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] podlega natychmiastowemu wykonaniu na podstawie art. 34 ust. 1 specustawy. Od decyzji Wojewody [...], odwołanie w części dotyczącej naliczenia opłat z tytułu usunięcia drzew i krzewów, złożył inwestor. Organ odwoławczy odnosząc się do tej kwestii przytoczył art. 16 ust. 1 "specustawy" wskazując, że do inwestycji w zakresie terminalu nie stosuje się przepisów rozdziału 4 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, z wyjątkiem art. 84-89. Tym samym powołany przez inwestora art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody również nie znajdował zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Za nieuzasadniony organ uznał argument, że konieczność stosowania art. 86 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie przyrody nakłada na organ obowiązek sięgnięcia również do innych przepisów tej ustawy niż wymienione w art. 16 ust. 1 "specustawy". Zdaniem organu przepisy specustawy są przepisami szczególnymi, należy je zatem interpretować wąsko. Skoro z art. 16 ust. 1 specustawy wynika wprost, że organ wydaje zezwolenie na usunięcie drzew z nieruchomości objętych decyzją lokalizacyjną, to wyłącza to stosowanie art. 83 ust. 6 pkt 1 ust. o ochronie przyrody. Nie podzielił również zarzutu niesłusznego zobowiązania inwestora do sporządzenia inwentaryzacji drzew i krzewów w odniesieniu do terenów leśnych wyjaśniając, że art. 16 ust. 2 pkt 1 specustawy przewiduje jednoznacznie, iż wniosek o pozwolenie na budowę w zakresie terminalu, gdy wydawane jest zezwolenie na usunięcie drzew, powinien dodatkowo zawierać inwentaryzację drzew i krzewów znajdujących się na terenie objętym wnioskiem, z wyszczególnieniem struktury i wieku drzewostanu oraz przeznaczenia i dotychczasowego sposobu wykorzystywania terenu, na którym rosną drzewa i krzewy. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów inwestora, podniósł że zgodnie w wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1792/11, zezwoleniu i opłacie za wycięcie podlegają wszystkie drzewa i krzewy znajdujące się na nieruchomościach w pasie budowy gazociągu, także te, które leżą na terenie lasów. Natomiast co do zarzutu odmowy odroczenia terminu uiszczenia opłaty za usunięcie drzew i krzewów w związku z wnioskowanymi przez inwestora nasadzeniami zastępczymi, organ odwoławczy wyjaśnił, że Wojewoda, zgodnie z art. 16 ust. 3 "specustawy" może w pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu nałożyć obowiązek przesadzenia drzew i krzewów we wskazane miejsce. W decyzji z dnia [...] lutego 2012 r. (zaskarżonej do Ministra Transportu...), Wojewoda [...] nie rozstrzygnął kwestii dotyczącej nasadzenia drzew w zamian za drzewa wycięte i co za tym idzie nie odroczył opłaty z tego względu. Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, złożył [...] S.A. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 16 specustawy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części ustalenia ww. opłat. Również zarzuty skargi dotyczyły naruszenia przepisów prawa materialnego odnośnie przepisów ustawy z dnia [...] kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zakresie niewłaściwego zastosowania art. 85 i niezastosowania art. 84 ust. 4 tej ustawy. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w świetle art. 16 ust. 1 specustawy nie było podstaw do nakładania obowiązku ponoszenia opłat z tytułu usunięcia drzew i krzewów z terenów leśnych. Zgodnie bowiem z art. 84 ust. 1 w zw. z art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody inwestor jest zobowiązany do poniesienia opłat z tytułu usunięcia drzew i krzewów z wyjątkiem sytuacji, gdy na takie usunięcie nie jest wymagane zezwolenie. Aby ustalić, o jakie przypadki chodzi, niezbędne jest więc sięgnięcie do innych przepisów ww. ustawy, w tym art. 83 ust. 6 pkt 1 stanowiącego, że nie jest konieczne zezwolenie na usunięcie drzew i krzewów w lasach. Zamierzeniem ustawodawcy było bowiem wyłączenie procedur przewidzianych w ustawie o ochronie przyrody i zastąpienie ich procedurami specustawy. Gdyby interpretować art. 84-89 ustawy o ochronie przyrody z wyłączeniem zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew w lasach, należałoby przyjąć, iż specustawa wprowadza obowiązek uzyskania takiego zezwolenia na wszystkich działkach, w tym leśnych i to za opłatą, co ewidentnie utrudniałoby prowadzenie inwestycji. Rozwiązania specustawy byłyby zatem bardziej restrykcyjne niż zasady ogólne wynikające z ustawy o ochronie przyrody. Na poparcie swego stanowiska Skarżąca powołała uzasadnienie do specustawy, w którym wskazano, że "Potrzeba wprowadzenia Projektu ustawy art. 16 ust. 1 zaistniała w związku z tym, iż realizacja inwestycji na terenach zadrzewionych związana jest z potrzebą przeprowadzenia dodatkowych procedur w zakresie usuwania drzew i krzewów. W obecnym stanie prawnym wiąże się to z uzyskaniem zezwoleń wydawanych przez odpowiednie władze. Regulacje te związane są długotrwałymi procedurami po stronie inwestorai tworzą istotne bariery w możliwości wykorzystywania terenów zadrzewionych na potrzeby inwestycji. W związku z powyższym zaproponowane zostało rozwiązanie,zgodnie z którym usunięcie drzew i krzewów następowałoby na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca za zasadne uznała stanowisko WSA w Warszawie zajęte w wyroku z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 724/11, zgodnie z którym udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 specustawy, odnosić się może jedynie do tych form zieleni i zadrzewień, które obejmuje swoim przedmiotem regulacja ustawy o ochronie przyrody. Interpretacja przepisów dokonana w niniejszej sprawie w ocenie skarżącej prowadzi do błędnego zastosowania wobec inwestora usuwającego drzewa i krzewy w lasach, metody naliczania opłat stosowanej dla terenów niebędących lasami. Przyjęty sposób naliczania opłat powoduje znaczący wzrost kosztów przeprowadzenia inwestycji i zdaniem skarżącej znacząco podwyższy koszty inwestycji. Zdaniem skarżącej ustawodawca celowo w art. 28 specustawy wyłączył stosowanie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych (w tym również opłat związanych z tą ochroną), aby umożliwić realizację inwestycji na terenach leśnych bez potrzeby uzyskiwania decyzji zezwalających na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji i w konsekwencji ponoszenia opłat. Ponadto, w ocenie skarżącej niesłuszne było nakładanie na inwestora obowiązku sporządzenia inwentaryzacji drzew i krzewów w odniesieniu do terenów leśnych. Dokumentami, które wskazują nieruchomości oznaczone w ewidencji gruntów jako lasy są plany urządzenia lasów. Inwentaryzację drzew i krzewów inwestor powinien sporządzać odnośnie terenów "nieleśnych". W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał swoje stanowisko oraz argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie mniej w zaistniałym stanie faktycznym sprawy, uwzględnienie skargi mogło nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Kontroli Sądu podlegała decyzja Ministra Transportu,Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., którą organ ten po pierwsze zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi (skarżącej) pozwolenia na budowę inwestycji : Gazociąg Wysokiego Ciśnienia DN 700, MOP 8,4 MPa relacji [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie województwa [...], ale również zezwolił na usunięcie 10474 drzew i 5704 m2 krzewów, ustalając opłatę za ich wycięcie w wysokości 43 876 555,98 zł. Zasadniczy zarzut skargi dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wadliwą interpretację i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w [...] (Dz. U. nr 84, poz. 700) - dalej zwanej specustawą. Odnosząc się do tego zarzutu i jego argumentacji stwierdzić należy, że Sąd nie podziela wywodów skarżącej. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 16 specustawy oraz art. 27 i art. 84 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220, ze zm.) - dalej ustawa o ochronie przyrody, przez przyjęcie, że opłacie podlegają wszystkie drzewa i krzewy leżące w pasie gazociągu, a nie tylko te, które leżą poza terenami lasów. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 zd. 1 specustawy, w pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu, wojewoda zezwala na usunięcie drzew lub krzewów, które znajdują się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji. Zezwolenie na usunięcie drzew lub krzewów jest zatem obligatoryjnym elementem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji w zakresie terminalu gazowego. Z treści tego przepisu wynika norma wskazująca, że zasadniczo zezwolenie na usunięcie odnosi się do drzew lub krzewów znajdujących się na generalnie na jakichkolwiek nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. W postanowieniach art. 16 ust. 1 zd. 2 specustawy mamy do czynienia ze ścisłym związkiem normatywnym przepisów specustawy i ustawy o ochronie przyrody. Ustawodawca zdecydował bowiem wprost o wyłączeniu, w odniesieniu do usuwania drzew lub krzewów z nieruchomości objętych omawianą decyzją, zasad ogólnych, uregulowanych w rozdziale 4 ustawy o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.), z wyjątkiem jej art. 84-89. Regulacja ta zawiera wyłączające klauzule odsyłające. Pierwsza wyłącza generalnie stosowanie, do inwestycji w zakresie budowy terminalu, postanowień rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody, kolejna zaś określa lex specialis od tego wyłączenia w postaci nakazu stosowania do tych inwestycji wyłącznie przepisów art. 84-89 ustawy o ochronie przyrody. Są to przepisy regulujące obowiązek ponoszenia przez posiadacza nieruchomości opłat za usunięcie drzew lub krzewów, sposób ich naliczania, organy właściwe, wyjątki od tego obowiązku, zasady egzekucji nieziszczonych opłat oraz administracyjną karę pieniężną za m.in. usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia. Powyższą interpretację przepisu art. 16 specustawy przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1792/11 rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 724/11. Skarżąca zaś powołuje się na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,które de facto zostało zanegowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dalej NSA w powołanym uzasadnieniu (OSK 1792/11) wywiódł, że norma zawarta w art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody wprowadza zasadę generalną, zgodnie z którą za usunięcie drzew lub krzewów posiadacz nieruchomości ponosi opłaty. Wyjątki od tej zasady ustanawia art. 86 ust. 1. W pkt. 1 tego przepisu jest mowa, że nie pobiera, się opłat za usunięcie drzew, na których usunięcie nie jest wymagane zezwolenie. Zatem hipotezę stosowania tego przepisu wyznaczają postanowienia art. 83 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody, w którym wyliczono przypadki zwolnione od uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew. Co do zasady więc, skoro na usunięcie drzew w lasach nie wymaga się zezwolenia, to także nie pobiera się opłat za ich usunięcie. Skoro, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, na usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, art. 16 ust. 1 zd.1 specustawy wprowadza obowiązek uzyskania zezwolenia, to w związku z tym, do tych przypadków stosuje się art. 84 - 89 ustawy o ochronie przyrody. Tym samym wykładając art. 86 ust. 1 pkt 1 tej ustawy a contrario należy dojść do wniosku, że także za usunięcie drzew lub krzewów znajdujących się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu pobiera się opłatę. Norma zawarta w art. 16 ust. 1 ustawy stanowi bowiem generalnie o wszystkich drzewach lub krzewach znajdujących się na jakichkolwiek nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu. Przepis ten nie rozstrzyga zatem o wyłączeniu spod jego regulacji drzew lub krzewów znajdujących się w lasach. Zatem stwierdzić należy, że art. 16 ust. 1 zd. 2 ustawy wyłączył w stosunku inwestycji w zakresie terminalu stosowanie przepisów rozdziału 4 ustawy o ochronie przyrody, co oznacza, że nie stosuje się do tych inwestycji postanowień art. 83 tej ustawy. W konsekwencji nie ma zastosowania także norma art. 83 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody wyłączająca obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów w lasach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podzielił wywody i argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku NSA o sygn. akt II OSK 1792/11. Dodatkowo zwrócić uwagę należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił w powołanym wyżej uzasadnieniu wyroku, iż powyższą argumentację wzmacnia analiza normatywna postanowień art. 27 i art. 28 specustawy. Postanowienia art. 27 ust. 1 specustawy nie zastępują, ani nie uzupełniają norm wyrażonych w art. 16 ust. 1 specustawy. Nakładają on na [...], zarządzające nieruchomościami objętymi pozwoleniem na budowę terminalu, obowiązek dokonania wycinki drzew i krzewów oraz ich uprzątnięcia. Przepis ten zawiera jedynie regulacje dotyczące zasad postępowania z wyciętymi drzewami. Nie wyklucza jednak obowiązku uzyskania przez inwestora zezwolenia na usunięcie drzew także w lasach, które znajdują się na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, jak i naliczenia opłaty za ich wycięcie. Również wyłączenie, w art. 28 specustawy,stosowania do gruntów rolnych i leśnych objętych decyzją o ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie terminalu, przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych wskazuje, że zamiarem ustawodawcy było uregulowanie kwestii wycinki drzew i krzewów z terenu budowy terminalu gazowego i pobierania opłat z tego tytułu, wyłącznie w przepisie art. 16 ust. 1 specustawy. Zgodzić należy się z twierdzeniem, że interpretacja postanowień art. 16 ust. 1 specustawy, na gruncie językowych i systemowych dyrektyw wykładni, prowadzi do rezultatu, że zezwoleniu i opłacie za wycięcie podlegają wszystkie drzewa i krzewy znajdujące się na nieruchomościach w pasie budowy gazociągu także te, które leżą na terenie lasów. Konstatacja orzeczenia NSA wyżej powołanego wskazuje, że wniesienie opłat pozostaje w zgodzie z konstytucyjną normą programową nakładającą na władze publiczne obowiązek ochrony środowiska (art. 74 ust. 2 Konstytucji RP), co stanowi dodatkowe, aksjologiczne uzasadnienie wyniku wykładni analizowanych wyżej przepisów prawnych. Odnosząc się natomiast do kwestii odroczenia opłaty za usunięcie drzew i krzewów, stwierdzić należy że sytuacja taka będzie występowała w przypadkach, gdyby organ administracji (wojewoda) w zezwoleniu na usunięcie drzew i krzewów nałożył na inwestora obowiązek przesadzenia drzew i krzewów we wskazane siebie miejsce lub zastąpienie ich innymi. W takiej sytuacji wojewoda miałby obowiązek odroczenia terminu płatności opłaty na wskazany w tym przepisie okres. W stanie faktycznym sprawy niniejszej, Wojewoda [...] nie odroczył opłaty za wycięcie drzew i krzewów, uznając że po pierwsze z treści przepisu art. 16 ust. 3 specustawy wynika, iż "może w decyzji nałożyć obowiązek przesadzenia drzew lub krzewów we wskazane miejsce", a po drugie inwestor nie wskazał drzew ani miejsca do ich przesadzenia, wskazał natomiast,że w zamian za wycięcie 107 sztuk drzew i 446 m2 krzewów dokona nasadzeń ilości 224 sztuk drzew i to stanowiło argumentacje do odroczenia opłaty. Organ I instancji argumentował swoje stanowisko, iż nie posiada uprawnień do rozstrzygania kwestii dotyczącej nasadzenia drzew w zamian za wycięte, a tym samym nie może odroczyć opłaty z tego względu. Organ odwoławczy uznał natomiast, że Wojewoda [...] nie rozstrzygnął kwestii dotyczącej nasadzenia drzew w zamian za wycięte drzewa, a co za tym idzie nie odroczył opłaty z tego względu. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wojewoda ma możliwość orzeczenia o dokonaniu nasadzeń zastępczych wdecyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji, nie mniej z samej treści przepisu art. 16 ust. 3 specustawy nie wynika taki obowiązek. Art. 16 ust. 3 specustawy w związku z art. 84 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie przyrody stanowi podstawę prawną do udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów oraz odroczenia terminu uiszczenia opłaty za usunięcie drzew i krzewów. Przepisy te nie nakładają obowiązku dokonania nasadzeń zastępczych. Odnosząc się zarzutu naruszenia przepisów postępowania, stwierdzić należy, że zamierzony skutek może odnieść jedynie zarzut takiego naruszenia przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. A zatem skarżąca niezależnie od wskazania istoty zarzutu, winna przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść decyzji, a ponadto wykazać, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. W rozpatrywanej sprawie autorka skargi nie wykazała, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem tych przepisów a treścią zaskarżonej decyzji zachodzi związek przyczynowy,a także nie uprawdopodobniła wpływu tego związku przyczynowego na treść zaskarżonej decyzji. Nie zapominać należy również, że nadesłana dokumentacja do Sądu - dziennik budowy nr 77/2012, wydany 4 lipca 2012 r., wskazuje o rozpoczęciu procesu inwestycyjnego, w rozumieniu art. 41 ust. 1 Prawa budowlanego. Reasumując Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydając zaskarżoną decyzję uwzględnił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt II OSK 1792/11,natomiast skarżąca wywodzi w skardze argumenty,które zostały wyjaśnione i zinterpretowane w orzeczeniu NSA. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) orzekł jak w sentencji.