VII SA/Wa 1712/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] z siedzibą w [...] ("skarżąca") wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki wolnostojącego, trwale związanego z gruntem nośnika reklamowego (ekran LED) wraz z towarzyszącą mu instalacją elektryczną i telekomunikacyjną, zlokalizowanego w [...], przy [...], na działce o numerze ewidencyjnym [...] z obrębu [...] (stanowiącej teren kolejowy zamknięty), posadowionego na płycie parkingowej nad torami kolejowymi [...] i zakotwionego do niej za pomocą śrub stalowych. W skardze został także zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała m.in. na trudne do odwrócenie skutki, z jakimi wiąże się wykonanie decyzji o nakazie rozbiórki ww. nośnika (oraz poważne ryzyko uszkodzenia), a następnie – jego ponowny montaż. Skarżąca podkreśliła też, że demontaż nośnika będzie się wiązać z dużym nakładem pracy oraz koniecznością użycia specjalistycznego sprzętu, jak również, że jego konsekwencją będzie utrata środków finansowych poniesionych na jego realizację, brak środków z zakontraktowanych kampanii reklamowych i konieczność poniesienia kar umownych. Kwoty te to: demontaż – 27.450 zł, składowanie – 1500 zł miesięcznie, szkody poniesione w związku z niezrealizowanymi kampaniami reklamowymi 102.524,03 zł miesięcznie, sama wartość nośnika, który może ulec znacznemu uszkodzeniu w związku z demontażem szacowana jest na kwotę 102.524,03 zł. Dodatkowo demontaż może spowodować trwałe uszkodzenia, które nie pozwolą na ponowny jego montaż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (wyjątek stanowią tu przepisy prawa miejscowego, które weszły w życie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych wydarzeń czy sytuacji, które tłumaczyłyby wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Co więcej, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., w sprawie I OZ 1236/14, LEX nr 1624317: nie ma podstaw, by żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. W niniejszej sprawie Skarżąca wskazała we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się z poniesieniem kosztów związanych z jego demontażem i ewentualnym późniejszym ponownym montażem oraz brakiem środków z zakontraktowanych kampanii reklamowych i koniecznością poniesienia kar umownych. Należy podkreślić, że samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, że wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, LEX nr 1 225 755). Co więcej, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 1374/14, LEX nr 1 624 479, okoliczność poniesienia kosztów związanych z realizacją decyzji nie wpływa bezpośrednio na konieczność wstrzymania jej wykonania. Dopiero konkretnie określona wysokość tych kosztów w zestawieniu z sytuacją finansową strony mogłaby dać podstawę do wstrzymania zaskarżonej decyzji (por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 414/13, LEX nr 1 305 554). Choć skarżąca przedstawiła we wniosku kosztorys demontażu przedmiotowego nośnika, to jednak nie przedstawiła w sposób wyczerpujący swojej sytuacji majątkowej (w szczególności bilansu, zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków, wyciągów z kont bankowych), co pozwoliłoby ocenić, czy faktycznie demontaż jednego nośnika reklamowego wyrządzi skarżącej znaczną szkodę. Brak informacji odnośnie ilości posiadanych nośników oraz wysokości miesięcznych i rocznych dochodów pochodzących z ich zakontraktowań reklamowych nie pozwala na dokonanie oceny, czy istotnie zachodzi przesłanka wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Podkreślić należy, że z załączonego do skargi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że kapitał zakładowy spółki, wykazany w rubryce 8 tego odpisu, wynosi ponad 5 milionów złotych, zaś z nadesłanego do skargi raportu zysków i strat za 2017 r. nie wyłania się sytuacja spółki jako tej, której -w kontekście argumentacji zawartej we wniosku- grozi znaczna szkoda i niepowetowane straty. Oceny takiej dokonuje się zawsze indywidualnie, w odniesieniu do możliwości finansowych skarżącej. Choć wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza to, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania, dlatego działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.