VII SA/Wa 1720/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Asesor WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2007r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] ([...]) na podstawie art. 158 §1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej kpa - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. (nr [...]) z dnia [...] października 1999r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego na działce nr ew. [...], położonej przy ul S. w O. W uzasadnieniu podniesiono, że wnioskiem z dnia 22 maja 2004r. Z. R. wystąpił, o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, zarzucając rażące naruszenie prawa ze względu na niezgodność stanu rzeczywistego z planem. W ocenie wnioskodawcy wydana decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O. i planu realizacyjnego osiedla [...]. Plan ten przewiduje bowiem zabudowę bliźniaczą o ściśle określonych parametrach ( tj. powierzchni, kubatury, wysokości), a pozwolenie wydano na zupełnie inny budynek Organ podkreślił, że na etapie wydawania pozwolenia na budowę inwestor spełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. ), wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi pozwoleniami, opiniami i uzgodnieniami. Wobec spełnienia wymienionych warunków organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę, zatem brak jest również podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Organ I instancji dodał, że zarzuty co do niezgodności realizacji przedmiotowej nieruchomości były badane w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2001r. (Nr [...] ) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002r. (Nr [...]) były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 maja 2004r. (sygn. akt. 7 IV SA 4767/02) oddalił skargę Z. R. w tym zakresie. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności decyzji o warunkach zabudowy, z dnia [...] lipca 1999r. (nr [...]) wydanej dla przedmiotowej inwestycji, w punkcie 1 dotyczącym "Warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O.", wskazano że ww. inwestycja położona jest w miejscu oznaczonym symbolem F 28MNI, przewidzianym dla zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, intensywnej - tj. osiedla domów jednorodzinnych [...] o zabudowie bliźniaczej i szeregowej - adaptacja, z jednoczesnym zakazem wznoszenia odrębnych budynków pomocniczych lub usługowych, garaże wyłącznie pod tarasami lub w kondygnacji piwnicznej. Wojewoda [...] stwierdził, że zatwierdzony kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją projekt budowlany zgodny jest z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. R., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji dodając ponadto, że zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym była oceniana w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 1999r. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415 ze zm.). Decyzja ta wiązała organ wydający pozwolenie na budowę, co oznacza, że dokonywanie przez organ samodzielnych ustaleń w tej kwestii, odbiegających od ustaleń w niej poczynionych stanowiłoby oczywiste i rażące naruszenie powołanego wyżej artykułu. Z przedstawionych przyczyn organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. W skardze, podobnie jak we wniosku z dnia 22 maja 2004r. Z. R. podniósł, że ww. decyzja Starosty O. jest niezgodna z zatwierdzonym planem realizacyjnym osiedla [...], który nie został unieważniony. Plan ten przewidywał zabudowę bliźniaczą, o ściśle określonych parametrach. Pozwolenie wydano na zupełnie inny budynek (większa kubatura, powierzchnia zabudowy, dodatkowa kondygnacja, zmiana usytuowania wjazdu do garażu), czego skutkiem są zniszczenia ściany konstrukcyjnej przy garażu skarżącego, zasypana ścianka działowa grozi zawaleniem, jak również zostało zmniejszone naświetlenie części działki od trony zachodniej, na skutek wysunięcia dobudowanego budynku, poza wymiar ustalony w planie realizacyjnym. Zdaniem skarżącego nie wyjaśniono dlaczego decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z ewidentnymi wadami określonymi w art. 156 § 1 kpa pkt 2, 6 i 7 oraz z naruszeniem podstawowych praw zawartych w art. 2, 7 i 31 ust 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ kontrolowane decyzje odpowiadają prawu. Na wstępie podkreślić należy, że badane decyzje zostały wydane w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Postępowanie to nie polega bowiem na ponownym prowadzeniu postępowania dowodowego, badaniu przyczyn i przesłanek podjęcia przez organ rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym, lecz ogranicza się jedynie do zbadania, czy kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem, naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy rozstrzygnięcie zwarte w decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa poprzez proste ich zestawienie. Rażącym naruszeniem prawa jest tylko takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki społeczne niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok WSA z dnia 21 grudnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 706/05, LEX nr 196278 ) Poruszając się w zakreślonych wyżej granicach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji i prawidłowo ocenił, że żadna z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa nie występuje. W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, obowiązującej w dacie wydania badanej decyzji, przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ zobligowany był do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, stosownie do dyspozycji art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - o zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. Nr 89, poz. 415 ze zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji, wiązały organ wydający pozwolenie na budowę. Jak wynika z akt sprawy, wydanie decyzji Starosty O. o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku, poprzedzono wydaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 1999r. (Nr [...] której w punkcie 1 dotyczącym "Warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta O.", w miejscu gdzie położona jest nieruchomość, oznaczonym symbolem F 28MNI przewidziano teren dla zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej, intensywnej - tj. osiedla domów jednorodzinnych [...] o zabudowie bliźniaczej i szeregowej - adaptacja, z jednoczesnym zakazem wznoszenia odrębnych budynków pomocniczych lub usługowych, garaże wyłącznie pod tarasami lub w kondygnacji piwnicznej. Decyzja ta określa zatem ogólne zasady zagospodarowania terenu, wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. (zatwierdzonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej Nr [...] z dnia [...] listopada 1986r. - Dz. Urz. m. st. W-wy Nr 2 z 1987r. poz. 20 ze późn. zm.). Zgodnie z przytoczonym zapisem, w treści tej decyzji nie zawarto ścisłych ustaleń co do kubatury, czy też powierzchni zabudowy. Jak wynika z zatwierdzonego badaną decyzją planu architektoniczno - budowlanego, sąsiadujący z działką skarżącego budynek zaprojektowano, przy uwzględnieniu zabudowy zarówno szeregowej jak i bliźniaczej, przy czym garaż znajduje się niewątpliwie w kondygnacji piwnicznej. W tym miejscu podkreślić trzeba, że nawet jeśli zabudowa bliźniacza nie została zrealizowana na zasadzie lustrzanego odbicia budynku sąsiedniego, to okoliczność ta - w ocenie Sądu - nie może stanowić o rażącej niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy, bowiem - jak wskazano na wstępie - stwierdzenie nieważności decyzji na tej podstawie może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy akt administracyjny w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, przy czym jego pozostawienie w obrocie prawnym wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Odnosząc się natomiast kolejno do zarzutu naruszenia art. 156 § 1 kpa pkt, 6 i 7 stwierdzić należy, że przesłanka wymieniona punkcie 6 stanowi szczególny przypadek niewykonalności decyzji, która ma charakter prawny. Z jego treści wynika, że już samo podjęcie wykonania decyzji miałoby znamiona czynu zagrożonego sankcją karną. Zaś przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o pkt 7 ww. artykułu jest wystąpienie wady, którą decyzja zawiera od chwili jej wydania. Nie chodzi więc o wady związane z wykonaniem decyzji, czy też skutki nią spowodowane. Niewątpliwie zatem żadna z przedstawionych przesłanek nie zachodzi w niniejszej sprawie, jak również nie znajdują potwierdzenia zarzuty o naruszeniu art. 2, 7 i 31 ust 1 Konstytucji RP. Wobec przedstawionej wyżej argumentacji, podnoszone przez skarżącego okoliczności, dotyczące niszczenia ściany konstrukcyjnej garażu, odpadającego tynku, groźby zawalenia ścianki działowej itp. nie mogły być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu nadzwyczajnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.