VII SA/Wa 1720/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak- Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa - Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej skargę oddala Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1. w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014r.. znak: [...] odmawiającą zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] uchylającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] znak: [...] w części dotyczącej terminów wykonania nakazów zawartych w punktach I i II i w tej części wyznaczającej nowy termin wykonania nakazów tj. do [...] stycznia 2014 r. w pozostałej części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję. Z wnioskiem o zmianę decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...] wystąpił Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] podnosząc między innymi, że wykonanie robót w terminie wskazanym w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. jest niewykonalne ze względu na okres zimowy, a także długotrwały proces inwestycyjny przy robotach hydrotechnicznych jak również brak dokumentacji i konieczność usunięcia drzew. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r., stanowiącym uzupełnienie pierwotnego wniosku o zmianę decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zażądał zmiany tej decyzji (w trybie art. 155 k.p.a.) w postaci przesunięcia terminu nakazu wykonania robót na dzień [...] grudnia 2015 r. z uwagi, przede wszystkim, na ograniczenie środków finansowych z rezerwy celowej Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji na 2014 rok. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w przedmiotowej sprawie ocenie podlegała kwestia, czy w trybie art. 155 k.p.a., dopuszczalna jest zmiana decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013r., w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych decyzją robót budowlanych. Organ I instancji wyjaśnił, iż istota postępowania prowadzonego w trybach nadzwyczajnych określonych m.in. w art. 155 k.p.a., sprowadza się do zbadania, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych i prawnych dotychczasowej decyzji, zostały spełnione szczególne przesłanki wymienione w tych przepisach, tzn. czy interes społeczny lub słuszny interes strony przemawiają za zmianą lub uchyleniem decyzji. W odniesieniu do trybu określonego w art. 155 k.p.a., dodatkowo na mocy decyzji ostatecznej strona musi nabyć prawo, a nadto wyrazić zgodę na zmianę lub uchylenie decyzji. W ocenie organu I instancji ww. przesłanki nie zostały spełnione, w związku z tym stwierdził, że nie było podstaw do zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. w części dotyczącej terminu wykonania robót. Według organu I instancji decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) zasadniczo miała charakter związany, ponieważ organ nadzoru budowlanego jest zobligowany do wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w sytuacji, gdy wystąpią przesłanki określone tym przepisem. Organ I instancji dalej argumentując wskazał, że sposobu rozstrzygnięcia nie można uchylić lub zmienić w trybie art. 155 k.p.a. Element uznaniowości decyzji dotyczy wyłącznie ustalenia terminu wykonania nałożonych obowiązków i tylko w tym zakresie dopuszczalna jest możliwość zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W ocenie organu I instancji nie została również spełniona przesłanka dotycząca interesu społecznego. Organ I instancji podkreślił, iż termin wykonania robót określony w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., został ustalony w oparciu o stan faktyczny sprawy, m.in. w oparciu o ustalenia z przeglądów rocznych i pięcioletnich drogi nr [...], potwierdzone protokołami a także w oparciu o opinię geotechniczną opracowaną przez M.K. uprawnionego geologa (upr. geol. [...] nr [...]) i M. P. dla zabezpieczenia osuwiska i wzmocnienia skarpy obok pasa drogi w miejscowości P.. Według organu I Instancji ze wskazanej opinii geotechnicznej wynika, że badane osuwisko powstało, ze względu na występujące w podłożu iły, które mają niski kąt tarcia wewnętrznego i występującą wodę gruntową. Skarpa znajduje się nad samym brzegiem rzeki [...], gdzie występuje erozja brzegowa, która systematycznie podcina brzegi skarpy. Organ I instancji biorąc powyższe stwierdził, że oznacza to, że interes społeczny przemawia za tym, aby roboty zabezpieczające, ograniczające zjawisko erozji brzegów polegające na liniowym umocnieniu zakola rzeki [...], przede wszystkim w miejscu występowania tego osuwiska i na odcinku pomiędzy obydwoma osuwiskami [...] i [...], zostały wykonane w sposób niezwłoczny. W związku z tym organ I instancji orzekł, że nie została spełniona przesłanka zaistnienia interesu społecznego, przemawiająca za wydłużeniem terminu wykonania robót. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] argumentując, że interes społeczny i słuszny interes strony polega na odroczeniu terminu wykonania nakazu zawartego w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., do dnia [...] grudnia 2015r. w celu dochowania terminów procedury przetargowej na wybranie wykonawcy w zakresie projektowania i wykonywania robót, uzyskanie koniecznych do realizacji wymaganych prawem decyzji, wykonanie zadania w oparciu o opracowaną dokumentacje uwzględniając niekorzystne warunki hydrologiczno- meteorologiczne. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] podał, że ważny interes społeczny został już osiągnięty przez wykonanie zabezpieczenia osuwiska, a roboty nakazane mają charakter profilaktyczny i nie mają wpływu na regulację stosunków wodnych w korpusie osuwiska i obecne funkcjonowanie wykonanego zabezpieczenia skarpy osuwiska ani poprawę bezpieczeństwa eksploatacji drogi. Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1. w związku z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...]. Biorąc pod uwagę argumentację przedstawioną przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] dotyczącą (w jego ocenie) słusznego interesu strony, a także proponowany termin wykonania nałożonych nakazów do [...] grudnia 2015 r., organ odwoławczy stwierdził, że przesłanka dotycząca interesu społecznego i słusznego interesu strony nie została spełniona. Według organu II instancji żądanie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] zmiany terminu do listopada 2015 r. wykonania nakazu jakkolwiek leży w interesie Dyrektora, to nie jest zgodne z interesem społecznym, a także nie stanowi słusznego interesu strony, o którym mowa w art. 155 k.p.a. Według organu II instancji w rozpatrywanym przypadku Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] nie wykazał zaistnienia interesu społecznego jak i słusznego interesu strony, koniecznego do zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. w żądanym zakresie. Organ II instancji wskazał również, że zmiana ostatecznej decyzji w trybie art. 155 k.p.a. wymaga zgody wszystkich stron postępowania na zmianę decyzji z dnia [...] grudnia 2013 r. Organ II instancji podkreślił w tym miejscu, że jak wynika z akt sprawy brak jest zgody wszystkich stron postępowania. Druga strona postępowania nie wypowiedziała się w tej kwestii, a zgoda strony nie może być domniemana a wyrażona w sposób jasny i jednoznaczny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] znak: [...] oraz następujących po ww. decyzji decyzjach Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] - znak [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...]. odmawiającą zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w części dotyczącej Dyrektora RZGW w [...] z przyczyny określonej w art. 156 par. 1 pkt. 2 k.p.a. W razie nie uwzględnienia ww. wniosku, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] znak: [...] z dnia [...] czerwca .2014 r. utrzymującej w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...]. odmawiającą zmiany decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...]. uchylającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] znak: [...] w części dotyczącej terminów wykonania nakazów zawartych w punkcie II i w tej części wyznaczającej nowy termin wykonania nakazu tj. do [...] stycznia 2014., w pozostałej części utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie procedury administracyjnej poprzez nie dotrzymanie regulacji opisanych w art. 6, art. 7 i art. 11 k.p.a., wadliwą interpretację oraz błędne zastosowanie art. 155 k.p.a. oraz naruszenie i błędne zastosowanie art. 66 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że art. 66 ust 1 pkt 1 w związku z art. 3 ust 1 prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego mogą w formie decyzji nakazać usunięcie nieprawidłowości w już istniejących obiektach budowlanych czyli budynkach, budowlach lub obiektach małej architektury. Skarżący podkreślił, iż według doktryny i judykatury adresatem takiej decyzji może być właściciel, zarządca lub użytkownik obiektu budowlanego. Skarżący w uzasadnieniu swojej skargi podniósł, że aby dochować narzuconych mu terminów musiałby działać wbrew powszechnie obowiązującemu prawu. Skarżący zaznaczył, że jest organem niezespolonej administracji państwowej musi postępować ściśle i zgodnie z przepisami prawa, a terminy narzucone w opisanych decyzjach uczyniły to niemożliwym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja zapadła zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 155 k.p.a., a zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. Na wstępie należy wyjaśnić, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013r. , na podstawie art. 66 ust 1 pkt 1 i ust 2 Prawa budowlanego nakazał Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wykonanie w terminie do [...].12.2013r. innych robót budowlanych zabezpieczających a polegających na liniowym umocnieniu - poprzez wykonanie w miejscowości P. opaski ubezpieczającej brzeg rzeki np. materacowo-kamiennej - zakola rzeki [...], przede wszystkim w miejscu występowania osuwiska i na odcinku pomiędzy obydwoma osuwiskami [...] i [...] (stanowiącymi przedłużenie umocnienia brzegu rzeki wynikającego z decyzji nakazowej WINB nr [...] z dnia [...].04.2013r.), w taki sposób by do minimum ograniczyć zjawiska erozji brzegów rzeki i ewentualne mogące wystąpić w przyszłości w tym rejonie przesunięcie koryta rzeki w kierunku drogi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2013r., znak: [...] uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].10.2013r., Nr [...] 13 znak: [...] w części dotyczącej terminów wykonania nakazów i wyznaczył nowy termin wykonania nakazów tj. do [...].01.2014r. Następnie wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014r. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] złożył wniosek pierwotnie oparty na art. 154 kpa a następnie modyfikujący podstawę prawna na art. 155 kpa, o zmianę decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. w zakresie terminu wykonania obowiązków najpierw do dnia [...] listopada 2014r. a następnie do dnia [...] grudnia 2015r. Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, iż uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. jest dopuszczalne w przypadku spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Jednym z nich i jak wynika z konstrukcji przepisu podstawowym jest brak sprzeczności w uchyleniu lub zmianie decyzji z przepisami szczególnymi. Przepisem szczególnym w niniejszej sprawie jest art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wynika, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu i zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Przepis ten stanowił podstawę do wydania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2013r roku. Obliguje on organ do wydania decyzji w przypadku stwierdzenia okoliczności w nim wskazanych. W przedmiotowej sprawie ocenie organów podlegało więc, czy w ogóle dopuszczalna jest zmiana w trybie art. 155 k.p.a. decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 grudnia 2013r. (wydanej na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego). Wskazać zatem należy, iż w świetle art. 155 k.p.a. nie jest możliwa zmiana decyzji administracyjnych, mających charakter "związany". Uchylenie lub zmiana decyzji w powołaniu się na treść art. 155 k.p.a. może zajść jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie materialnoprawnym przewidzi pewien "luz decyzyjny". Tylko w obszarze owego "luzu decyzyjnego" wzgląd na ważny interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W razie zaś gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy, narzuca określone rozwiązanie, o stosowaniu art. 155 k.p.a. nie może być mowy (patrz: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 555/08, LEX nr 513870). Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest decyzją uznaniową. W okolicznościach wymienionych w tym przepisie właściwy organ nakazuje usunięcie stanu zagrożenia życia lub zdrowia, co oznacza, iż ma on obowiązek wydania decyzji w tym przedmiocie. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje zatem, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, iż jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 Prawa budowlanego, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998 r., sygn. akt IV SA 1420/96 niepubl.). A zatem, uwzględnienie przez organ na podstawie art. 155 k.p.a. wniosku o uchylenie takiej decyzji ze względu na interes strony prowadziłoby do sprzeczności z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis ten należy traktować jako przepis szczególny, sprzeciwiający się uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 155 k.p.a. decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednocześnie zauważyć należy, iż nie można jako nie tworzącej praw nabytych dla strony potraktować decyzji, która ustanawia obowiązki. Tym samym, przepisowi art. 155 k.p.a. podlegają nie tylko decyzje uprawniające, lecz także decyzje zobowiązujące (wyrok NSA z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1402/07, Lex nr 526051). Należy jednak zauważyć, że choć decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, to już termin określony w tej decyzji ma charakter uznaniowy. Powyższe powoduje, że o ile zmiana decyzji ostatecznej nakładającej obowiązki w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego w części dotyczącej tych obowiązków jest niedopuszczalna o tyle - co do zasady istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu ich wykonania. Zauważyć bowiem należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2003 r.- sygn. akt III SA 1195/01 (LEX nr 137821), zawarta w art. 155 k.p.a. przesłanka interesu społecznego lub słusznego interesu strony powinna podlegać ocenie według wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady uwzględnienia z urzędu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. Oznacza to, że organ uprawniony przez przepisy prawa do rozstrzygnięcia sprawy powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w kolizji z interesem społecznym. Rozpoznając zatem sprawę z wniosku strony w trybie art. 155 k.p.a. organ powinien ją załatwić zgodnie ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi on w sprzeczności z przepisami prawa i nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. W rozpatrywanej sprawie organ administracji trafnie uznał, że interes społeczny przemawia za tym, aby nałożony na skarżącego obowiązek został wykonany do dnia [...] grudnia 2014r. Organ uzasadniając swoje stanowisko słusznie wykazuje pierwszeństwo interesu społecznego jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa korzystania z drogi wojewódzkiej nr [...] miejscowości P. , która przebiega w zakolu rzeki [...], poprzez wykonanie czynności zmierzających do likwidacji osuwiska występującego pomiędzy pasem drogi a obecna linią brzegową. Słusznie organ wskazuje w oparciu o opinię geotechniczną opracowaną przez M. K. uprawnionego geologa i M. P., interes społeczny przemawia za tym, aby roboty zabezpieczające, ograniczające zjawisko erozji brzegów polegające na liniowym umocnieniu zakola rzeki [...], przede wszystkim w miejscu występowania tego osuwiska i na odcinku pomiędzy obydwoma osuwiskami [...] i [...], zostały wykonane w sposób niezwłoczny. W tym kontekście należy podzielić stanowisko organów, iż słuszny interes strony winien ustąpić interesowi społecznemu, co uniemożliwia zastosowanie art. 155 kpa i przedłużenie terminu wykonania obowiązku o prawie dwa lata jak tego chce skarżący Zmiana - czyli przedłużenie terminu na wykonanie prac określonych w decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. spowodowałoby przedłużanie stanu zagrożenia życia i zdrowia ludzi, a zatem naruszającym przepisy prawa budowlanego. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca prawidłowo zastosowały przepisy prawa. Stwierdzić zatem należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014r. odpowiada prawu. Organ nie mógł bowiem uwzględnić wniosku strony o zmianę, na podstawie art. 155 k.p.a., decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminu. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, iż celem postępowania prowadzonego w trybie art. 155 k.p.a. jest ustalenie zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Postępowanie oparte na art. 155 k.p.a. nie zmierza do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy już ostatecznie zakończonej, co trafnie w niniejszej sprawie podkreślano w skarżonym wyroku i kontrolowanej decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", przy uwzględnieniu normy prawa materialnego w oparciu, o którą tą decyzję "pierwotną" wydano. Oznacza to, że w toku niniejszego postępowania Sąd nie może dokonać kontroli legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013r. ani decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013r.. Tym bardziej nie mogą być uwzględnione zarzuty rażącego naruszenia art. 66 ust 1 i ust 2 w związku z art. 29 ust 1 pkt 17 Prawa budowlanego. Zarzuty te mogą być podniesione wyłącznie w postepowaniu którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W świetle powyższego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a biorąc pod uwagę, że Sąd nie doszukał się takich naruszeń prawa zarówno materialnego, jak i procesowego, które miałyby wpływ na treść rozstrzygnięcia - skargę należało oddalić. Z tych względów w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.