VII SA/Wa 1733/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez A.R. (dalej: "skarżąca") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...] utrzymująca w mocy własną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB w [...] ") podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 20 sierpnia 2015 r. ustalił, że w budynku przy ul. [...] w P., dz. nr [...] znajduje się taras o wymiarach 3,25 m x 5,20 m na stropodachu pokrytym papą. Z uwagi na zabudowę bliźniaczą taras bezpośrednio przylega do dachu nad pomieszczeniami znajdującymi się w budynku przy ul. [...] w P.. Woda z tarasu odprowadzana jest do rynny, a następnie rurą spustową na teren nieutwardzony po stronie działki R.H. (dalej: "inwestor"). W trakcie oględzin inwestor oświadczył, że budowa tarasu polegała na skuciu wierzchniej warstwy stropodachu nad pomieszczeniem na parterze budynku przy ul. [...], wykonaniu docieplenia stropu, a następnie wylewki i pokrycia z papy termozgrzewalnej, na którym kolejno wykonano wykończenie z desek. Ponadto inwestor oświadczył, że taras został wybudowany podczas remontu budynku w 2012 r. W dniu oględzin nie stwierdzono ugięć i pęknięć nadproża, ani zacieków w pomieszczeniu pod tarasem. W związku z postanowieniem PINB w [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nakładającym na R. i M. H. obowiązek wykonania oceny technicznej zawierającej ocenę prawidłowości wykonania robót budowlanych polegających na budowie tarasu na poziomie I piętra budynku mieszkalnego jednorodzinnego w P. przy ul. [...], dz. nr [...] inwestorzy dostarczyli w dniu 3 czerwca 2016 r. do organu powiatowego ocenę techniczną w zakresie określonym ww. postanowieniem sporządzoną przez mgr inż. H. L.. Do dnia jej wykonania nie wystąpiły jakiekolwiek zmiany (zarysowania, przecieki), które mogłyby wskazywać na zbyt duże obciążenie stropu, co świadczy o wykonaniu przedmiotowych robót budowlanych zgodnie ze sztuką budowlaną. Podczas kolejnej kontroli spornego obiektu, przeprowadzonej w dniu 31 sierpnia 2016 r., nie stwierdzono ugięć i pęknięć nadproża pod tarasem, zacieków, ani rys i pęknięć na ścianach w pomieszczeniu pod tarasem. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...], PINB w [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, odmówił nałożenia na M. i R. H. obowiązku wykonania określonych robót budowlanych przy wybudowanym tarasie na poziomie I piętra budynku mieszkalnego jednorodzinnego w P. przy ul. [...], dz. nr [...]. Ww. decyzja organu powiatowego została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "[...] WINB") z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] wobec niestwierdzenia nieprawidłowości w wykonaniu robót budowlanych przy spornym tarasie, a tym samym podstaw do wydania decyzji nakazowej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Pismem z dnia 17 listopada 2017 r. A.R. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji [...] WINB. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] GINB odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że pojęcie tarasu nie ma definicji legalnej, natomiast w języku potocznym przez taras należy rozumieć odkrytą, płaską część budynku, otoczoną balustradą, umieszczoną na paterze, piętrze lub płaskim dachu. Taras stanowi całość funkcjonalno - użytkową z budynkiem mieszkalnym, zapewniając jego obsługę. Zdaniem GINB tak rozumiane pojęcie tarasu pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). Zakwalifikowania przez organ powiatowy wykonania tarasu, jako przebudowy nie można uznać w ocenie GINB za rażące naruszenie prawa, gdyż przeprowadzone roboty budowlane polegały na zmianie parametrów technicznych i użytkowych budynku zważywszy na charakter wykonanych prac. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją wystąpiła A.R. Utrzymując w mocy własną decyzję GINB po przedstawieniu stanu sprawy oraz specyfiki postępowania nieważnościowego podtrzymał stanowisko, że będąca przedmiotem postępowania decyzja [...] WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a., wobec czego brak było podstaw do stwierdzenia jej nieważności. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrolowana decyzja została wydana na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Podkreślił, że postępowanie regulowane art. 50-51 Prawa budowlanego odnosi się m. in. do takich robót budowlanych, które wymagają pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, ale nie są budową w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego. Wykonanie tarasu będącego urządzeniem budowlanym zostało w przedmiotowej sprawie zdaniem GINB zakwalifikowane przez organy nadzoru budowlanego, stosownie do art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, jako przebudowa. Wykonane roboty budowlane polegały na zmianie parametrów technicznych i użytkowych budynku poprzez skucie wierzchniej warstwy stropodachu, a następnie wykonaniu docieplenia stropu oraz wylewki i pokrycia z papy termozgrzewalnej, na którym wykonano wykończenie z desek oraz zamontowano balustradę. Zdaniem organu odwoławczego celem postępowania prowadzonego w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu zgodności z przepisami i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z warunkami technicznymi. Postępowanie to jest zatem ukierunkowane na usunięcie kolizji z prawem wykonanych robót budowlanych. Przy czym obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego może być nałożony na inwestora jedynie wówczas, gdy kontrolowane roboty budowlane naruszają przepisy techniczno-budowlane. W sytuacji braku podstaw do nakazania inwestorowi wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego, stosując zasadę a contrario art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego może wydać decyzję odmawiającą nakazania wykonania inwestorowi określonych czynności. GINB podkreślił także, że przez stan zgodny z prawem w rozumieniu art. 51 Prawa budowlanego, należy rozumieć stan zgodny z przepisami prawa w tym przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego. Zdaniem GINB w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia niezgodności wykonanego tarasu z przepisami techniczno-budowlanymi tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 - dalej jako: "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych"). Zgodnie z § 126 ust. 1 ww. rozporządzenia dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej, a w przypadku braku takiej możliwości - zgodnie z § 28 ust. 2. Stosownie natomiast do treści § 28 ust. 2 ww. rozporządzenia, w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W ocenie GINB analiza akt potwierdza, że wody opadowe tarasu wykonanego przez M. i R. H. rurą spustową odprowadzane są na nieutwardzony teren nieruchomości inwestorów, co - zdaniem organu - pozostaje w zgodzie z cytowanymi przepisami. Dalej GINB wskazał, że w związku z ustaleniem przez organ powiatowy, że przedmiotowe roboty budowlane zostały wykonane bez pozwolenia na budowę, konieczne było przeprowadzenie postępowania naprawczego mającego na celu doprowadzenie wykonanych prac do stanu zgodnego z prawem. W oparciu o ustalenia dokonane na podstawie przeprowadzonych oględzin oraz przedłożonej opinii sporządzonej przez mgr inż. H. L., organ powiatowy uznał, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i obowiązującymi przepisami technicznymi, a nadto nie zagrażają bezpieczeństwu. W konsekwencji takich ustaleń organ uznał, że jeżeli wykonana przebudowa nie posiada wad, które mogłyby wskazywać na wykonanie robót budowlanych w sposób niezgodny z prawem lub zasadami wiedzy technicznej brak jest podstaw do nałożenia na inwestorów obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Następnie organ odwoławczy wskazał, że z analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w P. zatwierdzonego uchwałą rady Miasta [...] z [...] lutego 2004 r., nr [...] wynika, że sporny taras nie narusza jego ustaleń. Zgodnie z planem teren, na którym znajduje się działka nr [...] w P. oznaczony został symbolem 49 MN, U. Jest on przeznaczony m. in. pod budownictwo jednorodzinne z zabudową wolnostojącą lub z zabudową bliźniaczą pod warunkiem zachowania wszelkich obowiązujących przepisów wynikających z prawa budowlanego. W świetle powyższych ustaleń GINB ocenił, że nie można uznać, by stwierdzenie braku podstaw do nałożenia obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego, rażąco naruszało prawo. Ponadto stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] grudnia 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] października 2016 r., została wydana przez właściwy organ, na podstawie właściwego przepisu prawa i bez rażącego naruszenia prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do stron postępowania, była wykonalna w dniu jej wydania, a jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą kwestii "poświadczenia nieprawdy" oraz "intensywnego korzystania z tarasu" organ odwoławczy wskazał, że nie mogą one być przedmiotem prowadzonych przez GINB rozważań. W skardze na powyższą decyzję GINB z dnia [...] maja 2018 r. A. R. zarzuciła, że poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji doszło do rażącego naruszenia prawa, w tym przepisów k.p.a., ustawy Prawo Budowlane, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz wszelkich przepisów związanych z wymogami dotyczącymi ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Skarżąca podniosła, że przebudowany obiekt mieszkalny nie spełnia żadnych przepisów prawa, GINB oparł się na zmanipulowanych aktach sprawy organów niższego rzędu, zawierających fałszywe protokoły z oględzin oraz kłamliwą "pseudoopinię" H. L.. Główny inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej powoływana jako: "p.p.s.a.). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja odpowiadają prawu. Przed przystąpieniem do oceny wydanych rozstrzygnięć podkreślić trzeba, że postępowanie toczące się w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, w którym chodzi wyłącznie o ustalenie, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. - a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Zakres tego postępowania jest zatem ograniczony wyłącznie do weryfikacji samej decyzji w powyższym zakresie z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. Działając w tak zakreślonych granicach organ nie może wydawać innych rozstrzygnięć niż te, które wynikają z oceny legalności kontrolowanego aktu. Zważywszy również, że stwierdzenie nieważności decyzji jest instytucją procesową stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a., pozytywna decyzja w tym względzie może zapaść tylko w sytuacji jednoznacznego ustalenia wystąpienia jednej z przyczyn nieważności, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w chwili wydawania weryfikowanej decyzji. Decyzja ta oceniana jest bowiem według przepisów z daty jej podjęcia. Tak więc tylko wyraźnie, jednoznacznie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia. Zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie stanowiskiem pojęcie "wydanie decyzji bez podstawy prawnej" oznacza, że albo nie ma regulacji prawnej, umocowującej organ administracyjny do działania, albo przepis istnieje, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej do działania organu w danej sprawie (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. prof. M. Wierzbowskiego, wyd. CH. Beck 2011). Innymi słowy przez pojęcie decyzji wydanej bez podstawy prawnej rozumie się decyzję, wydaną w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast do uznania, że decyzję wydano z rażącym naruszeniem prawa konieczne jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia prawa materialnego lub dokonanie przez organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją lub innymi oczywistymi, znanymi faktami. W orzecznictwie i doktrynie stwierdza się, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04 - publ. CBOSA). Przy uwzględnieniu powyższych zasad GINB dokonał prawidłowej kontroli badanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji i zasadnie ustalił, że nie jest ona dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zwyczajnym wynika, że M. i R. H. podczas remontu budynku mieszkalnego w 2012 r. wykonali taras w miejscu stropodachu nad pomieszczeniem na parterze budynku przy ul. [...] w P.. W efekcie tych prac, które polegały na skuciu wierzchniej warstwy stropodachu, a następnie wykonaniu docieplenia stropu i wylewki oraz pokrycia z papy termozgrzewalnej, na którym kolejno wykonano wykończenie z desek oraz zamontowano balustradę, doszło do zmiany parametrów technicznych i użytkowych budynku. Organ powiatowy ustalił także, że ww. roboty zostały wykonane bez pozwolenia na budowę. W związku z tym, że wykonane roboty budowlane nie stanowiły budowy obiektu budowlanego, czy też budowli, a ograniczały się w praktyce do przebudowy, o której mowa wart. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, to przepisami, jakie znalazły zastosowanie w sprawie były przepisy art. 51 Prawa budowlanego, regulujące tzw. postępowanie naprawcze, pozwalające ocenić zgodność z prawem i prawidłowość robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, które zostały jednak wykonane w warunkach samowoli budowlanej. Usuwanie skutków samowoli polegającej na wykonywaniu bez pozwolenia lub zgłoszenia innych robót budowlanych niż budowa obiektu budowlanego podlega bowiem reżimowi z art. 50 i 51 Prawa budowlanego, z tym że w stosunku do robót już wykonanych art. 50 Prawa budowlanego nie stosuje się (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2010 r. sygn. akt II OSK 1483/09, LEX nr 74657). W toku postępowania przed organem powiatowym inwestorzy przedłożyli ocenę techniczną, do sporządzenia której zostali zobowiązani postanowieniem PINB z dnia [...] lutego 2016 r. Ze zgromadzonej dokumentacji wynikało, że roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną i nie zachodziła konieczność nałożenia na inwestora obowiązku wykonania jakichkolwiek dodatkowych robót budowlanych celem doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Z oceny technicznej wynikało ponadto, że wykonane roboty budowlane polegające na budowie tarasu w poziomie I pietra nie miały wpływu na pogorszenie stanu technicznego przylegających do niego części budynku. Tych okoliczności skarżąca nie zwalczyła, ani nie zaprzeczyła im skutecznie w postaci np. przedłożenia kontropinii, której wnioski byłyby przeciwne. Pomimo zatem wykonania robót z naruszeniem przepisów Prawa budowalnego dotyczących wymagań formalnych, zrealizowano je w sposób zapewniający prawidłowe użytkowanie obiektu. Powiatowy organ nadzoru, który prowadzi postępowanie w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego winien zakończyć je decyzją merytoryczną, np. o odmowie nałożenia obowiązków z zakresu prawa budowlanego, jeżeli stwierdzi zgodność robót budowlanych z prawem (art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Przy czym stan zgodności z prawem to m.in. zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Badanie tej zgodności w postępowaniu naprawczym nie może być oderwane od okoliczności konkretnej sprawy. W zaskarżonych decyzjach GINB dokonał także poprawnej zdaniem Sądu, oceny zrealizowanej inwestycji w kontekście zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i słusznie uznał, że sporny taras nie narusza ustaleń tego planu dla osiedla [...] w P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...]. Wynika z niego bowiem, że teren, na którym znajduje się działka inwestorów (nr [...]), jak i działka skarżącej (nr [...]) oznaczony został symbolem 49 MNU. Jest on przeznaczony m. in. pod budownictwo jednorodzinne z zabudową wolnostojącą lub z zabudową bliźniaczą pod warunkiem zachowania wszelkich obowiązujących przepisów wynikających z prawa budowlanego. Sąd podziela również ocenę organów, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów techniczno - budowlanych tj. § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, który stanowi, że w razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Wobec zatem podnoszonej przez skarżącą kwestii braku orynnowania i zalewania budynku przy ul. [...] należy wyjaśnić, że z protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu 20 sierpnia 2015 r. z udziałem skarżącej załączono materiał zdjęciowy potwierdzający jednoznacznie ustalenia organów, że wody opadowe tarasu wykonanego przez małżonków H. są odprowadzane rurą spustową na nieutwardzony teren działki inwestorów, co pozostaje w zgodzie z ww. § 28 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i czego skarżąca w żaden sposób skutecznie nie zakwestionowała. Za zasadne należy zatem uznać stanowisko GINB zawarte w obu rozstrzygnięciach, że kontrolowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia interesu osób trzecich należy wyjaśnić, że można o nim mówić jedynie wówczas, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 643/05, niepubl.). Interpretacji art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w kontekście naruszenia prawa własności, czy innych praw o charakterze cywilnym dokonywano w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreślając, że ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy polega na doprowadzeniu wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W konsekwencji, w przypadku naruszenia prawa własności w wyniku wykonywanych samowolnie robót budowlanych pokrzywdzony może dochodzić swoich praw wyłącznie przed sądem powszechnym. W ocenie Sądu nie można skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia zwłaszcza rażącego przepisów prawa, tym bardziej, że skarżąca ani we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, ani też w skardze nie wskazała jakie konkretnie jej zdaniem przepisy zostały naruszone. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wyczerpujące, rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś przedstawiona argumentacja skargi stanowi jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej. W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uchylenia kontrolowanych decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.