VII SA/Wa 1735/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] czerwca 2013r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu tymczasowego na drogę krajową I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz r.pr. B. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy). Sygnatura akt VII SA/Wa 1735/13 UZASADNIENIE Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku D. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]marca 2013 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...]położonej miejscowości [...], na czas określony. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne: Po rozpatrzeniu wniosku D. S. z dnia [...]stycznia 2013 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...] położonej w miejscowości [...], na czas określony, Zastępca Dyrektora Oddziału w [...]Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję z dnia [...]marca 2013 r., mocą której odmówił wydania zezwolenia na budowę przedmiotowego zjazdu do ww. nieruchomości. Decyzję tę zaskarżyła strona, która w trybie art. 127 § 3 k.p.a. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie i rozpoznaniu ww. wniosku Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, gdyż uznał ją za zasadną. Uzasadniając to stanowisko wskazał, że droga krajowa nr [...]na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr [...]Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (z późn. zm.) do dróg głównych (droga klasy [...]). Zgodnie z przepisem § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, ze zm., dalej także jako: warunki techniczne) w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) na drodze klasy [...] należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Z powyższego wynika, że w odniesieniu do dróg krajowych klasy [...] przepisy szczególne stawiają surowe wymagania w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać te drogi, tak, aby była zapewniona płynność ruchu i bezpieczeństwa drogi ich użytkowników. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach krajowych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi wskazana wyżej wyjątkowa sytuacja w rozumieniu przepisu § 9 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia. Przedmiotowa nieruchomość zgodnie z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta [...] (uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...]Nr [...]z dnia [...]czerwca 2005 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]z dnia [...]sierpnia 2005 r. Nr [...], poz. [...]) znajduje się na obszarze [...], oznaczającym funkcję podstawową jako zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz funkcję uzupełniającą jako usługi, dla terenu tego, stosownie do § 106 pkt 7 ww. planu, ustalono utrzymanie istniejących połączeń do układu komunikacyjnego oraz zakaz obsługi od ulicy [...] ([...])[...]odnoszącej się do drogi krajowej nr [...]. Stąd też należy stwierdzić, że ewentualna decyzja pozytywna dla strony byłaby sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który stanowi prawo miejscowe. Organ stwierdził – powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne – że zarządca drogi nie może udzielić zezwolenia na wykonanie zjazdu nawet spełniającego wszelkie warunki techniczne, jeśli zjazd taki w świetle postanowień planu miejscowego na danym terenie nie jest dopuszczalny. Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że zgodnie z wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obsługa komunikacyjna przedmiotowej działki powinna odbywać się za pośrednictwem drogi dojazdowej [...].Tak wiec istnieje możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki wnioskodawcy poprzez wspomnianą drogę. Obowiązek realizacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do Burmistrza Gminy i Miasta [...], a skoro istnieje wskazanie dojazdu do poszczególnych nieruchomości za pośrednictwem wyznaczonych dróg dojazdowych, powinien on wziąć na siebie konsekwencje płynące z ustaleń, którego jest pomysłodawcą. Dlatego też bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje kwestia braku środków finansowych włodarza gminy na budowę lokalnej sieci dróg. Jednocześnie należy wyjaśnić, iż sposób rozwiązywania wewnętrznych powiązań komunikacyjnych należy do zadań samorządów, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 maja 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. poz. 1591 z późn. zm.). W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminny dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. Natomiast droga krajowa jest przede wszystkim drogą tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności droga lokalną zaspokajającą potrzeby mieszkańców. Organ podkreślił, że gdyby wszyscy właściciele bądź użytkownicy nieruchomości przy danej drodze posiadali nieograniczoną możliwość budowy z niej zjazdów, to droga ta utraciłaby swój charakter, gdyż nie spełniałaby celów dla niej przewidzianych. Jednocześnie organ wskazał, że rozpatrując przedmiotową sprawę w jej całokształcie uznał za dopuszczalną możliwość obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki za pośrednictwem i z wykorzystaniem już istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...]zlokalizowanego w km 99 + 985 do działki sąsiedniej o nr [...]i dalej przez jej fragment do działki strony, w porozumieniu z jej właścicielami, a w przypadku ewentualnego braku takiego porozumienia, w wyniku ustanowienia (na wniosek strony postępowania) na działce nr [...]na rzecz działki nr [...] stosownej służebności gruntowej (drogi koniecznej) w postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 145 k.c.). Jednocześnie organ przypomniał, że przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub poprzez ustanowienie służebności drogowej. Powyższe rozwiązania zaproponowane przez organ czynią, w jego ocenie, zadość dyspozycji § 9 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia, a także są zgodne z ustaleniami wyżej powołanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ dodatkowo wskazał, że dopiero w przypadku braku możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej strona może w ostateczności wnieść do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o zezwolenie na lokalizację zjazdu. Okoliczność, że działka przylega do drogi krajowej nie oznacza automatycznie konieczności wybudowania z niej zjazdu. Dlatego też Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, ważąc wnikliwie argumenty w sprawie, przyznał ostatecznie prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego bezspornym wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym strony, zwłaszcza że indywidualny interes strony może być w zasadniczym stopniu zaspokojony w wyniku porozumienia, a w przypadku jego braku poprzez ustanowienie służebności na działce sąsiedniej nr [...], natomiast docelowo za pośrednictwem projektowanej drogi dojazdowej [...]. Na drodze krajowej nr [...]występuje duże natężenie w roku ruchu drogowego, które w 2010 r. wyniosło 5463 poj./dobę i wzrosło aż o ponad 33 % w porównaniu z 2005 r., kiedy to natężenie wynosiło 4093 poj./dobę, a bezsprzecznym jest, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ogranicza jego płynność i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze. Dodatkowo organ podkreślił, że decyzja wydana na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 3 lub 4 ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy, a zatem organ może, ale nie musi wyrazić zgody na zjazd, oraz że budowa zjazdu musi być dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale również nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. Odnosząc się do wskazanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzutów dotyczących istnienia innych zjazdów w sąsiedztwie innych zjazdów i nierównego w związku z tym traktowania obywateli, organ ocenił, że nie mogą one stanowić podstawy do uwzględnienia żądania strony z pominięciem prawnej dopuszczalności takiego rozwiązania. Organ rozpatruje każdą sprawę indywidualnie w danych okolicznościach faktycznych i prawnych, biorąc pod uwagę aktualne warunki ruchowe, możliwość dojazdu oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego. Organ wskazał także, że każdy wniosek o zezwolenie na realizację zjazdu analizowany jest w istniejącym w danym przypadku stanie faktycznym. W odniesieniu do działki o nr [...]należy co prawda wskazać, iż obsługa komunikacyjna została uzgodniona z Oddziałem w [...]GDDKiA w grudniu 2007 r., jednakże jedynie na czas określony i przy promesie realizacji przez Gminę dróg niższych klas na tym terenie. Natomiast działka nr [...]miała już wcześniej zapewniony dostęp do drogi krajowej nr [...]za pośrednictwem zjazdu indywidualnego. Pozostałe zaś z wymienionych zjazdów powstały wiele lat temu, tj. przed wejściem w życie obecnie obowiązujących przepisów prawa. D. S. złożył skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...]czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że błędnie w stanie faktycznym występującym w niniejszej sprawie organ uznał, że jest możliwość dojazdu do jego nieruchomości inną drogą, o niższej kategorii, co oznacza, że spełniony jest warunek określony w § 9 przywołanego przez organ rozporządzenia, to jest "wyjątkowa sytuacja". Nie zgodził się też z twierdzeniami organu co do tego, że realizacja zjazdu spowoduje powstanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu na drodze, skoro w międzyczasie organ wydaje zgodę na bezpośrednie zjazdy z tej samej drogi innym osobom. Na rozprawie dnia 11 grudnia 2013 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, przy czym pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniających konieczność jej uchylenia. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszeń prawa. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, decyzje wydawane na podstawie tego przepisu są decyzjami uznaniowymi. Oznacza to, że zarządca drogi może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu, z tym, że uznania nie można utożsamiać z dowolnością. Przy orzekaniu w sprawie lokalizacji zjazdu organ winien w szczególności kierować się przepisami technicznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale także nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela wbrew obowiązującym przepisom (wyrok NSA z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00). Zgodnie z art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu w drodze decyzji administracyjnej zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, jednak ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że droga krajowa nr [...]została zakwalifikowana zarządzeniem nr [...]Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do dróg głównych (kategorii [...]). Zgodnie zaś z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430, dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych), droga klasy [...] powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż [...] (wyjątkowo klasy [...]), (...), należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ocenił, że nie zaistniały przesłanki uzasadniające wydanie zgody na realizację wnioskowanego zjazdu. Słuszne są twierdzenia organu, że w sprawie dotyczącej wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu organ w pierwszej kolejności winien ocenić czy wyrażenie takiej zgody nie naruszy ważnego interesu społecznego, w którym jest m.in. bezpieczeństwo ruchu drogowego. Jest bowiem kwestią powszechnie znaną, że każdy kolejny zjazd z drogi o wyższej kategorii (w tym wypadku kategorii [...]) stanowi potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powyższe oznacza, że wydanie zezwolenia na realizację takiego zjazdu jest możliwe jedynie w wyjątkowych sytuacjach. W tym zakresie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 808/10, że uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym, ale mają bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które są podobnie jak prawo własności również wartościami chronionymi konstytucyjnie. Ponadto zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na lokalizację zjazdów z dróg publicznych. Zasada ta może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, w tym także niewątpliwie z przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych (wyrok NSA z dnia 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99). Oceniając stanowisko organu zaprezentowane w niniejszej sprawie co do tego, że kolejny zjazd z drogi nr [...]będzie stanowił potencjalnie zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zaś nie zaistniały przesłanki do uznania, że sytuacja faktyczna nosi cechy "wyjątkowości", co uzasadniałoby wyrażenie omawianej zgody, Sąd doszedł do przekonania, że rozstrzygnięcie to nie nosi cech dowolności. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że ustawodawca – co do zasady – nie wprowadził wprawdzie zakazu budowy zjazdów z dróg publicznych wyższej kategorii, jednakże analiza tak art. 29 ustawy o drogach publicznych, jak i § 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, pozwalają stwierdzić, że jego intencją było znaczne ograniczenie budowy tych zjazdów do sytuacji wyjątkowych, co oznacza, że tę "wyjątkowość" każdorazowo wnioskodawca winien wykazać. Nie jest tak, jak twierdzi skarżący, że w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniała wyjątkowa sytuacja uprawniająca, a wręcz obligująca zarządcę drogi do wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu. Po pierwsze: rację ma organ wskazując, że dojazd do nieruchomości skarżącego winien być w pierwszej kolejności zapewniony przez organy gminy, które przewidziały skomunikowanie działki skarżącego od strony drogi gminnej [...]. Brak w gminie środków finansowych na realizację tej drogi nie może stanowić, jak trafnie wskazał organ, samo przez się uzasadnienia do wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu z drogi kategorii [...]. Po drugie: w orzecznictwie podkreśla się, że wnioskodawca winien wykazać, że nie ma możliwości obsługi komunikacyjnej w inny sposób niż poprzez wnioskowany zjazd. Jednocześnie ustawodawca wskazał, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć nie tylko dostęp bezpośredni, ale i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W tej sytuacji skarżący winien był wykazać, że nie ma możliwości ustanowienia służebności na rzecz swojej nieruchomości z obciążeniem nieruchomości sąsiednich. Wprawdzie, jak wynika z pism dołączonych przez D. S. do akt sprawy, zwracał się on do właścicieli gruntów sąsiednich o wyrażenie zgody na obsługę komunikacyjną jego nieruchomości, jednakże powyższe nie uzasadnia twierdzenia o niemożliwości ustanowienia służebności. Po pierwsze bowiem pisma te zostały skierowane do sąsiadów po wydaniu zaskarżonej decyzji, natomiast Sąd ma obowiązek oceniać stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji, po drugie: z akt sprawy nie wynika, ażeby adresaci tych pism odmówili ustanowienia takiej służebności, i wreszcie po trzecie: nawet jeżeli takie niewyrażenie zgody znalazłoby się w aktach sprawy, to i tak nie świadczyłoby to o niemożności skomunikowania nieruchomości skarżącego z drogą publiczną, albowiem winien on wystąpić ze stosownym wnioskiem do sądu powszechnego. Dopiero wykazanie braku dostępu do drogi publicznej w tak szerokim zakresie uzasadnia twierdzenie, że nieruchomość nie została w żaden sposób skomunikowana z drogą publiczna Konkludując, skarżący nie wykazał, ażeby nie było możliwe albo uzasadnione skomunikowanie się z drogą krajową poprzez inne drogi, niższej klasy, m.in. poprzez ustanowienie stosownych służebności. Rację ma również organ co do oceny bezzasadności zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznane sprawy, a obecnie powtórzonych w skardze, wskazujących na nierównie traktowanie właścicieli nieruchomości. W ocenie skarżącego niektórzy właściciele nieruchomości położonych bezpośrednio przy drodze wyższej niż gminna kategorii mają urządzone zjazdy bezpośrednio na ich nieruchomości. Po pierwsze: trafnie organ wskazał, że ocenie podlega każdy indywidualny wniosek, po drugie: z twierdzeń organu wynika, że zjazdy na inne nieruchomości powstały znacznie wcześniej, w okresie obowiązywania innych przepisów i przy innym stanie faktycznym. Nie może przy tym ujść uwadze, że zgodnie z treścią art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Natomiast, wbrew twierdzeniom organu administracji, bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia pozostają zapisy obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zostało wyżej wskazane podstawą prawną do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na lokalizację zjazdu był art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. A zatem zarządca drogi rozpoznając przedmiotowy wniosek nie jest związany zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Te zapisy będą wiążące na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, to jest dla organu architektoniczno- budowlanego wydającego decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę tego zjazdu. W tym zakresie Sąd podzielił pogląd prezentowany w doktrynie, iż związanie zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym możliwości lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 ustawy o drogach publicznych i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Sytuacja ta oznaczałaby niedopuszczalne i bezpodstawne przesunięcie ustawowych kompetencji w zakresie rozstrzygania tej kategorii spraw z zarządcy drogi na radę gminy jako organ właściwy do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie zatem, w którym zarządca drogi ocenił postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odniósł swoje rozstrzygnięcie do zapisów tego planu, Sąd uznał, że decyzja narusza art. 107 § 3 k.p.a., jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Twierdzenia bowiem organu odnoszące się do konieczności zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego są wystarczającą przesłanką do odmowy wydania zezwolenia na realizację zjazdu nawet na okres czasowy. Konkludując, lokalizacja wnioskowanego zjazdu, który generowałby dodatkowe punkty kolizji stanowiące potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności na drodze krajowej, jest nieuzasadniona. W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy, zgodnie z art. 7 k.p.a. wyważając słuszny interes w sprawie, organ prawidłowo przyznał prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest konieczność przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, mających na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zostało oparte o art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 461).