VII SA/Wa 1739/10

Dnia 27 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1739/10 ze skargi M. G. i W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia postanawia oddalić wniosek M. G. i W. G. o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r. Pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. skarżący złożyli wniosek o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011 r. Jak wynika z treści ww. pisma, żądanie sprostowania dotyczy wyłącznie uzasadnienia wyroku w zakresie powołanych przez Sądu ustaleń stanu faktycznego sprawy, tj. długości pozostałego po zawaleniu się ogrodzenia, daty jego budowy oraz kwestii istnienia garażu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 159 i 194 § 1 pkt 5 ww. ustawy wniosek o sprostowanie wyroku, jak również jego uzasadnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r. sygn. akt I PZ 7/82, OSNC 1982, Nr 10, poz. 155) może wnieść każdy uczestnik postępowania. Wniosek M. G. i W. G. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarzuty w nim podniesione nie dotyczą błędów pisarskich i innych oczywistych omyłek, czy niedokładności o jakich mowa w artykule 156 § 1 p.p.s.a. Wnioskodawcy wskazali określone fragmenty uzasadnienia wyroku, z których treścią się nie zgodzili. Podniesione przez nich we wniosku zarzuty odnoszą się do ustaleń stanu faktycznego wynikającego z akt sprawy. Zgodnie z orzecznictwem sądowym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1082/98, niepubl. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 1980 r. III CRN 133/80, publ. OSNC 1981, Nr 6, poz. 115) należy stwierdzić, iż sprostowaniu nie podlega mylne ustalenie stanu faktycznego, jak również wadliwe zastosowanie obowiązującego prawa, ponieważ tego rodzaju zmiany w konsekwencji mogłoby prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Z powyższych względów, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a., przedmiotowy wniosek należało oddalić.