VII SA/Wa 1743/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2014 r. znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym skargę oddala Decyzją z dnia (...) grudnia 2004 r. nr (...) Prezydent Miasta (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia inwestorowi (...), na rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego na cele mieszkalne wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, c.o., gazu i prądu na działce nr (...). Wskutek odwołania złożonego przez (...)- Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) maja 2005 r. znak (...) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję podpisała z upoważnienia Wojewody (...) Kierownik Oddziału Wydziału Rozwoju Regionalnego -(...). W dniu (...) grudnia 2012 r. (data stempla Punktu Obsługi Mieszkańców) pełnomocnik (...) złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005r.. Postanowieniem Wojewody (...) z dnia (...) marca 2013 r. znak (...) postępowanie zakończone decyzją ostateczną zostało wznowione - dokument ten podpisała (...). Następnie, decyzją z dnia (...) maja 2013 r. znak (...) Wojewoda (...) odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej wobec niestwierdzenia podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzję, z upoważnienia Wojewody (...), podpisała (...), Zastępca Dyrektora w Wydziale Infrastruktury. Odwołanie od tej decyzji złożyli : (...). Decyzją z dnia (...) lipca 2013 r. znak (...) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, iż doszło do naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przez to, że decyzję ostateczną z dnia (...) maja 2005 r. znak (...) oraz postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia (...) marca 2013 r. znak (...) podpisała ta sama osoba- (...). W ocenie organu podlegała ona wyłączeniu z mocy ustawy, albowiem brała udział w wydaniu zaskarżonej wcześniej decyzji, przez co należy rozumieć nie tylko udział w fazie orzekania, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Bydgoszczy z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 736/11). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, iż decyzja z dnia (...) maja 2013 r. została wydana z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ został on zastosowany w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw. Organ dokonał też merytorycznej analizy przesłanki wznowieniowej wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. Skargę na powyższą decyzję złożyła w dniu (...) września 2013 r. (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia (...) lutego 2014r., sygn. akt VII SA/Wa 2151/13 uchylił zaskarżoną decyzję wskazując w uzasadnieniu, że "w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić o zaistnieniu przesłanki wznowieniowej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., a więc wydania decyzji przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlegał wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. Dokonując wykładni art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wojewódzki sąd uznał, że pracownik organu administracji publicznej, który brał udział w wydaniu decyzji ostatecznej objętej wnioskiem o wznowienie postępowania, podlega wyłączeniu od wydania decyzji, która zapada we wznowionym postępowaniu". Wojewódzki Sąd Administracyjny podsumowując, stwierdził, iż dopuszczalne jest wydanie przez pracownika podlegającemu wyłączeniu postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia (...) lutego 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2151/13, po ponownym rozpatrzeniu odwołania (...), od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) maja 2013 r., odmawiającej uchylenia, we wznowionym na wniosek (...), postępowaniu, decyzji Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2004 r., Nr (...) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej (...) pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego na cele mieszkalne wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, c.o. gazu i prądu, na działce nr (...)- utrzymał w mocy ww. decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody (...) i uznał że nie zaszła podstawa do uchylenia dotychczasowej decyzji Organ II Instancji. Stwierdził, że podstawa uchylenia decyzji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy zaistnieją łącznie wszystkie przesłanki, wymienione w tym przepisie. Po pierwsze, ujawnione muszą zostać nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody. Po drugie, musiały one istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie administracyjne. Po trzecie zaś. dowody te. bądź okoliczności nie mogły być znane organowi administracji publicznej, wydającemu decyzję (wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1108/12). Przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej wykładni prawa. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie nie zaistniała trzecia z wymienionych wyżej przesłanek. Organ odwoławczy podkreślił iż jedną z osób która złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2004r., Nr (...), był (...), który wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r. utrzymującą w mocy decyzję o pozwoleniu na budowę. W opinii Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym nie istniały obiektywne okoliczności uniemożliwiające podniesienie okoliczności stanowiących podstawę wniosku o wznowienie postępowania, tym bardziej że postępowanie odwoławcze trwało około 5 miesięcy, a więc strony miały możliwość wskazywania okoliczności na potwierdzenie podnoszonych przez siebie zarzutów. Dodatkowo organ II instancji zwrócił uwagę, iż obowiązek poszukiwania dowodów obarcza także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Organ II instancji reasumując swoje rozważania stwierdził, że okoliczność wynikająca z ekspertyzy w zakresie nasłonecznienia mogła być podnoszona w trakcie postępowania odwoławczego, bądź skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Nie można zatem mówić o braku winy, w postaci niedbalstwa. W ocenie organu II instancji bezczynność w powyższym zakresie, nie może być eliminowana w drodze wszczęcia postępowania nadzwyczajnego, sprowadzającego się do polemiki z zawartą w dokumentacji projektowej linijką słońca, albowiem okoliczności wskazane, jako podstawa wznowienia postępowania mogły zostać podniesione w trakcie postępowania odwoławczego. Tym samym bez wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie pozostaje zgłoszony w piśmie z dnia (...) marca 2013 r. wniosek o przeprowadzenie dowodu z "Analizy nasłonecznienia lokalu mieszkalnego przy ul. (...) oraz "Analizy nasłonecznienia wnętrza dla lokalu mieszkalnego w (...), tym bardziej że drugie z ww. opracowań przy ocenie spełnienia wymagań określonych w warunkach technicznych uwzględnia budynek nr (...)realizowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) kwietnia 2010 r. Nr (...), znak: (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dostrzegł również rozbieżności w przedłożonych przez wnioskodawców opracowaniach, bowiem w "Ekspertyzie w zakresie analizy nasłonecznienia" wskazano, że grubość ściany budynku przy ul. (...). natomiast w "Analizie nasłonecznienia wnętrza" wskazano, że wartość ta wynosi 85 cm. co pozwala na odmowę wiarygodności ww. dokumentów. Natomiast z operatu pomiarowego - pomiaru wysokościowego elementów zagospodarowania terenu nie wynika sformułowana teza dowodowa, tj. przyjęcie błędnych założeń i wniosków w analizie nasłonecznienia. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że "Ekspertyza w zakresie analizy nasłonecznienia" nie istniała w dacie wydania decyzji Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r., znak: (...). Z powyższych względów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił argumentacji podniesionej w odwołaniu wskazującej, że treść ekspertyzy w zakresie analizy nasłonecznienia uzasadnia żądanie uchylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005 r., albowiem wskazuje ona okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, które nie zostały ujawnione z przyczyn leżących po stronie odwołujących się. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli (...) wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie skarżących nowe okoliczności na które się powołują, wynikają z wniosków budowlano- prawnej ekspertyzy w zakresie analizy nasłonecznienia dla istniejącego budynku mieszkalnego przy (...) pod kątem oddziaływania budynku (...) wykonanej przez projektanta (...) oraz rzeczoznawcę budowlanego mgr. inż. bud. (...) w dniu (...) grudnia 2012 r. Z ekspertyzy tej wynika, że autor zatwierdzonego projektu budowlanego nie uwzględnił faktycznych wymiarów otworów okiennych oraz faktycznej grubości ścian w budynku przy (...). Miało to istotny wpływ na zakres operowania słońca, bowiem ogranicza nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych. W uzupełniającej zabudowie śródmiejskiej obowiązujące zarówno w czasie wydawania pozwolenia na budowę, jak i w chwili obecnej przepisy dopuszczają nasłonecznienie trwające 90 minut. To i tak faktycznie obniżające komfort mieszkania i standardów życia minimum zostało obniżone w związku z realizowaną inwestycją o 19 minut. Czas nasłonecznienia analizowanego w ekspertyzie mieszkania wynosi 71 minut. Ekspertyza z dnia (...) grudnia 2012 r. została oparta na podstawie inwentaryzacji budynku przy (...) oraz na podstawie akt postępowania (...), czyli istniejącego oparciu o stan istniejący w chwili wydawania decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia domagają się skarżący. Od tamtego czasu nie były wykonywane żadne roboty budowlane ingerujące w lokalizację mieszkania nie posiadającego wymaganego przepisami nasłonecznienia, ani roboty budowlane mogące prowadzić do zmiany grubości ścian budynku przy (...). Skarżący wskazali, że po wykonaniu operatu pomiarowego - pomiaru wysokościowego elementów zagospodarowania terenu z dnia (...) marca 2013 r. przez uprawnionego geodetę mgr inż. (...) pozwalającego na bardziej precyzyjne określenie wysokości budynku (...) opracowane zostały: analiza nasłonecznienia lokalu mieszkalnego przy ul. (...) - symulacja rzutu cienia zabudowy sąsiedniej z dnia (...) marca 2013 r. oraz analiza nasłonecznienia wnętrza do lokalu mieszkalnego w (...) autorstwa projektanta (...), z których wynika, że okres nasłonecznienia analizowanego mieszkania, jest jeszcze mniejszy i wynosi maksymalnie 65 minut. Tym samym obniżające komfort mieszkania i standardów życia minimum zostało obniżone w związku z realizowaną inwestycją o 25 minut. W ocenie skarżących żaden z organów administracji architektoniczno-budowlanej, ani Prezydent Miasta (...), ani Wojewoda (...) wydający pozwolenie na budowę nie wiedział o nowych okolicznościach faktycznych, ponieważ oparły się te organy na analizie nasłonecznienia przygotowanej przez działającego na zlecenie Inwestora projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane, a jak wynika z akt sprawy nie przeprowadzały żadnego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i nie zlecały wykonania ani dodatkowych opracowań, ani inwentaryzacji stanu istniejącego, ani opinii biegłego. Zatem według skarżących organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły więc wiedzieć o tym, że projektant oparł się na błędnych cechach istniejącego budynku sąsiedniego. Zdaniem skarżących powyższa, dość szczegółowa analiza dokumentów załączonych do wniosku o wznowienie postępowania jest o tyle istotna, ze demaskuje błędność rozumowania Wojewody (...) i Głównego Inspektora Nadzoru Budowalnego upatrującego w samym fakcie sporządzenia ekspertyzy nowej okoliczności, podczas gdy jest ona jedynie narzędziem służącym wykazaniu, że w chwili wydawania decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę wątpliwości w zakresie zgodności projektu budowlanego z § 60 warunki techniczne nie były organom znane i nie zostały przez te organy przeanalizowane. Skarżący podkreślił, że (...) nie wiedział o przyczynie wznowienia postępowania, na którą się powołał we wniosku o wznowienie postępowania, w czasie toczącego się postępowania zwyczajnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, bowiem dowiedział się o niej dopiero w dniu (...) grudnia 2012 r. Nie ma żadnych podstaw do zarzucania mu również niedbalstwa z tego powodu, że "nie wyręczył" organu administracji architektoniczno-budowlanej w rzetelnym zbadaniu sprawy. W ocenie skarżących zupełnie bez znaczenia jest również "dostrzeżenie" przez organ odwoławczy rozbieżności w przedłożonych przez Skarżących opracowaniach w zakresie grubości ścian budynku przy ul. (...), albowiem przyjęcie zarówno grubości wynoszącej 80 cm, jak i 85 cm nie wpływa na wnioski z nich wynikające, zgodnie z którymi bezwzględnie obowiązujące przepisy zostały naruszone. Według skarżących organ II instancji poza tym milczał na temat grubości ścian budynku przyjętej w opracowaniu stanowiącym podstawę udzielenia pozwolenia na budowę, co świadczy o tendencyjności ogólnikowej i wybiórczej analizy przedłożonych dowodów. Zatem zdaniem skarżących toku postępowania zwyczajnego nie zostały zatem wypełnione dyrektywy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzja z dnia (...) czerwca 2014r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 151 § 1pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) maja 2013r. w przedmiocie odmowy chylenia, we wznowionym postępowaniu, decyzji Wojewody (...) z dnia (...) maja 2005r. utrzymującej w mocy decyję Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) grudnia 2004r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej (...) pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę budynku gospodarczego na cele mieszkalne wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, c.o., gazu i prądu na działce nr (...). Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Należy wyjaśnić, że właściwy organ po wznowieniu postępowania bada w pierwszej kolejności, czy rzeczywiście w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Wskazuje na to zdanie pierwsze art. 149 § 2 k.p.a. ("postanowienie o wznowieniu stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia"). Dalszy tok postępowania i treść wydanego rozstrzygnięcia zależne są od wyniku postępowania co do przyczyn wznowienia. W przypadku stwierdzenia, że podana przez stronę we wniosku przyczyna wznowienia, w rzeczywistości nie wystąpiła, organ powinien wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Taka decyzja ma charakter decyzji procesowej, bowiem nie dochodzi w tym przypadku do merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem w podstawie prawnej decyzji, nie powinny znaleźć się przepisy prawa materialnego, jak również w uzasadnieniu decyzji nie powinny być rozpatrywane kwestie materialnoprawne objęte rozstrzygnięciem zawartym w decyzji ostatecznej, skoro decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i korzysta z ochrony wynikającej z zasady trwałości. Organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego wymieniona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Powyższy przepis stanowi, iż wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko wówczas, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne i dowody istotne dla sprawy są nowe, istniały one w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym oraz nie były znane organowi który wydał decyzję. Należy zaznaczyć, że "budowalno-prawna ekspertyza w zakresie analizy nasłonecznienia dla istniejącego budynku mieszkalnego przy (...), dz. (...) pod kątem oddziaływania budowanych inwestycji na działkach sąsiadujących o nr ew. (...)" na które powołują się skarżący we wniosku o wznowienie postępowania, a które ich zdaniem ma wpływ na wynik sprawy została sporządzona w dniu (...) grudnia 2012r., natomiast decyzja której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania została wydana w dniu (...) maja 2005r. r., a więc prawie 7 lat wcześniej. T konkluzja czyni niemożliwym uznanie, iż stanowi ona nowy dowód , który istniał w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Nowe okoliczności traktowane są jako nieznane, gdy mimo zgłaszania przez stronę nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym (por. M. Pułło, Nowe okoliczności..., s. 52 i n.; niepublikowany wyrok NSA z dnia 14 lutego 1990 r., IV SA 529/89, za: E. Smoktunowicz, D. Kijowski, J. Mieszkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 514: "Okoliczności faktyczne należy uznać za nieznane w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. również wtedy, gdy mimo sygnalizowania o nich przez stronę, nie zostały objęte postępowaniem wyjaśniającym". W tym miejscu należy podnieść, iż przedstawiona ekspertyza została sporządzona w innym stanie faktycznym, niż analiza nasłonecznienia będąca elementem projektu budowlanego a więc oceniania przez organy na etapie projektowania przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Analizowana linijka słońca stanowiącą część projektu budowlanego dotyczy kwestii zapewnienia dostępu do światła dziennego pomieszczeń mieszkalnych w budynku przy ul. (...) w związku z projektowaną inwestycja na działce nr (...) zaś przedłożona przez skarżących dotyczy zapewnienia nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych pod kątem realizowanych budów na działkach (...) a więc dwóch obiektów budowlanych co w istocie wskazuje , iż nie jest to okoliczność która istniała w dacie orzekania o pozwoleniu na budowę budynku (...). Po drugie ekspertyza ta traktowana jest przez skarżących jako polemika z ustaleniami organów udzielających pozwolenia na budowę , która jednak powinna była być podjęta w ramach postępowania odwoławczego lub na etapie skargi sądowoadministracyjnej. Należy podzielić stanowisko orzecznictwa, iż nie uzasadnia natomiast żądania wznowienia odmienna ocena dowodu, który był znany (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1999 r., I SA/Łd 1331/97, ONSA 2000, nr 2, poz. 74: )."Z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wynika, że samoistną podstawę wznowienia stanowi ujawnienie nowych okoliczności faktycznych; nie może to dotyczyć sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną". Nie można przy tym zapominać, iż wznowienie postępowania jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji, a więc wykładnia przepisów określających warunki wznowienia musi być ścisła (por. sygn. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II GSK 889/09 - publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej. Należy bowiem mieć na uwadze, że postępowanie toczące się na skutek wniosku o wznowienie jest postępowaniem odrębnym i nie stanowi prostej kontynuacji postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Podkreślenia wymaga też to, że przedmiotem rozpoznawanej sprawy nie było badanie zasadności ustanowienia służebności na działce stanowiącej własność skarżących, bo jak słusznie podniósł to organ odwoławczy, sprawę tę rozstrzygnęły już sądy powszechne w prawomocnych wyrokach, lecz wyłącznie istnienie przesłanek do wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Kiedy organ ustali nieistnienie badanej przyczyny wznowienia, to chociażby nawet dostrzegł inne wady prawne decyzji dotychczasowej musi wydać decyzję o odmowie uchylenia (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.). Dlatego też zarzuty skargi odnoszące się do meritum sprawy Sąd uznał za bezpodstawne. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.