VII SA/Wa 1747/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak- Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi E. M. i D. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących D.M. i E. M. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Główny Inspektor Nadzory Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2012r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. i E. M. - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2011 r. ([...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2008r. ([...]). W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. organ powiatowy udzielił [...][...] Piekarnia [...] S.A., pozwolenia na użytkowanie rozbudowy piekarni [...] - magazynu izotermicznego, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]obręb [...], położonych przy ul. [...]w [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...].07.2006 r. oraz z dnia [...].08.2007 r. Organ zaznaczył, że postępowanie nieważnościowe wszczęto z urzędu i wyjaśnił, że jego istotą jest wyłącznie zbadanie, czy kontrolowana decyzja obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. GINB podzielił stanowisko organu I instancji, że ww. decyzja nie jest obarczona wadami nieważności. Wskazał, że zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), dalej ustawa organ wydaje decyzję o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli. Z protokołu kontroli z dnia [...].12.2012 r. wynika, że inwestycję wykonano zgodnie z decyzjami o pozwoleniu na budowę z dnia [...].07.2006 r. i [...].08.2007 r. Według oświadczenia kierownika budowy jedynie nieistotnie odstąpiono od zatwierdzonego projektu budowlanego, które to odstąpienia uwzględniono w dokumentacji powykonawczej. Inwestor przedstawił również oświadczenie z dnia [...].11.2008 r. o braku sprzeciwu organów wymienionych w art. 56 ustawy. Organ powiatowy zobligowany był zatem do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie rozbudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że kwestia prowadzenia robót po wstrzymaniu wykonania pozwolenia na budowę (w postępowaniu wznowieniowym) nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Tym bardziej, że w dacie jej wydania pozostawała w mocy decyzja o pozwoleniu na budowę, a fakt prowadzenia robót pomimo ich wstrzymania nie został udokumentowany przez PINB w [...]. Organ wskazał, że powołany w odwołaniu § 21 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) dotyczy gazociągu, tzn. rurociągu wraz z wyposażeniem służącym do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych. Ta definicja nie może być więc utożsamiana z instalacją gazową w budynku. Podobnie, brak ważnej decyzji Urzędu Dozoru Technicznego zezwalającej na eksploatację dźwigu nie mógł stanowić o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a jedynie uniemożliwiał korzystanie z tego urządzenia. Konkludując organ stwierdził, że decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. nie wypełnia żadnej z przesłanek z art. 156 § 1kpa. Pozostałe zarzuty odwołania organ ocenił jako pozostające bez wpływu na zasadność rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję złożyli D. i E. M. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. 77 § 1 i 80 kpa polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również zaniechanie wyprowadzenia ocen w oparciu o cały materiał dowodowy, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Wadliwe jest stanowisko, że wstrzymanie wykonania pozwolenia na budowę nie ma znaczenia w sprawie, skoro w obrocie była decyzja o pozwoleniu na budowę, a fakt prowadzenia robót pomimo ich wstrzymania nie został udokumentowany przez PINB. Przytoczyli art. 59 ust. 1 i art. 59a ust. 11 ustawy wskazując, że warunkiem sine qua non wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jest wzniesienie inwestycji zgodnie z pozwoleniem na budowę. Skarżący powołując się na orzecznictwo podnieśli, że budowa obiektu rozpoczęta na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i kontynuowana po wstrzymaniu jej wykonania jest przypadkiem prowadzenia robót bez pozwolenia na budowę. Dodali, że do wydania pozwolenia na użytkowanie niezbędne jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę lub innej decyzji z art. 49 ust. 4 lub 51 ust. 4 ustawy. Brak takiej decyzji uniemożliwia prawidłowe przeprowadzenie obowiązkowej kontroli. Powołali orzecznictwo wskazujące, że organy nadzoru powinny przeprowadzić dokładne ustalenia prawidłowości budowy i w oparciu o nie zastosować odpowiednie przepisy ustawy z wyjaśnieniem, czy inwestor prowadził roboty także po uchyleniu pozwolenia na budowę. Ponadto, rozpoczęcie budowy na podstawie ostatecznego pozwolenia na budowę, którego nieważność następnie stwierdzono, jest przypadkiem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zaskarżona decyzja narusza zatem również art. 7 i 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa. Organ nie wyjaśnił bowiem, dlaczego wstrzymanie wykonalności pozwolenia na budowę nie może stanowić podstawy do wyeliminowania z obrotu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie oraz jakie roboty wykonano do momentu doręczenia postanowienia o wstrzymaniu, a jakie - po tej dacie. Błędne było również twierdzenie organu, że według protokołu obowiązkowej kontroli inwestycję wykonano zgodnie z pozwoleniem na budowę, wg oświadczenia kierownika budowy wykonano jedynie nieistotne odstępstwa od projektu, a inwestor przedstawił oświadczenie o braku sprzeciwu organów wymienionych w art. 56 ustawy jest błędne. Do wniosku z [...].11.2008 r. inwestor dołączył bowiem oświadczenie z dnia [...].11.2008 r., do którego dołączył zawiadomienia Inspekcji Ochrony Środowiska, Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej Ponadto, w protokole z obowiązkowej kontroli z [...].12.2008 r. wskazano w pkt 7, że wezwanie dotyczyło [...].11.2008 r. (którego w aktach nie ma). Co więcej, w oświadczeniu z dnia [...].11.2008 r. kierownik budowy wskazał, że projekt wykonano z nieistotnymi zmianami wskazanymi w dokumentacji technicznej. W pkt 8.5 protokołu zaś wskazano, że wykonano wszystkie roboty budowlane. W kontekście powyższego skarżący przytoczyli art. 56 ust. 1 ustawy wskazując, że pierwszym dniem, w którym można złożyć oświadczenie jest dzień zakończenia budowy. Tymczasem wnioskodawca załączył do wniosku zawiadomienia z 2007 r.,az protokołu nr [...] wynika, że [...].03.2008 r. przeprowadzono kontrolę, w wyniku której ustalono, że budowy nie zakończono. Okoliczność ta stanowiła podstawę wydania decyzji z dnia [...].09.2008 r. nr [...]o stwierdzeniu nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...].06.2008 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...].11.2008 r. Skarżący dodali, że nie wykonano elewacji budynku, co odzwierciedlono w dokumentacji, a co ma znaczenie przy ocenie wiarygodności oświadczeń. Wskazali, że dokumentacja fotograficzna zostanie złożona w sądzie. Wnioskodawcy złożyli by ją w organie, gdyby zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organ umożliwił im wypowiedzenie się w określony terminie i złożenie wniosków dowodowych. Na marginesie wskazali, że organ nie wziął pod uwagę, że WINB [...].06.2008 r. zawiadomił Prokuraturę Rejonową w [...] o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez kierownika budowy, prezesa zarządu [...][...] i projektanta wobec dwukrotnego złożenia fałszywego oświadczenia, występując o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku, a ponadto, oświadczenia te były sprzeczne z wynikami kontroli z marca 2008 r. wskazującymi, że części inwestycji nie zrealizowano. Skarżący powołali orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. IV CSK 511/08 i 8 marca 2005 r. IV CK 623/04 wywodząc, że urządzenia gazowe - wbrew stanowisku organu - z chwilą podłączenia do sieci stają się częścią sieci gazowej, o której mowa w § 2 pkt. 1 ww. rozporządzenia, a więc elementem gazociągu wymienionym w § 21 rozporządzenia. Skarżący dodali, że w skład inwestycji wchodzi dźwig objęty art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.). Nie można więc oddzielać kwestii użytkowania dźwigu, od kwestii korzystania z całej inwestycji. Nadto, wbrew art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy, inwestor nie dołączył do wniosku protokołu odbioru technicznego urządzeń zaopatrzenia w wodę i odprowadzenia ścieków. Zgodnie z § 9 ust. 7 regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie miasta [...] (zał. do uchwały nr [...]Rady Miasta [...] z [...] kwietnia 2006 r.) na odbiorcę usług nałożono obowiązek uzgodnienia z dostawcą usług wszelkich zamierzeń przebudowy lub rozbudowy wewnętrznej instalacji wodociągowej i zamierzeń prowadzących do zmiany ilości i przeznaczenia wody. Według § 5 pkt 2 regulaminu, dostawca usług spisuje protokół odbioru technicznego wybudowanych urządzeń, a w przypadku przekazania tych urządzeń do jego eksploatacji lub na stan majątkowy, również protokół odbioru technicznego końcowego, będący podstawą odrębnie zawieranej umowy o przekazaniu urządzeń wraz z kompletem dokumentacji technicznej. Odbiór definiuje § 2 ust. 2 pkt 2, który stanowi, że przez odbiór techniczny należy rozumieć czynność, której celem jest stwierdzenie, czy urządzenia zaopatrzenia w wodę lub odprowadzenia ścieków zostały wykonane zgodnie z wydanymi przez dostawcę usług warunkami technicznymi oraz zgodnie z zasadami sztuki budowlanej i normami technicznymi. W tej sytuacji, protokół odbioru technicznego winien zostać złożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy. Organ stwierdził, że powyższe zarzuty nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, co narusza art. 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ppsa. Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione zasługiwały na uwzględnienie. Poddaną kontroli Sądu decyzją z dnia [...] maja 2012r. Główny Inspektor Nadzory Budowlanego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. ([...]) odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] grudnia 2008 r., którą organ udzielił pozwolenia na użytkowanie rozbudowy piekarni [...] - magazynu izotermicznego, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]i [...]obręb [...], położonych przy ul. [...] w [...], zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2006 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2007 r. Zaskarżoną decyzję wydano w nadzwyczajnym trybie postępowania, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Tryb ten umożliwia kontrolę również decyzji ostatecznych, co jest wyjątkiem od zasady zawartej w art. 16 § 1 kpa. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu, odmiennie od postępowania zwyczajnego, jedynie wyjaśnienie, czy doszło do kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem. Stwierdzenie nieważności decyzji może bowiem nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy zostanie spełniona któraś z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Nadto, organ bada kontrolowaną decyzję, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania. Jedną z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, o której - w świetle ugruntowanego orzecznictwa - decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze w postaci skutków, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na jednoznacznej sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja rażąco naruszająca prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie można zaakceptować decyzji jako aktu praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). W takim kontekście winna być poddana kontroli organu decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym. Przy czym, organ winien prowadzić postępowanie z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego wymienionych w szczególności w art. 7, 77 § 1 kpa i 107 § 3 kpa. Wprawdzie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ, co do zasady, nie prowadzi postępowania dowodowego, winien jednak dysponować pełnym materiałem dowodowym, tym który zgromadził organ w postępowaniu zwykłym. Braki w tym zakresie powodują, że stanowisko organu o braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2008r. była co najmniej przedwczesne. Poddając kontroli decyzję udzielającą pozwolenia na użytkowanie pod kątem przesłanek wynikających z art. 156 § 1 kpa, organ winien mieć na uwadze, że istotą tego postępowania jest ustalenie, czy wybudowany obiekt może być użytkowany w sposób, który został określony w decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to końcowy etap procesu inwestycyjnego mający na celu sprawdzenie, czy zrealizowany obiekt jest zgodny z obiektem projektowanym, na który udzielono pozwolenia budowlanego. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest jednoznaczne ustalenie, że proces budowlany został zakończony a obiekt nadaje się do użytkowania. Jak wskazuje art. 59 ust. 1 ustawy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a ustawy. Badanie zgodności wykonania obiektu budowlanego z warunkami pozwolenia na budowę, jest zatem kwestią podstawową bez której nie można mówić o wydaniu pozwolenia na użytkowanie obiektu. W art. 59a ustawy określono zakres obowiązkowej kontroli, którą organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany przeprowadzić po otrzymaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W ust. 1 ww. artykułu zawarto ogólną zasadę, że przedmiotem kontroli jest sprawdzenie, czy budowa była prowadzona zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę. Zasada ta ulega konkretyzacji w ust. 2 tego przepisu zawierającego zamknięty katalog spraw podlegających sprawdzeniu, który wiąże organ w takim zakresie, w razie stwierdzenia nieprawidłowości, mogą być nakładane ewentualne kary, a w konsekwencji odmowa pozwolenia na użytkowanie. Nie mniej do oceny, czy decyzja udzielająca pozwolenia na użytkowanie z dnia [...] grudnia 2008r. nie jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa niezbędne było dokonanie analizy nie tylko ustaleń organu dokonanych podczas obowiązkowej kontroli, oraz dokumentów dołączonych do wniosku o jej przeprowadzenie - choć i ta jest niepełna - ale również ich zgodność z projektem rozbudowy piekarni szwajcarskiej o magazyn termiczny, zatwierdzonym decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. (nr [...]), zwłaszcza w kontekście w pkt 8.7. protokołu obowiązkowej kontroli. W zapisie tym wskazuje się na nieistotne - wg oświadczenia kierownika budowy i załączonych rysunków - odstąpienie od projektu budowlanego. W oświadczeniu kierownik budowy ocenia dokonane zmiany jako nieistotne, powołując się na dokumentację powykonawczą, jednak do akt niniejszej sprawy taka dokumentacja nie została dołączona, a samo oświadczenie nie jest potwierdzone przez projektanta i inspektora nadzoru inwestorskiego, jeśli taki został ustanowiony. Nie można było zatem ustalić, czy w istocie dokonano zmian o charakterze nieistotnym, a w konsekwencji, czy nie doszło do rażącego naruszenia art. 36 a cyt. ustawy. Do akt sprawy winien być również dołączony dziennik budowy, który odzwierciedla przebieg robót budowlanych i okoliczności zachodzących w toku procesu budowlanego. W uzasadnieniach decyzji organów obu instancji nie został przedstawiony pełny przebieg sprawy, skoro jedynie z wniosków i pism skarżących wynika, że uprzednio było już prowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie spornej rozbudowy, a decyzja w nim zapadła ([...].06.2008) została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008r. ([...]), utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2008r. ([...]) W związku z powyższym zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77 § 1 kpa i 107 § 3 kpa, a rozstrzygnięcie należało ocenić jako przedwczesne, bo wydane w oparciu o niekompletne akta sprawy. Nie zasługiwały natomiast na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi. W kontekście przedstawionych na wstępie zasad obowiązujących w postępowaniu nieważnościowym i przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie można było bowiem, jako rażącego naruszenia prawa uznać niewykonania pełnej elewacji budynku, nie przedstawienia decyzji zezwalającej na eksploatacje dźwigu, czy protokołu odbioru technicznego urządzeń zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków. Gdyby ustawodawca wymagał od inwestora załączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu decyzji organu nadzoru technicznego, to dałby temu wyraz w art. 56 ustawy. Dopuszczalne było również przedstawienie w dniu [...] listopada 2008r. oświadczenia wymaganego art. 57 ust. 3 ustawy z powołaniem się na dokumenty wystawione [...] listopada 2007r., jeśli potwierdzono w nich stan, który nie uległ zmianie. Podobnie, samo zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w [...] przez WINB w dniu [...] czerwca 2008 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez kierownika budowy, prezesa zarządu [...][...] i projektanta wobec dwukrotnego złożenia fałszywego oświadczenia w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie ww. budynku, pozostawało bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Wydanie orzeczenia sądowego stwierdzającego popełnienie przestępstwa stanowiłoby natomiast przesłankę do ewentualnego wszczęcia postępowania wznowieniowego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Na koniec wyjaśnić trzeba, że zarzut prowadzenia robót budowlanych po ich wstrzymaniu postanowieniem z dnia [...] października 2007r. nie mógł mięć wpływu na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie, jak wywodzili skarżący, skoro obowiązkiem organów było zbadanie, czy decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2008r. nie zawiera wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a rzeczą organów, w postępowaniu zwyczajnym w tej końcowej fazie procesu inwestycyjnego jest wyłącznie ocena, czy obiekt został wykonany zgodnie z pozwoleniem na budowę, z zachowaniem zasad wynikających z art. 57, 56, 59 i 59 a cyt. ustawy i w konsekwencji, czy nadaje się do użytkowania. Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że wyrokami z dnia 21 października 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawach o sygn. akt VII SA/Wa 1462/10 oraz VII SA/Wa 1461/10 oddalił skargi inwestora na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2010r. ([...]oraz [...]) utrzymujące w mocy decyzje Wojewody [...]: z dnia [...] lipca 2008r. i [...] lipca 2008r stwierdzające nieważność decyzji z dnia [...] lipca 2006r. o pozwoleniu na budowę ww. piekarni oraz decyzji ją zmieniającej z dnia [...] sierpnia 2007r. W dacie wydania decyzji badanej w niniejszej sprawie tj. w dniu [...] grudnia 2008r. pozostawała bowiem w obrocie prawnym ww. decyzja [...] sierpnia 2007r. zatwierdzająca projekt zamienny w zakresie rozbudowy piekarni [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione postępowanie podlega wznowieniu. W wyroku NSA z dnia 11 października 2005 r. w sprawie II OSK 101/05 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrażono pogląd, który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym nin. sprawę, że w sytuacji, w której stwierdzono nieważność decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu już po wydaniu na jej podstawie pozwolenia na budowę właściwym trybem do wzruszenia tej ostatniej decyzji będzie wznowienie postępowania. Nie stoi na przeszkodzie takiej ocenie treść uchwały NSA z dnia 13 listopada 2012 r., I OPS 2/12 (dostępna (orzeczenia.nsa.gov.pl), w której wyrażono pogląd, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Analiza treści uzasadnienia tego ostatniego orzeczenia wskazuje, że wskazany w nim tryb wzruszania ostatecznych decyzji może mieć charakter jedynie wyjątkowy, w sytuacjach w niej opisanych. Rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie I i II sentencji. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ww. ustawy.