VII SA/Wa 1747/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.), Protokolant specjalista Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala I. Stan sprawy 1. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej: 1. Zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę; 2. Zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji: rozbudowa drogi gminnej w miejscowości [...], gm. [...], na działkach obręb ewidencyjny [...]: 1/ działka pasa drogowego: [...]; 2/ działki wynikające z projektu podziału nieruchomości: [...]; 3/ działka zajęta czasowo dla realizacji inwestycji drogowej /działka [...] /tłustym drukiem oznaczono działki przeznaczone pod inwestycję/, dla inwestora – Gminy [...] - uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...]w części dotyczącej nieruchomości nr ewid. [...] ([...]), i: - odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu podziału nieruchomości: [...] ([...]) na potrzeby inwestycji: rozbudowa drogi gminnej w miejscowości [...], - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na działce nr ewid. [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 11g ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.). 2. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] podał, że wnioskiem z dnia 23 listopada 2011 r. Gmina [...]zwróciła się do Starosty [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na przebudowie i rozbudowie drogi gminnej w miejscowości [...]; domagała się wydania decyzji o zezwoleniu na realizację tej inwestycji drogowej, zatwierdzenia projektu budowlanego i zatwierdzenia projektu podziału, załączając dokumenty. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Starosta [...] wezwał Gminę [...] do usunięcia w określonym terminie, wskazanych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej. Na zasadzie art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, organ pierwszej instancji pismem z dnia 16 lutego 2012 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania na wniosek Gminy [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej w miejscowości [...], wskazując termin i miejsce rozprawy administracyjnej. Obwieszczenie o wszczęciu postępowania opublikowano w prasie lokalnej, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy ogłoszeń Starostwa [...] w [...], na okres 14 dni, zamieszczono obwieszczenie z dnia [...] lutego 2012 r. organu pierwszej instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego i rozprawie. K. G. w piśmie z dnia 29 lutego 2012 r. stwierdził, iż nie wyraża zgody na budowę drogi przez jego działkę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. zezwolił na realizację przedmiotowej inwestycji, a na podstawie art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, pismem z dnia 18 kwietnia 2012 r. zawiadomił o wydaniu tej decyzji. Obwieszczenie z dnia 18 kwietnia 2012 r. o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej, opublikowano w prasie lokalnej, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy w [...] Borowych, a także na tablicach ogłoszeń sołectwa [...] na okres 14 dni. Po rozpatrzeniu odwołań, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1574/12 oddalił skargę K. G.. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2013 r. II OSK 1436/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. G., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2257/13 uchylił zaskarżoną przez K. G. decyzję organu wojewódzkiego. 3. W uzasadnieniu decyzji, po ponownym rozpatrzeniu odwołania K. G. z dnia 10 maja 2012 r. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2012 r. Wojewoda [...] stwierdził, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Gmina [...]do wniosku o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej załączyła wycinek mapy zasadniczej przedstawiający proponowany przebieg drogi gminnej z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości – działki nr ewid. [...]sporządzone zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Realizacja inwestycji została pozytywnie zaopiniowana przez Zarząd Województwa [...] w [...], Przewodniczącego Zarządu Powiatu [...],[...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], również Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w [...] zajął stanowisko w sprawie. Z ustaleń organu wynika, że inwestor uzupełnił wniosek o brakujące nieprawidłowości wskazane postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. Na rozprawie administracyjnej w dniu 19 marca 2012 r. strony postępowania zajęły stanowisko w sprawie. Organ pierwszej instancji doręczył decyzję wnioskodawcy, a pozostałe strony zawiadomił o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia, wywieszonego na tablicy ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w [...], w Urzędzie Gminy w [...], w Biuletynie Informacji Publicznej jednostek samorządu terytorialnego oraz opublikowane w prasie lokalnej; byli właściciele nieruchomości otrzymali zawiadomienie informujące o wydanej decyzji. K. G. napisał w odwołaniu, że nie zezwala na podział jego działki oraz budowę drogi "po ścianie mojego budynku", budynek ten po przeprowadzeniu remontu przeznaczy na mieszkanie, a budowa drogi po ścianie budynku jest niezgodna z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz "z prawem budowlanym z 2002 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2257/13 wskazał: "Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ..., obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6m a poza terenem zabudowy 15m. Jak zauważył NSA, z rysunków, map i planów projektu budowlanego wynika, że projektowana droga będzie przebiegała w całkowitym zbliżeniu do budynku skarżącego znajdującego się na działce nr [...]. Tym samym po realizacji przedmiotowej drogi budynek skarżącego będzie usytuowany w sprzeczności z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. ... Nie wiadomo też, dlaczego w tym przypadku, jeżeliby droga miała przebiegać zbyt blisko budynku skarżącego, nie skorzystano z możliwości jakie daje art. 13 ust. 3 specustawy w stosunku do działki nr [...]." Ponadto Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie stwierdził w tym wyroku, że "Wprawdzie organ odwoławczy orzekający w trybie specustawy nie posiada kompetencji do wyznaczenia i korygowania trasy inwestycji, ale ma obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, szczególnie jeśli podnosi je strona, oceny tych okoliczności w świetle obowiązujących przepisów, wyjaśnienia w treści decyzji przyjętego stanowiska." W zakresie tym organ odwoławczy ustalił, że z rys. nr 1, stanowiącego załącznik do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wynika fizyczny brak terenu do zachowania warunków z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Inwestor może starać się o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, bądź skorzystać z możliwości, jakie daje art. 13 ust. 3 specustawy. Ze względu na złożoność sprawy do jej uzupełnienia na etapie przedmiotowego postępowania, organ odwoławczy zdecydował o uchyleniu w części zaskarżonej decyzji i wydaniu rozstrzygnięcia w tej części, w stanie prawnym, na który zezwala przedłożony materiał dowodowy. 4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości. II. Zarzuty podniesione w skardze i stanowiska pozostałych stron 1. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył K. G.. Skarga K. G. została podtrzymana przez pełnomocnika z urzędu skarżącego K. G. w piśmie procesowym z dnia 13 stycznia 2015 r., który wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 kpa, ponieważ decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. 2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. III. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 2. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości, w tym działki K. G. nr ewid. [...], została przez K. G. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1547/12 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2013 r. II OSK 1436/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej K. G., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2257/13 uchylił zaskarżoną przez K. G. decyzję organu wojewódzkiego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014 r. II OSK 613/14, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Gminy [...] od powyższego wyroku, oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Zarzuty naruszeń przepisów prawa materialnego, tj. art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie powyższych przepisów nie mogły być uwzględnione z tego powodu, iż w wyroku z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1436/13, wydanego w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził poglądy będące przedmiotem obecnie złożonej skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu powyższego wyroku uwzględniając zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wyraźnie wskazano, iż zgodnie z powyższym przepisem obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6 m. Tymczasem jak wynika z rysunków, map i planów projektu budowlanego, projektowana droga będzie przebiegała w całkowitym zbliżeniu do budynku skarżącego, znajdującego się na działce nr [...]. Tym samym po realizacji przedmiotowej drogi budynek skarżącego będzie usytuowany w sprzeczności z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Przesądzono zatem powyższą kwestię w sposób jednoznaczny, a Sądowi Wojewódzkiemu nie pozostawało nic innego jak zastosować się do powyższego poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Również w drugiej kwestii, w powyższym wyroku, wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny o możliwości skorzystania z art. 13 ust. 3 specustawy w stosunku do działki nr [...]. Zgodnie zaś z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przesądzenie powyższych kwestii w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak zasadnie zauważył to Sąd Wojewódzki, wiązało ten Sąd, nie zmieniły się bowiem ani obowiązujące przepisy prawa, ani też nie uległ zmianie stan faktyczny sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11, Lex nr 1336324)." Zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Stwierdzić zatem należy, że stosownie do tego przepisu, wyrokiem tym związany był zarówno organ administracji publicznej – Wojewoda [...] - rozpatrujący odwołanie K. G. od decyzji organu pierwszej instancji, jak również i skład niniejszy, rozpatrujący skargę K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. wydaną już po wyżej cytowanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2014 r. Zauważyć należy, że wprawdzie Wojewoda [...] nie przywołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednakże decyzja ta z wyrokiem tym jest zgodna. Nie jest to zatem uchybienie, które miałoby wpływ na wynik sprawy. 3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. będącą obecnie przedmiotem badania Sądu, Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji Starosty [...] z dnia [...]kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości na potrzeby inwestycji: rozbudowa drogi gminnej w miejscowości [...], gm. [...], dla inwestora – Gminy [...]: - uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. w części dotyczącej nieruchomości nr ewid. [...], i: - odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu podziału nieruchomości: [...]na potrzeby inwestycji: rozbudowa drogi gminnej w miejscowości [...], - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na działce nr ewid. [...], a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a ponadto jest zgodna z wydanymi w sprawie niniejszej wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 4. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260), obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej w przypadku drogi gminnej w terenie zabudowy – 6 m a poza terenem zabudowy 15 m. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że z rysunków, map i planów projektu budowlanego wynika, że projektowana droga będzie przebiegała w całkowitym zbliżeniu do budynku skarżącego znajdującego się na działce nr [...]. Tym samym po realizacji przedmiotowej drogi budynek skarżącego będzie usytuowany w sprzeczności z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu swojego wyroku wydanego w sprawie niniejszej stwierdził również, że wprawdzie organ odwoławczy orzekający w trybie specustawy nie posiada kompetencji do wyznaczenia i korygowania trasy inwestycji, ale ma obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, szczególnie jeśli podnosi je strona, oceny tych okoliczności w świetle obowiązujących przepisów, wyjaśnienia w treści decyzji przyjętego stanowiska. Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że z rys. nr 1, stanowiącego załącznik do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, wynika fizyczny brak terenu do zachowania warunków z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, i stwierdził, że inwestor może starać się o odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, bądź skorzystać z możliwości, jakie daje art. 13 ust. 3 specustawy. Słusznie zatem Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. w części dotyczącej nieruchomości nr ewid. [...] ([...]), i odmówił zatwierdzenia przedłożonego projektu podziału nieruchomości: [...] ([...]) na potrzeby inwestycji: rozbudowa drogi gminnej w miejscowości [...], oraz odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na działce nr ewid. [...], zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. IV. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi oraz zarzutów z pisma z dnia 13 stycznia 2015 r., stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Podkreślić również należy, że ponieważ droga jest inwestycją liniową, przebiegającą na dużych odległościach, to skarżący posiada legitymację do kwestionowania przedmiotowej decyzji tylko w zakresie jego własnego, indywidualnego interesu prawnego związanego z własnością jego nieruchomości, a nie w zakresie całej inwestycji. V. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. VI. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.