VII SA/Wa 1765/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę Postępowanie administracyjne w tej sprawie zapoczątkował wniosek inwestorów: [...] Spółdzielni w [...] oraz [...] Spółdzielni I. w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami zlokalizowanego na działkach o nr geod.: [...] obręb [...] przy ulicach [...] i [...] w [...], przebudowę linii kablowych NN i sieci gazowej średniego ciśnienia w liniach rozgraniczających ulic [...] i [...], na działkach o nr geod. [...] obręb [...] oraz rozbiórkę budynków handlowo-usługowych i gospodarczych kolidujących z projektowanym budynkiem. W toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] jego uczestnicy: [...], [...], [...] i [...] wnieśli zastrzeżenia dotyczące negatywnego wpływu planowanej inwestycji na istniejące budynki stanowiące ich własność, zlokalizowane przy granicy działki. W piśmie z dnia 11 stycznia 2018 r. wskazali, że posadowienie planowanego budynku spowoduje naruszenie konstrukcji ich budynku przy ul. [...], kwestionowali również zlokalizowanie wjazdu do garażu podziemnego przy granicy z ich działką. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. organ wezwał inwestorów do usunięcia braków formalnych wniosków m.in. poprzez dostarczenie projektu geotechnicznego, dostarczenie ekspertyzy technicznej istniejących budynków na działkach sąsiednich, ponowne przeanalizowanie obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji na działki sąsiednie, wykazanie zgodności ochrony przed hałasem zgodnie z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dniu 20 kwietnia 2018 r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Spółdzielni [...] w [...] oraz [...] Spółdzielni [...], obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami zlokalizowanego na działkach o nr geod.: [...] obręb [...] przy ulicach [...] i [...] w [...], przebudowę linii kablowych NN i sieci gazowej średniego ciśnienia w liniach rozgraniczających ulic [...] i [...] na działkach o nr geod. [...] obręb [...], oraz rozbiórkę budynków handlowo-usługowych i gospodarczych kolidujących z projektowanym budynkiem. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...], która zarzuciła, że organ nie uwzględnił jej wniosku o zmianę lokalizacji wjazdu do garażu podziemnego w planowanym budynku. Odwołująca się podniosła również, że organ nie udostępnił jej planów organizacji ruchu po zmianie umiejscowienia wjazdu do budynku, oraz że przedmiotowy projekt budowlany nie został uzgodniony z zarządcą drogi. Odwołanie złożyła również [...] zarzucając, że zaskarżona decyzja zapadła bez uwzględnienia oddziaływania projektowanej inwestycji na jej nieruchomość i wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność oceny skutków umiejscowienia urządzeń klimatyzacyjnych w bezpośredniej bliskości jej budynku. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że inwestor spełnił wszystkie wymogi dla uzyskania pozwolenia na budowę wynikające z przepisów prawa. W szczególności wykazał, że posiada prawo dysponowania przedmiotową nieruchomością, projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, został sporządzony zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.). Wobec powyższego organ nie miał podstaw do wydania decyzji odmownej. W odniesieniu do zarzutu, że projektowany obiekt może niekorzystnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, Wojewoda wskazał, że projekt budowlany został opracowany w oparciu o ocenę techniczną wpływu inwestycji na posadowienie przylegających budynków, tj. projekt geotechniczny. W projekcie tym uwzględniono sposób wykonania wykopów tak, aby zabezpieczyć sąsiadujące budowle przed uszkodzeniem. Również z opisu do projektu zagospodarowania terenu wynikało, że projektowana budowla nie będzie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości poprzez wibracje, hałas, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenia. Nadto, że urządzenia klimatyzacyjne zostały zlokalizowane na dachu przyszłego budynku i nie będą skierowane na nieruchomości sąsiednie. Organ podniósł także, że zabudowa miejska wymaga pogodzenia sprzecznych interesów właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Każda nowopowstała budowla stwarza pewne uciążliwości dla nieruchomości granicznych. Fakt, iż po zrealizowaniu inwestycji mogą powstać niedogodności dla odwołującej się, nie podważa legalności wydanej decyzji. Od decyzji Wojewody z dnia [...] czerwca 2018r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i niepodjęcie działań zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 136 § 1 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niepowołanie biegłego z zakresu budownictwa na okoliczność ustalenia, czy pojazdy korzystające ze zjazdu do garażu podziemnego nie będą przenosiły drgań i hałasu na sąsiednią nieruchomość, oraz niepowołanie biegłego z zakresu bezpieczeństwa w ruchu drogowym na okoliczność, czy umiejscowienie wjazdu do garażu podziemnego przy granicy działki nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa osób na nieruchomości skarżącej; - art. 8 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji; - art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nieprawidłowe ustalenie, że inwestor usunął w terminie braki formalne wniosku o wydanie pozwolenia na budowę; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., 138 § 2 k.p.a., oraz 136 § 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania; - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d i e oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że projektowana inwestycja zapewnia bezpieczeństwo, ochronę przed hałasem oraz poszanowanie interesów osób trzecich; - § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez błędne uznanie, że zjazd z drogi został dostosowany do wymagań bezpieczeństwa w ruchu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że organ nie zweryfikował, czy projektowana inwestycja nie będzie mieć negatywnych skutków dla sąsiednich nieruchomości, w postaci hałasu oraz wibracji. Ponadto zdaniem skarżącej nie ustalono, czy umiejscowienie wjazdu do garażu podziemnego przy granicy z jej działką, nie będzie stanowić zagrożenia dla bezpieczeństwa osób korzystających z klatki schodowej budynku przy ul. [...]. W jej ocenie przedstawione przez inwestora dokumenty nie wyjaśniają w sposób dostateczny powyższych kwestii. Powyższe okoliczności powinny zostać zweryfikowane w drodze opinii biegłych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoją dotychczasową argumentację oraz wniósł o oddalenie skargi. Inwestor "[...] Spółdzielnia [...] z siedzibą w [...] wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że przedłożył wymaganą prawem dokumentację, co obligowało organ do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu i wydaniu zgody na budowę. Dokumentacja została sporządzona zgodnie z przepisami prawa i przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na potencjalne zagrożenia, jakie miałaby nieść za sobą realizacja przedmiotowej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako: "ppsa") sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym, bądź mogącym mieć, istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ppsa stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec powyższego Sąd zobowiązany jest do rozpoznania de facto sprawy, a nie tylko wniesionego środka zaskarżenia w postaci skargi. Skarga nie była zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W ocenie Sądu przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulicy [...] uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...].08.2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011 r. nr [...], poz. [...]) oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.). Projekt został sporządzony zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także oświadczenia projektantów i sprawdzających, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wraz z ich zaświadczeniami o przynależności do izb samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył ocenę techniczną wpływu planowanej inwestycji na posadowienie przylegających budynków - projekt geotechniczny; opinię geotechniczną - dokumentację badań podłoża gruntowego; decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2017 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu z ul. [...]. Powołana dokumentacja techniczna wskazuje, iż podnoszone przez skarżącą zastrzeżenia związane z wpływem projektowanej inwestycji na bezpieczeństwo konstrukcji jej budynku, były przedmiotem analizy specjalistów z uprawnieniami budowlanymi m.in. w zakresie konstrukcji, opartej na badaniach geologicznych (k. 68 projektu). Przedłożone dokumenty zawierają opis istniejącego stanu zagospodarowania sąsiednich nieruchomości, opis badań odkrywkowych fundamentów, rodzaj podłoża i poziom wód gruntowych, wnioski i zalecenia. Projekt geotechniczny zawiera zalecenia dotyczące zabezpieczenia wykopów oraz dane niezbędne do zaprojektowania fundamentów. Natomiast "Ocena techniczna wpływu planowanej inwestycji na posadowienie przylegających budynków" zawiera wnioski i zalecenia dotyczące zabezpieczenia wykopów za pomocą grodzić stalowych lub palisady. Żaden z tych dokumentów nie wskazuje na okoliczności, które wykluczałyby realizację zaplanowanej inwestycji. Przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego dotyczący uwzględnienia interesów osób trzecich, nie został naruszony wobec braku powiązania go z naruszeniem konkretnych przepisów budowlanych. Projektowany budynek będzie realizowany w strefie śródmiejskiej, gdzie typową zabudową jest zwarta zabudowa pierzejowa. Skarżąca zrealizowała swój budynek usługowo-mieszkalny na całej powierzchni działki, w granicy z sąsiadującymi działkami, przy maksymalnym wykorzystaniu terenu. Zatem aktualne twierdzenie o konieczności odsunięcia projektowanego wjazdu od granicy działki skarżącej, nie jest zgodne z uprawnieniem do adekwatnego wykorzystania inwestycyjnego sąsiedniej działki. Teren inwestycji oznaczony w planie miejscowym symbolem 14MW/U, stanowi obszar zabudowy śródmiejskiej, na której plan przewiduje zabudowę pierzejową ciągłą. Istnieje zatem możliwość lokalizacji budynku bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej. Kwestia rozmieszczenia wejść i wjazdów do budynku należy do uznania inwestora, pod warunkiem spełnienia wymogów wynikających z przepisów technicznych, a także zastosowania się do warunków obsługi komunikacyjnej wskazanych przez zarządcę drogi m.in. w decyzji o zezwoleniu na wykonanie zjazdu. Skoro obiekt został zaprojektowany zgodnie z przepisami, w szczególności w zakresie zagospodarowania terenu (w tym lokalizacji zjazdu), bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania, to nie może być mowy o wydaniu decyzji budowlanej z naruszeniem prawa. W odniesieniu do lokalizacji zjazdu i podniesionego w skardze zarzutu naruszenia § 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, należy zauważyć, że kwestia ta w istocie nie podlegała ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o udzielnie pozwolenia na budowę. Sprawa lokalizacji zjazdu oraz warunków jego wykonania była przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego ostateczną decyzją zarządcy drogi tj. Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2017 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu z ul. [...]. Tam właśnie analizowano aspekty dotyczące bezpieczeństwa ruchu. Zarządca drogi nie znalazł przeciwwskazań do zlokalizowania zjazdu w tym miejscu, a jest podmiotem ponoszącym odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa na zarządzanej przez siebie drodze. Zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych. Tym samym zarzut niepowołania biegłych do ustalenia czy pojazdy korzystające ze zjazdu do parkingu podziemnego planowanej inwestycji nie będą przenosiły drgań i hałasu oraz na okoliczność zachowania bezpieczeństwa pieszych wychodzących z budynku skarżącej był niezasadny. Zjazd zaprojektowano w sąsiedztwie istniejącego obecnie zjazdu z ul. [...] na parking, który wykorzystywany jest przez busy podmiejskie i dalekobieżne. Wraz z realizacją przedmiotowej inwestycji, parking dla busów i zjazd do niego z ul. [...] zostaną zlikwidowane. Należy zgodzić się z argumentacją organu odwoławczego, że wjazd do garażu w przeciwieństwie do parkingu dla busów, który aktualnie generuje duży ruch, będzie użytkowany głównie w godzinach porannych i wieczorowych. W celu zmniejszenia obciążenia chodnika od strony ul. [...], zaprojektowano dwa zjazdy. Wjazd dla dostaw do lokali usługowych został zaprojektowany od strony ul. A., nie przewiduje się ruchu samochodów innych niż osobowe przez chodnik od strony ul. [...]. Z opisu do projektu zagospodarowania terenu będącego integralną częścią projektu budowlanego w części dotyczącej obszaru oddziaływania obiektu wynika, iż projektowana inwestycja nie uniemożliwia realizacji zabudowy na przedmiotowych działkach zgodnie z wytycznymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie będzie oddziaływać na działki poprzez wibracje, hałas, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby, bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności oraz ograniczenie dopływu światła dziennego. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Kognicja organu w procedurze wydawania pozwolenia na budowę jest ograniczona do badania zgodności przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie określonym w ustawie. Organ dokonuje sprawdzenia zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno - budowlanymi określonymi w rozporządzeniu. Organ nie jest kompetentny do badania merytorycznej strony dokumentacji, w szczególności takiej która wymaga wiedzy specjalistycznej, czy wykonania pomiarów i obliczeń. Tym bowiem zajmują się konkretni specjaliści, posiadający odpowiednie uprawnienia do sporządzenia i wystawienia danej oceny technicznej. W prawie budowlanym, co podkreśla się w orzecznictwie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r. VII SA/Wa 1547/18), obowiązuje zasada, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Mając to na względzie, organ I instancji skontrolował dokumentację przedstawioną przez inwestora i prawidłowo ocenił ją jako kompletną i spełniającą wszystkie wymagania. Dlatego nie można podzielić zarzutu skarżącej, że dokumentacja złożona przez inwestora nie wyjaśnia wyczerpująco, czy inwestycja nie wywoła negatywnych skutków dla jej nieruchomości, oraz nie spowoduje zagrożenia dla osób korzystających z klatki schodowej należącego do niej budynku. W istocie skarga sprowadzała się do zarzutu, że organ nie usunął obaw skarżącej, co do istnienia negatywnych skutków przedmiotowej inwestycji. Trzeba zauważyć, że w przypadku ciasnej zabudowy w warunkach śródmiejskich, zawsze będą miały miejsce negatywne oddziaływania ze strony sąsiednich nieruchomości - będące wynikiem ich normalnego użytkowania. Nie budzi jednak wątpliwości, że ochrona interesów kolidujących z zamierzeniem budowlanym nie może sięgać tak daleko, aby uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tak więc osoba uprawniona do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować w zakresie powszechnie obowiązującego prawa w sposób dowolny według swojego uznania. W przypadku, gdy projektowana inwestycja - zgodna z wolą inwestora - mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, wówczas nie można odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie polega na wyszukiwaniu przepisów, z którymi przedłożony projekt budowlany nie będzie zgodny. Fakt, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem, nie oznacza, że jest ono wadliwe. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego, które uniemożliwiałyby zaaprobowanie wydanej decyzji. Mając na uwadze powyższą argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) orzekł jak w sentencji.