VII SA/Wa 1767/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ż. D. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 maja 2025 r., nr 749/OPO/2025 w przedmiocie przeniesienia decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz skarżącej Ż. D. P. kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 5 lipca 2025 r. T. P. złożył w imieniu Ż. D. P. (dalej jako "skarżąca") skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 maja 2025 r., nr 749/OPO/2025 – uchylającą decyzję Starosty W. z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...], oraz odmawiającą przeniesienia na rzecz skarżącej decyzji Starosty W. z dnia [...] października 2014 r., nr [...], o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku gospodarczego stodoły oraz zmiany jego przeznaczenia na klub konferencyjno-kulturalno-rekreacyjno-rozrywkowy z usługami gastronomicznymi na działce ew. nr [...] (obecnie na działce ew. nr [...]) w obrębie [...] W., gmina R. Zarządzeniem z 24 lipca 2025 r. (k. 1-2 akt sądowych) Przewodniczący Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał T. P., który sporządził i podpisał skargę w mieniu skarżącej, do: 1/ złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi; 2/ nadesłania odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem oraz; 3/ wskazania, którą z osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej również "p.p.s.a.") jest wzywany, pod rygorem pominięcia pełnomocnika w dalszym postępowaniu. Wezwanie z 4 sierpnia 2025 r. dotyczące powyższych braków skargi (k. 16 akt sądowych) doręczone zostało T. P. w dniu 8 sierpnia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 25 akt sądowych). W odpowiedzi na powyższe wezwanie, do Sądu wpłynęło pismo z dnia 11 sierpnia 2025 r. (k. 24 akt sądowych) zatytułowane "Zgłoszenie pełnomocnika wraz z uzupełnieniem braków formalnych skargi", podpisane przez r. pr. A. W. informujące, iż zgłasza się on do sprawy jako pełnomocnik skarżącej. Do pisma dołączone zostało pełnomocnictwo udzielone 11 sierpnia 2025 r., w którym skarżąca oświadczyła, że zatwierdza wszelkie czynności podejmowane przez T. P. jako zarządcę majątkiem w oparciu o dotychczasowe upoważnienia. Do pisma został dołączony również odpis skargi z dnia 5 lipca 2025 r. podpisany przez r. pr. A. W., w którym wskazano jako pełnomocnika skarżącej – T. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Ponadto, stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Natomiast wymagania pisma w postępowaniu sądowym określa w szczególności art. 46 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że, do pisma strony należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, iż termin 7-dniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Przekroczenie terminu ma miejsce wtedy, gdy strona w ogóle nie podejmuje czynności uzupełniających lub podejmuje je bezskutecznie, tzn. braki nie zostaną uzupełnione w całości lub części. W niniejszej sprawie, T. P., który podpisał skargę w imieniu skarżącej, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2025 r., został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, oraz przedstawienie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym, a dodatkowo wskazanie, którą z osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest w stosunku do skarżącej (w terminie 7 dni, pod rygorem pominięcia go w dalszym postępowaniu). Wezwanie zostały doręczone T. P. w dniu 8 sierpnia 2025 r., zatem termin do uzupełnienia braków skargi mijał z upływem 15 sierpnia 2025 r. Z zachowaniem 7-dniowego terminu, pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r. (data nadania pisma – 13 sierpnia 2025 r.), do Sądu zostało złożone pełnomocnictwo datowane na dzień 11 sierpnia 2025 r., udzielone przez skarżącą dla r. pr. A. W. W treści pełnomocnictwa skarżąca zawarła oświadczenie, iż: "zatwierdza wszelkie czynności podejmowane przez T. P. jako zarządcę majątkiem w oparciu o dotychczasowe upoważnienia". Co tego pisma nie dołączono jednak żadnych dokumentów potwierdzających umocowanie T. P. do działania w imieniu skarżącej na dzień wniesienia skargi. Do pisma został dołączony jedynie odpis skargi z dnia 5 lipca 2025 r. (uprzednio złożony przez T. P.) podpisany przez r. pr. A. W. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 35 § 1-3 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Osoba prawna lub zarząd spółki partnerskiej świadczący na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną przedsiębiorcy, osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej, mogą udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, któremu świadczą pomoc prawną - adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli zostały do tego upoważnione przez ten podmiot. W orzecznictwie podkreślono również, że w art. 35 § 1 p.p.s.a., odmiennie niż w art. 87 § 1 k.p.c., nie została wymieniona "osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony", a więc de facto administrator lub zarządca nieruchomości wspólnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lipca 2018 r., II OSK 3272/17). Ponadto, obowiązek złożenia pełnomocnictwa jest powiązany z pierwszą czynnością procesową i nie można jej utożsamiać z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania. Wspomniana w art. 37 § 1 p.p.s.a. regulacja dotyczy postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 p.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2019 r., I OSK 2203/17). Zgodnie zaś z art. 44 p.p.s.a., Sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osobę niemogącą przedstawić pełnomocnictwa. Sąd wyznaczy wówczas termin, w ciągu którego osoba działająca bez pełnomocnictwa powinna je złożyć albo przedstawić zatwierdzenie swojej czynności przez stronę. Jeżeli termin upłynął bezskutecznie, sąd pominie czynności procesowe tej osoby. Niemniej jednak jak wskazuje się w doktrynie, który to pogląd Sąd orzekający podziela, art. 44 p.p.s.a. ma zastosowanie w odniesieniu tylko do osób, które mogą w sprawie działać w charakterze pełnomocnika i takie pełnomocnictwo zostało im udzielone, ale chwilowo nie mogą go przedstawić i tylko w sytuacji gdy postępowanie sądowe się toczy, czyli po skutecznym wniesieniu skargi. Dlatego tymczasowe dopuszczenie pełnomocnika z możliwością zatwierdzenia jego czynności przez stronę nie może być stosowane zamiast lub obok wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braków formalnych skargi, tj. złożenia pełnomocnictwa (vide: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Opublikowano: WKP 2024; Woś Tadeusz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Opublikowano: WK 2016). Stanowisko to nie budzi również wątpliwości w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienia NSA: z 22 listopada 2006 r., I GSK 1278/06, oraz z 12 kwietnia 2012 r., I FSK 327/12). Biorąc zatem pod uwagę powyższe, Sąd stwierdza przede wszystkim, że nie zostało w sprawie wykazane, że T. P. jest dla skarżącej osobą wymienioną w art. 35 § 1 p.p.s.a. W treści pełnomocnictwa z dnia 11 sierpnia 2025 r. skarżąca wskazała jedynie, iż zatwierdza wszelkie czynności podejmowane przez T. P. jako zarządcę majątkiem w oparciu o dotychczasowe upoważnienia. Nie przedłożyła jednak żadnych dokumentów wskazujących na podstawę faktyczną i prawną sprawowania przez T. P. funkcji "zarządcy majątkiem". Ponadto w treści art. 35 § 1 p.p.s.a. nie wskazano "zarządcy majątkiem". Wobec tego, Sąd uznał, że skargę z dnia 5 lipca 2025 r. sporządził T. P. nie będąc do tego umocowany – nie przedłożył bowiem pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Nie jest on także żadną z osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. Natomiast zawarte w treści pełnomocnictwa z dnia 11 sierpnia 2025 r. oświadczenie skarżącej, że: "zatwierdza wszelkie czynności podejmowane przez T. P. jako zarządcę majątkiem w oparciu o dotychczasowe upoważnienia.", uznać należy za nieskuteczne. Nie może być bowiem mowy o zatwierdzeniu przez skarżącą czynności (umocowania) T. P. w sytuacji gdy osoba ta, stosownie do treści art. 35 p.p.s.a., nie mogła być w ogóle pełnomocnikiem skarżącej w tej sprawie. Z kolei, późniejsze (tj. 11 sierpnia 2025 r.) udzielenie przez skarżącą pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi – r. pr. A. W., upoważnia, zdaniem Sądu, tego pełnomocnika jedynie do reprezentowania strony w dalszym postępowaniu, a nie do skutecznego wniesienia skargi w imieniu skarżącej. Wskazać należy przy tym, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszcza się możliwość następczego potwierdzenie udzielonego pełnomocnictwa. "Obowiązek pełnomocnika dołączenia pisemnego pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej, o którym mowa w art. 37 § 1 p.p.s.a., spełnia pisemne potwierdzenie udzielonego pełnomocnictwa i to także wówczas, gdy dokonane zostanie po sporządzeniu skargi." (tak: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2005 r., II OSK 241/05 - w motywach postanowienia NSA przytoczył, że skargę sporządził pełnomocnik - adwokat, który nie dołączył do skargi pełnomocnictwa). Zwrócić jednak należy uwagę, że po wezwaniu T. P. do uzupełnienia braków formalnych skargi, doszło do próby sanowania tychże braków przez nowo ustanowionego pełnomocnika skarżącej, który co ważne, nie działał w imieniu skarżącej w chwili sporządzenia i wniesienia skargi z dnia 5 lipca 2025 r. Świadczy o tym przede wszystkim data udzielenia mu pełnomocnictwa – 11 sierpnia 2025 r., podczas gdy skarga do sądu sporządzona i podpisana przez T. P. została opatrzona datą 5 lipca 2025 r. (złożona do organu osobiście w dniu 8 lipca 2025 r. – data prezentaty – k. 3 akt sądowych), zaś termin do wniesienia skargi upływał z dniem 16 lipca 2025 r. Ponadto, r. pr. A. W. wniósł do Sądu (po terminie do wniesienia skargi), podpisany przez siebie egzemplarz skargi z dnia 5 lipca 2025 r., w treści której jako pełnomocnik skarżącej w dalszym ciągu był wskazany T. P., który jednak nie wykazał swojego umocowania. Podpisany natomiast egzemplarz skargi odpowiada w istocie treści skargi wniesionej uprzednio przez T. P. Oznacza to, że na moment wniesienia skargi przez T. P., radca prawny A. W. nie był w ogóle pełnomocnikiem skarżącej. Co równie istotne, wezwanie z 4 sierpnia 2025 r. nie dotyczyło braku podpisu pełnomocnika na skardze – takowy bowiem nie wystąpił. Brak było m.in. złożenia dokumentu pełnomocnictwa dla T. P. Dlatego nowy pełnomocnik (r. pr. A. W.) nie był zobligowany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Oznacza to, że radca prawny faktycznie został pełnomocnikiem skarżącej dopiero od 11 sierpnia 2025 r., co tłumaczy podjęta ponowna próba złożenia skargi (z 5 lipca 2025 r.), do uzupełnienia braków której, Sąd bezskutecznie wezwał wcześniej T. P. Wobec tego, późniejsze udzielenie pełnomocnictwa (tj. 11 sierpnia 2025 r.) na rzecz innego pełnomocnika (r.pr. A. W.) uczyniło radcę prawnego uprawnionym tylko do reprezentowania strony w dalszym toku postępowania, a nie na moment wniesienia skargi (tj. 5 lipca 2025 r.). W takiej sytuacji nie mogło dojść do następczego potwierdzenia udzielenia pełnomocnictwa, ponieważ w chwili wniesienia skargi r. pr. A. W. nie był w ogóle pełnomocnikiem skarżącej. Stał się nim dopiero 11 sierpnia 2025 r. Skargę zaś sporządził inny pełnomocnik – nieprofesjonalny. W tym stanie rzeczy należało uznać, że nie zostało wykazane, aby występujący w sprawie wcześniej T. P. był jedną z osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a., ani żeby był uprawniony do złożenia skargi w imieniu skarżącej (brak przedłożenia pełnomocnictwa dla T. P.). Ponadto, za nieskuteczną uznać należy próbę radcy prawnego uzupełnienia braków formalnych skargi z powodów wskazanych powyżej. Dlatego Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 3 p.p.s.a., postanowił, jak w punkcie pierwszym postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w punkcie drugim, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.