VII SA/Wa 1768/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie nośnika reklamowego skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361, ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 lutego 2009 r., wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez C. Sp. z o.o., z siedzibą w W. dotyczącego zamiaru zainstalowania nośnika reklamowego o wymiarach powierzchni reklamowej 3m x 6m na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 6 lutego 2009r. wpłynęło zgłoszenie C. Sp. z o.o. o przystąpieniu do prac budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę polegających na zainstalowaniu na działce gruntu nośnika reklamowego o wymiarach powierzchni reklamowej 3m x 6m na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] położonej przy [...] w W. Organ wskazał, że wielkość urządzenia reklamowego i jego ciężar pozwala uznać, że jest to budowla w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Odwołanie od ww. decyzji złożył inwestor C. Sp. z o.o. w W. zarzucając jej wadliwość wynikającą z poniżej wskazanych uchybień, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie, a mianowicie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci artykułu 29 ust. 2 pkt. 6 ustawy Prawo budowlanego - poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ I instancji, że: - wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu budowlanego, co do zasady, przesądzają o tym, czy taka inwestycja wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie robót budowlanych w trybie art. 30 ustawy Prawo budowane, - roboty budowlane związane z zamontowaniem nośnika reklamowego, objęte treścią zgłoszenia C. Sp. z o.o., realizowane być powinny w trybie artykułu 28 ustawy Prawo budowlane, bowiem dotyczą wzniesienia budowli, tj. obiektu budowlanego nie będącego budynkiem ani obiektem małej architektury (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), - zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlanego, stanowi wystarczającą przesłankę uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego, - istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenia przepisów postępowania w postaci artykułu 77 § 1 w związku z artykułem 7 k.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w tym dowodowego, którego wyniki uzasadniałby przyjętą przez organ podstawę prawną rozstrzygnięcia, - art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak w treści decyzji uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego, w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że z posiadanej dokumentacji wynika, iż inwestor zgłosił zamiar przystąpienia do ww. robót budowlanych na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Organ wskazał, że zgłoszenie dotyczy budowy nośnika reklamowego trwale związanego z gruntem, posadowionego na fundamencie nieprzestawnym. Z załączonego do zgłoszenia projektu wynika, że przedmiotowa inwestycja o wym. 3 x 6m wys. 8m posiada fundament częściowo zagłębiony w ziemi. Skargę do sądu administracyjnego na ww. decyzję złożyła C. Sp. z o.o. w W. Zaskarżonej decyzji zarzuciła wadliwość, wynikającą z naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci: 1. artykułu 29 ust. 2 pkt 6 w związku z artykułem 30 ust. 1 Prawo budowlane, poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że: a) przepis powyższy nie znajduje zastosowania do wolnostojących urządzeń reklamowych trwale związanych z gruntem, a zatem do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podczas gdy z analizy przedmiotowego przepisu wyraźnie wynika, że ma zastosowanie do wszystkich urządzeń reklamowych; b) przepis powyższy nie znajduje zastosowania do wolnostojących urządzeń reklamowych, niepowiązanych technicznie z żadnym innym obiektem budowlanym; c) samo zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do kategorii "budowli" w rozumieniu ustawy Prawo budowlane (art. 3 pkt 3 ustawy), tj. jako obiekt budowlany nie będący budynkiem, ani obiektem małej architektury stanowi wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla instalacji przedmiotowego urządzenia reklamowego; 2. art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przepis ten dotyczy wyłącznie instalowania urządzeń reklamowych na istniejących obiektach, zaś instalowaniem nie można określać wykonania samodzielnej konstrukcji na własnym fundamencie; 3. art. 3 pkt 3 w związku z artykułem 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Praw budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że: a) o fakcie, iż inwestycja w przedmiotowej sprawie jest budowlą decyduje wielkość projektowanego urządzenia, jego masa całkowita, jak i sposób osadzenia na gruncie; b) o trwałym związaniu z gruntem wolnostojącego urządzenia reklamowego decyduje okoliczność, że posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co znacznie ogranicza praktyczne zastosowanie artykułu 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane; 4. art. 30 ust. pkt 2 w związku z artykułem 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że roboty budowlane związane z zainstalowaniem nośnika reklamowego w niniejszej sprawie, nie mogą być realizowane w trybie zgłoszenia, gdyż dotyczą wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. A także mającego istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania naruszenia przepisów postępowania w postaci: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji podczas, gdy decyzja winna zostać uchylona w myśl art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a, 2. art. 138 k.p.a. poprzez niepełne rozpatrzenie przez organ II instancji wszystkich zarzutów Spółki, a mianowicie: - zarzutu naruszenia art. 77 § 1 w związku z art. 7 k.p.a. w zakresie nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, - zarzutu naruszenia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie braku uzasadnienia faktycznego oraz prawnego w decyzji organu I instancji, - art. 80 w związku z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym ustalenia, że urządzenie reklamowe w niniejszej sprawie jest trwale związane z gruntem, w związku z czym jest budowlą w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, a roboty budowlane związane z wykonaniem przedmiotowego urządzenia reklamowego stanowią budowę, a nie instalację obiektu; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na projekcie budowlanym, dołączonym do zgłoszenia Inwestora; - art. 77 § 1 w związku z artykułem 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w wyniku nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym niezgromadzenia dowodów i pominięcie konieczności jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a w szczególności nieudowodnienie, że roboty budowlane, będące przedmiotem zgłoszenia Inwestora w niniejszym postępowaniu polegają na budowie, a nie instalacji urządzenia reklamowego jak podnosi Inwestor, ponadto nieudowodnienie, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem i niewyjaśnienie, w którym momencie i w jaki sposób ma zostać wykonana stopa fundamentowa, która to okoliczność wpływa na fakt, czy mamy do czynienia z instalacją, czy budową; - artykułu 107 § 3 w związku z artykułem 8 i artykułem 11 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego i w jakim zakresie, powołane wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydane w innych sprawach, a więc i w różnych stanach faktycznych, mają zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły dlatego skargę należało uznać za niezasadną. Przedmiotem rozważań sądu jest ocena czy wykonanie – montaż wolnostojącego urządzenia reklamowego o wymiarach 6,0x3,0 m na słupie na wys. 5 m - 9 m, posadowionego na fundamencie żelbetowym o wymiarach 2,30 x 3,60 x 0,5 m może być realizowany w oparciu o dokonane zgłoszenie. W ocenie składu orzekającego w nin. sprawie parametry przedmiotowego urządzenia reklamowego i jego konstrukcja opisana w projekcie budowlanym wskazuje na zamiar budowy wolnostojącego trwale związanego z gruntem obiektu bowiem jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wydanego 1 października 2009r. w sprawie II OSK 1461/08 – "wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa są wyznacznikami tego, czy może to być obiekt wolnostojący trwale związany z gruntem, czy też wolnostojący nie trwale związany z gruntem, czy też instalowany na innym obiekcie budowlanym. Przedmiotowe urządzenie reklamowe o wskazanych wyżej parametrach jest urządzeniem określonym w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, co powoduje, że na jego realizację wymagane jest pozwolenie na budowę. Z uwagi na powyższe, za prawidłowe należy uznać stanowisko organów wyrażone przez wniesienie sprzeciwu do dokonanego zgłoszenia, co powoduje bezzasadność skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.