VII SA/Wa 1788/11

Maciej Majewski - referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie VII SA/Wa 1788/11 ze skargi K. B. na decyzję Głównego inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 20120 czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odmówić K. B. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął na formularzu PPF wniosek K. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż K. B. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami. Rodzina wnioskodawczyni utrzymuje się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur M. B. i K. B. w łącznej wysokości 8 000 zł. Wnioskodawczyni wskazała, że jest właścicielką 1/7 działki (nieruchomość rolna) o pow. 1,04 ha. Rodzina wnioskodawczyni posiada ponadto dwa mieszkania o pow. 94 i 92 m2 w Zambrowie oraz nieruchomość rolną o pow. 0,80 ha. Wnioskodawczyni jest studentką I roku studiów magisterskich (dziennych). Nie posiada majątku, nie otrzymuje stypendium. Pozostaje na utrzymaniu rodziców. W sprawie zważono, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową K. B. uznać należy, iż nie jest uzasadnione przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni pozostaje, jako studentka, na utrzymaniu rodziców, z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Łączny dochód gospodarstwa domowego to 8 000 zł. Rodzina wnioskodawczyni posiada ponadto dwa mieszkania i dwie działki. Okoliczności te świadczą o tym, iż strona nie pozostaje w trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby zwolnienie od kosztów sądowych. Należy zauważyć, że na obecnym etapie postępowania strona nie jest zobowiązana do uiszczenia konkretnych kosztów sądowych, gdyż wpis sądowy został w sprawie uiszczony i koszt ten może pozostać dla strony jedynym wydatkiem w sprawie (inne wydatki mogące pojawić się na kolejnych etapach postępowania to wpis za uzasadnienie wyroku w przypadku wydania wyroku oddalającego skargę i złożenia wniosku o uzasadnienie –100 zł, wpis od ewentualnej skargi kasacyjnej również 100 zł., opłaty kancelaryjne za odpisy). Należy także pamiętać o treści art. 128 i art. 133 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9 poz. 59 ze zm.) zgodnie z którymi obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo (art. 128), rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania (art. 133 § 1). W tym kontekście uznano, że strona jest w stanie opłacić, ewentualne na tym etapie, pozostałe inne koszty sądowe i odmówiono przyznania prawa pomocy. W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.