VII SA/Wa 1797/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi [...]S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oddala skargę [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2017 r. (znak: [...]). Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2017 r. (znak: [...]), którą nakazano skarżącej na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym wiaduktu stalowego zlokalizowanego w km [...] linii kolejowej nr [...] [...]w[...], nad drogą powiatową [...] [...], w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków ([...] sierpnia 2017 r.) i wyznaczył nowy termin (do [...] listopada 2017 r.), a w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że organ I instancji po przeprowadzeniu w dniu [...] kwietnia 2016 r. kontroli opisanego wiaduktu kolejowego, w dniu [...] maja 2016 r. wszczął postępowanie w sprawie jego stanu technicznego i postanowieniem z [...] listopada 2016 r. (nr [...]) wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nałożył na skarżącą Spółkę - zarządcę obiektu, obowiązek przedłożenia ekspertyzy stanu technicznego obiektu wykonanej pod kątem zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania do czasu wybudowania nowego wiaduktu. W dniu [...] kwietnia 2017 r. [...] S.A. przedłożyła ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu technicznego wiaduktu kolejowego sporządzoną przez mgr inż. L. B. posiadającą uprawnienia do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń oraz do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności linie, węzły, stacje kolejowe. Z ekspertyzy technicznej wynika, że wiadukt kolejowy jest w "stabilnym" stanie, natomiast do czasu jego planowanej przebudowy niezbędna jest (w terminie do [...] czerwca 2017 r.), wymiana deski dyliny zewnętrznej w torach nr 1 i 2, uzupełnienie ubytków w podstawie korpusu pod torem nr 2, dokręcenie wkrętów i podbicie torów na dojazdach do wiaduktów, usunięcie nadmiaru posypki z międzytorzy przed i za wiaduktem. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i decyzją z [...] maja 2017 r. wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, nakazał skarżącej usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w stanie technicznym wiaduktu kolejowego przez : a) wymianę deski dyliny zewnętrznej w torach nr 1 i 2, b) uzupełninie ubytków w podstawie korpusu pod torem nr 2, c) dokręcenie wkrętów i podbicie torów na dojazdach do wiaduktów, d) usunięcie nadmiaru posypki z międzytorzy przed i za wiaduktem. Organ podał, że roboty budowlane należy wykonać pod nadzorem osób uprawnionych, posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane oraz zgodnie z zaleceniami zawartymi w przedłożonej ekspertyzie technicznej, w terminie do [...] sierpnia 2017 r. W odwołaniu od tej decyzji [...] S.A. z siedzibą w [...] wniosła o jej uchylenie. Odwołująca się podniosła, że sporny wiadukt kolejowy, znajduje się na odcinku linii klejowej [...] [...] - [...], która została zaplanowana do modernizacji w ramach zadania "Modernizacja linii kolejowej [...] na odcinku [...]-[...]". W dniu [...] kwietnia 2017 r. została podpisana z wykonawcą robót umowa na realizację tej inwestycji, a rozpoczęcie robót ma nastąpić [...] września 2017 r. [...] S.A. dodała, że wiadukt jest co miesiąc "diagnozowany", a usterki mogące stwarzać zagrożenie dla jego użytkowników, "są usuwane na bieżąco". Zdaniem strony, z uwagi na planowaną modernizację wiaduktu nie jest celowe przeprowadzenie "tak znaczącej inwestycji jak inwestycja nakazana w decyzji" tj. jego remontu. Skarżąca stwierdziła ponadto, że decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 prawa budowlanego nie jest wydawana w warunkach uznania administracyjnego (jest decyzją związaną), ale to związanie nie odnosi się do terminu wykonania nakazanych obowiązków w celu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] czerwca 2017 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie kwestionuje, że wiadukt kolejowy znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym i podkreślił, że jeżeli obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany podjąć określone działania w celu poprawy jego stanu. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wymiana spróchniałych desek dyliny, uzupełnienie ubytków w podstawie korpusu, dokręcenie wkrętów, podbicie torów na dojazdach do wiaduktu, usuniecie nadmiaru posypki z międzytorza przed i za wiaduktem to typowe, rutynowe prace naprawcze i konserwacyjne, a nie kosztowny remont obiektu budowlanego. W ocenie organu, z uwagi to, że decyzja jest wykonalna po rozpatrzeniu odwołania, zachodzą podstawy do zmiany (wydłużenia o trzy miesiące, a więc do [...] listopada 2017r.) terminu wykonania nałożonego obowiązku wyznaczonego przez organ I instancji w decyzji z [...] maja 2017 r. [...] S.A. z siedzibą w [...] w skardze na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzuciła naruszenie art. 66 prawa budowlanego przez wyznaczenie "zbyt krótkiego" terminu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym wiaduktu. W uzasadnieniu skargi Spółka podkreśliła, że nie kwestionuje nałożonego na nią obowiązku, ale zbyt krótki termin, w którym obowiązek ten ma zostać wykonany. Skarżąca podniosła, że organ wyznaczając stronie termin usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego jest obowiązany wziąć pod uwagę interes społeczny i słuszny interes obywatela, i w konsekwencji, wobec planowanej przez Spółkę modernizacji wiaduktu, określić dłuższy termin wykonania nakazu. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej termin wykonania obowiązku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości. W przepisie tym jest mowa o nieprawidłowościach powstałych w trakcie użytkowania obiektu budowlanego, które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że przepis art. 66 powinien mieć zastosowanie, wtedy, gdy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, a jego stan jest wynikiem zaniechania, niedbalstwa, bierności właściciela lub zarządcy, zużycia obiektu budowlanego, do którego dochodzi wskutek upływu czasu, a niekiedy wskutek nieodpowiedniego użytkowania. Stan ten może być także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych (np. wyroki NSA z dnia: 20 listopada 2012 r., II OSK 1279/11, Lex nr 1291888; 5 stycznia 2011 r., II OSK 1980/09, Lex nr 952992; 17 czerwca 2011 r., II OSK 1100/10, Lex nr 992473). Należy dodać, że decyzja wydana w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest decyzją związaną tzn. zaistnienie przesłanek wskazanych w tym przepisie, w niniejszej sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego wiaduktu kolejowego, zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o nakazaniu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie kwestionuje, że wiadukt kolejowy znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. Wynika to zresztą z ekspertyzy technicznej przedstawionej przez Spółkę w postępowaniu w tej sprawie. Kwestią sporną jest natomiast termin usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym wiaduktu. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że nakazane roboty budowlane miały być wykonane w terminie do [...] listopada 2017 r. Zdaniem Sądu termin na wykonanie nałożonych obowiązku został ustalony prawidłowo. Należy przede wszystkim zauważyć, że skarżąca Spółka nie została "zaskoczona" tym obowiązkiem. W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę wiaduktu, a po wszczęciu [...] maja 2016 r. postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego tego wiaduktu, w dniu [...] listopada 2016 r. nałożył na Spółkę obowiązek przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego wiaduktu. W marcu 2017 r. spółka dysponowała ekspertyzą, z której wynika, że sporne prace należałoby wykonać do [...] czerwca 2017 r. Nie ma dostatecznych podstaw do tego, aby uznać, że wykonanie obowiązków wymienionych w decyzji (wymienienie desek dyliny zewnętrznej na torach, dokręcenie wkrętów, podbicie torów na dojazdach do wiaduktu i usuniecie nadmiaru podsypki z międzytorzy), wymaga dodatkowego odsunięcia w czasie.. bowiem podziela stanowisko organów, że nakazane do wykonania roboty budowlane nie są rozlegle i zbyt skomplikowane z technicznego punktu widzenia. Są to raczej rutynowe prace naprawcze i konserwacyjne. Powoływanie się planowaną modernizację linii kolejowej również nie uzasadnia odroczenie wykonania obowiązku określonego w zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wywiązuje się z ustawowego obowiązku utrzymywania obiektu w należytym stanie technicznym. Należy podkreślić, że z ekspertyzy technicznej wynika jednoznacznie, że przy określeniu zakresu niezbędnych prac przy wiadukcie wzięto pod uwagę, że obiekt ten będzie podlegał przebudowie. W ekspertyzie tej stwierdzono, że wymienione roboty mają na celu "utrzymanie bezpiecznej przejezdności wiaduktu do czasu jego przebudowy". Przedstawione okoliczności dają podstawę do przyjęcia, że skarga [...] S.A. jest nieuzasadniona. Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić w tym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.