VII SA/Wa 1801/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. sprawy ze skargi B. M. i C. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2011r., znak: [...] w przedmiocie uzgodnienia rozbiórki budynków skargę oddala. Pismem z dnia 12 listopada 2009 r. Starosta Powiatowy w [...], zwrócił się w trybie art. 106 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) dalej zw. k.p.a., do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z wnioskiem o uzgodnienie rozbiórki budynku mieszkalnego i dwóch budynków gospodarczych zlokalizowanych na działce nr ew. [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków odmówił uzgodnienia rozbiórki budynku mieszkalnego i wyraził zgodę na rozbiórkę budynków gospodarczych na ww. działce. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2010 r., uchylił ww. postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, z uwagi na zmianę przepisów prawa, mającą wpływ na zakres kompetencji organu pierwszej instancji. Po przeprowadzeniu ponownego postępowania wyjaśniającego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 7 pkt 4, art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), w związku z art. art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 18 marca 2010 o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 75 poz. 474), po rozpatrzeniu wystąpienia Starostwa Powiatu [...] z dnia 12 listopada 2009 r. w sprawie rozbiórki budynku mieszkalnego (willi) i dwóch budynków gospodarczych położonych na działce nr ew. [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...] postanowił nie uzgodnić ze stanowiska konserwatorskiego rozbiórki budynku mieszkalnego i wyraził zgodę na rozbiórkę budynków gospodarczych na ww. działce. W uzasadnieniu organ wskazał, że ww. budynek mieszkalny zlokalizowany jest przy jednej z najstarszych i najważniejszych ulic miasta, wyróżniającej się zachowaną historyczną zabudową. Wybudowana w latach 30-tych XX wieku willa przedstawia wartość architektoniczną. Willa jest obiektem dwukondygnacyjnym, nakrytym dachem wielospadowym krytym dachówką ceramiczną, na nieregularnym planie z trójboczną klatką schodową od północnej i wtórnie zabudowanym tarasem pierwszej kondygnacji od ulicy. Od strony północnej i południowej szczyty z detalem tynkarskim. Poziomy podział elewacji wyznacza gzyms kordonowy i wydatny koronujący. W części zachowana została oryginalna stolarka okienna. Obiekt ten jest przykładem willi miejskiej z okresu dwudziestolecia międzywojennego, zlokalizowanej na terenie [...], w pobliżu obiektów wybudowanych pod koniec XIX i na początku XX w., przez co stanowi integralny element historycznej zabudowy ww. części miasta oraz istotny element historycznego układu urbanistycznego. Organ wskazał, że rozbiórka budynku o wartościach architektonicznych i urbanistycznych zdezintegruje historyczny fragment zabudowy ul. [...] i doprowadzi do zubożenia zabytkowej substancji stanowiącej świadectwo architektonicznych nawarstwień stylowych na terenie [...]. Towarzyszące willi budynki gospodarcze nie przedstawiają wartości architektonicznych, w związku z czym ich rozbiórka jest dopuszczalna z punktu widzenia konserwatorskiego. Dalej organ wskazał, że budynek willi ujęty został w wykazie zabytków (przekazanym do gmin pismem z dnia 12 listopada 2010 r.) wystosowanym w oparciu o art. 7 ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a zatem przeznaczony został do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W myśl art. 8 ust. 3 tejże ustawy, w odniesieniu do zabytków znajdujących się wykazie wszelkie prace wynikające z art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane, wymagają uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli B. i C. M., zarzucając organowi pierwszej instancji błędne ustalenie stanu prawnego w przedmiotowej sprawie. Zdaniem żalących się, zabytek nie zasługuje na ochronę z uwagi na nawarstwienia architektoniczne związane z jego rozbudową w latach 60-tych XX wieku. Ponadto, w ich ocenie, wątpliwości budzi zmiana stanowiska organu pierwszej instancji w kwestii momentu, w którym przedmiotowy budynek willi przy ul. [...] ujęty został w wykazie, dającym organom ochrony zabytków kompetencję do wypowiadania się w sprawie rozbiórki przedmiotowego budynku. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpoznaniu ww. zażalenia postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 39 ust. 3 ustawy prawo budowlane oraz art. 17 pkt 2, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 k.p.a. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej rozbiórki dwóch budynków gospodarczych znajdujących się na działce ew. nr [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji oraz w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawy decydujące znaczenie ma stanowiący podstawę prawną rozpatrywanego postanowienia przepis art. 39 ust 3 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Przepis ten obecne brzmienie uzyskał z chwilą wejścia w życie z dniem 6 czerwca 2010 r. ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Organ zaznaczył, że na podstawie przepisu przejściowego zawartego w art. 8 ust 3 ww. ustawy do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy prawo budowlane, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 niniejszej ustawy, tj. wykazie zabytków nieruchomych przewidzianych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków oraz wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków, który to wykaz do dnia 6 grudnia 2010 r. powinien być przekazany przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) i staroście. Przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w terminie 2 lat od dnia przekazania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu zabytków, o którym mowa w art. 7, wójt (burmistrz, prezydent miasta) założy gminną ewidencję zabytków. Z powyższych ustaleń organ wywiódł, że na mocy przepisów przejściowych ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków zgodnej z przepisami tej ustawy, organy ochrony zabytków, w sprawach wszczętych z mocy art. 39 ust 3 ustawy prawo budowlane, wypowiadają się w oparciu o wykaz, o którym mowa w art. 7 ww. ustawy, biorąc pod uwagę zarówno uwarunkowania wynikające z zasad ochrony konserwatorskiej, jak i z tych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają znaczenie dla ochrony zabytkowych obiektów i obszarów. Organ dalej wskazał, że budynek przy ul. [...]został umieszczony w wykazie o którym mowa w art. 7 ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wykaz ten został przekazany Staroście [...] oraz Burmistrzowi [...] w ślad za pismem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 12 listopada 2010 r. Organ dodał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż budynek mieszkalny przy ul. [...] stanowi integralny element historycznej zabudowy tej części miasta. Jest to willa miejska, wzniesiona w latach 30-tych XX wieku w oszczędnej w detal architektoniczny (gzyms kordonowy i szczytowy) stylistyce modernistycznej. Budynek został rozbudowany w latach 60-tych XX wieku, z zachowaniem warsztatowej tradycji miejskiego budownictwa ceglanego. Ponadto dla obszaru, na którym zlokalizowany jest budynek przy ul. [...] w [...], obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów w mieście [...] Jednostka "A", uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 czerwca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2008 r., Nr 181, poz. 6472). Dla działki nr [...] obowiązują ustalenia zawarte w § 7 ww. planu. Przedmiotowy budynek znajduje się w strefie "A" ochrony konserwatorskiej, w której nakazuje się utrzymanie między innymi skali, gabarytów, intensywności zabudowy i jej historycznego ukształtowania. Ponadto w § 7 lit. e ww. planu wprowadza się następujące zasady postępowania wobec budynków i budowli wskazanych w planie i wpisanych do Ewidencji Zabytków: nakaz utrzymywania obiektów w dobrym stanie technicznym, zakaz rozbiórki, nakaz ochrony zachowanych elementów dekoracji architektonicznej oraz odtworzenia ubytków w oparciu o zachowane fragmenty oraz dokumentację podczas podejmowanych prac budowlanych, nakaz zachowania wymiarów i proporcji otworów okiennych i drzwiowych, stolarki otworowej oraz elementów ślusarskich i kowalskich wystroju w odniesieniu do oryginalnych form architektonicznych, zakaz nadbudowy i przebudowy formy zewnętrznej obiektów, dopuszcza się rozbudowę budynków i budowli chronionych z jednoczesnym zachowaniem odrębności obiektów zabytkowych w wyrazie estetycznym całości kompozycji, budynki i budowle chronione mogą stanowić funkcjonalną całość wraz ze współczesnymi uzupełnieniami. Zatem z uwagi na walory zabytkowe, w tym rolę budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...]dla historycznego układu przestrzennego tej części miasta, oraz obowiązujące na tym terenie ustalenia planu miejscowego, organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w tym zakresie jest trafne merytorycznie i nie narusza przepisów prawa. Natomiast w kwestii budynków gospodarczych zlokalizowanych przy ul. [...] w [...], organ wskazał, ze nie zostały one umieszczone w ww. wykazie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Brak jest zatem podstaw prawnych do zajmowania stanowiska w sprawie ich rozbiórki przez organ pierwszej instancji. Zgodnie z obecnym brzmieniem przepisu art. 39 ust 3 prawa budowlanego, organy ochrony zabytków nie mają kompetencji do wypowiadania się w sprawie obiektów nie ujętych w ww. wykazie zabytków nieruchomych. Skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie złożyli B. M. i C. M. Rozstrzygnięciu organu zarzucili naruszenie: - art. 39 ust. 3 ustawy prawo budowlane przez błędną wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie, tj. poprzez uznanie, iż wskazana norma ma zastosowanie do nieruchomości objętych wykazem sporządzonym przez wojewódzkiego konserwatora zabytków, mimo iż nie jest ujęta w gminnej ewidencji zabytków; - art. 7, 77 i 107 § 3, art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte i niewystarczające zebranie i rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz nienależyte uzasadnienie stanowiska przez organy obu instancji. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak też poprzedzającego go postanowienia [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2010 r. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegało postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2011 r., mocą którego organ II instancji uchylił postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2010 r. w części dotyczącej rozbiórki dwóch budynków gospodarczych znajdujących się przy ul. [...] w [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji oraz w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, mocą którego organ ten postanowił nie uzgodnić ze stanowiska konserwatorskiego rozbiórki budynku mieszkalnego i wyraził zgodę na rozbiórkę budynków gospodarczych przy ul. [...] w [...]. Na wstępie wskazać należy, że obowiązek uzyskania uzgodnienia rozbiórki obiektu budowlanego niewpisanego do rejestru zabytków, udzielonego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, wynika z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Uzgodnienia takiego dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., tj. w drodze postanowienia na które służy stronie zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Regulacja zawarta w art. 39 ust. 3 prawa budowlanego jest o tyle istotna, że uzyskanie przez inwestora wymaganych przepisami szczególnymi pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów - a więc także pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków - stanowi jeden z niezbędnych warunków udzielenia pozwolenia na budowę lub rozbiórkę. Zgodnie z art. 32 ust. 1 prawa budowlanego, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane m.in. po uprzednim uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Stosownie zaś do art. 33 ust. 4 wyżej cytowanej ustawy do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę należy dołączyć min. pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnym. Z treści powołanych przepisów jednoznacznie wynika, że wymóg przedłożenia przy wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, uzgodnień lub opinii innych organów istnieje tylko wówczas, gdy przepis szczególny przewiduje taki obowiązek. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że willa (budynek mieszkalny) przy ul. [...] w [...]znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] Jednostka "A" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 czerwca 2008 r. Budynek ten znajduje się na obszarze określonym symbolem A-88MN. Jednostka "A" w niniejszym planie określa strefę ochrony konserwatorskiej (§ 7 ust. 4 lit b planu). Zgodnie z § 7 ust 4. lit e) ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami min. A-88MN, wprowadza się następujące zasady postępowania wobec budynków i budowli wskazanych w planie i wpisanych do Ewidencji Zabytków – zakaz rozbiórki oraz nakaz ochrony zachowanych elementów dekoracji architektonicznej. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że powołany wyżej przepis art. 39 ust. 3 prawa budowlanego, co słusznie podniósł organ odwoławczy, obecne brzmienie uzyskał z chwilą wejścia w życie - z dniem 6 czerwca 2010 r. - ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Na podstawie przepisu przejściowego zawartego w art. 8 ust 3 ww. ustawy do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków decyzję, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do zabytków znajdujących się w wykazie, o którym mowa w art. 7 ww. ustawy, tj. wykazie zabytków nieruchomych przewidzianych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków oraz wyznaczonych przez wojewódzkiego konserwatora zabytków do ujęcia w wojewódzkiej ewidencji zabytków, który to wykaz do dnia 6 grudnia 2010 r. powinien być przekazany przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) i staroście. Przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że w terminie 2 lat od dnia przekazania przez wojewódzkiego konserwatora zabytków wykazu zabytków, o którym mowa w art. 7, wójt (burmistrz, prezydent miasta) założy gminną ewidencję zabytków. Zatem na mocy przepisów przejściowych ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw, do czasu założenia gminnej ewidencji zabytków zgodnej z przepisami tej ustawy, organy ochrony zabytków, w sprawach wszczętych z mocy art. 39 ust 3 ustawy prawo budowlane, wypowiadają się w oparciu o wykaz, o którym mowa w art. 7 ww. ustawy, biorąc pod uwagę zarówno uwarunkowania wynikające z zasad ochrony konserwatorskiej, jak i z tych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają znaczenie dla ochrony zabytkowych obiektów i obszarów. Rozpoznając niniejszą sprawę na gruncie omawianych wyżej przepisów należy wskazać, że willa przy ul. [...]w [...]została umieszczona w wykazie o którym mowa w art. 7 ustawy o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wykaz ten został przekazany Staroście [...] oraz Burmistrzowi [...] w ślad za pismem [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...]. Kopia tego pisma znajduje się w aktach administracyjnych, ponadto na wezwanie Ministra, [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, załączył do akt administracyjnych fragment ww. wykazu, w którym przedmiotowy budynek występuje. Z powyższych ustaleń wynika, że rozbiórka przedmiotowego budynku mieszkalnego wymagała uprzedniego uzyskania uzgodnienia dokonanego przez właściwy organ nadzoru konserwatorskiego. W tak określonych warunkach prawnych, uznać należy, że planowane zamierzenie inwestycyjne było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...]. Należy również zaznaczyć, że uzgodnienia dokonywane przez organy konserwatorskie mają wprawdzie charakter uznania administracyjnego, a uznanie administracyjne jest uprawnieniem administracji do kształtowania w danej sprawie, w danym stanie faktycznym skutków prawnych w ramach pewnej swobody administracji, którą pozostawiają jej przepisy prawa materialnego oraz w ramach obowiązujących reguł proceduralnych. Jednakże pamiętać należy, że uznanie nie upoważnia do działania dowolnego, gdyż organ ma obowiązek zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego w celu ustalenia stanu fatycznego, a następnie wydania orzeczenia o treści przekonywującej pod względem faktycznym i prawnym. Organ więc musi wziąć pod uwagę obowiązujące przepisy prawa powszechnego jak i miejscowego. Jak wynika z akt sprawy przepisy prawa miejscowego zabraniają w trybie art. 39 ust. 3 prawa budowlanego w zw. z art. 106 k.p.a. uzgadniać rozbiórkę budynków objętych ochroną konserwatorską. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpoznając zażalenie strony skarżącej dokonał wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wyczerpująco umotywował odmowę uzgodnienia dla planowanej inwestycji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Skarżone postanowienie wydane zostało przez właściwy organ ochrony zabytków – ministra właściwego do sprawy kultury i dziedzictwa narodowego, w imieniu którego zadania i kompetencje, w tym zakresie, wykonuje Generalny Konserwator Zabytków (art. 89 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków), będący sekretarzem lub podsekretarzem stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego (art. 90 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków). Ponadto słusznie organ odwoławczy uchylił postanowienie organu I instancji w części dotyczącej dwóch budynków gospodarczych, gdyż budynki te nie znajdują się w wykazie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, brak było zatem podstaw prawnych do zajmowania się tą kwestią przez organy ochrony konserwatorskiej, gdyż organy te nie mają kompetencji do wypowiadania się w kwestii obiektów nie ujętych w ww. wykazie. Z tego względu uchylenie w tej części postanowienia organu I instancji i umorzenie postępowania organu I instancji w tym zakresie było zasadne. W świetle powyższych ustaleń oraz przedstawionej argumentacji prawnej bez wpływu na wynik niniejszej sprawy pozostawały zarzuty przedstawione w skardze. W ocenie Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy oraz odpowiednio przedstawiły motywy swoich rozstrzygnięć, mając na uwadze cele określone w ustawie z dnia 23 lipca 2003 r. - o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.