VII SA/Wa 1808/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska, asesor WSA Lucyna Staniszewska (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie wystąpienia o nadanie tytułu profesora 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz J. T. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. I. 1. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2023 r. znak: [...] Rada Doskonałości Naukowej (dalej: ,,organ’’, ,,RDN’’), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej w dalszej części "k.p.a.") w związku z art. 228 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, po rozpatrzeniu wniosku dr. hab. J. T. (dalej: ,,skarżący’’) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Rady Doskonałości Naukowej znak: [...] z dnia [...] września 2022 r. odmawiającą wystąpienia do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o nadanie dr. hab. J. T. tytułu profesora w dziedzinie nauk medycznych i nauk o zdrowiu w dyscyplinie nauki medyczne, Rada Doskonałości Naukowej utrzymała w mocy własną decyzję. 2. Podstawę materialnoprawną takiego rozstrzygnięcia stanowiła norma z art. 227 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2022 r., poz. 574 z późn. zm.) stanowiąca w ust. 1, że tytuł profesora może być nadany osobie, która: 1) posiada stopień naukowy doktora habilitowanego oraz: a) wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne, b) uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych (...). Zdaniem Rady Doskonałości Naukowej osiągnięcia naukowe Kandydata nie spełniają wymogu ,,wybitności" określonego w art. 227 ust. 1 Ustawy, pomimo 5 pozytywnych recenzji, osiągnięć naukowych Organ zwrócił uwagę, że skarżący wymienia 5 publikacji z tzw. listy filadelfijskiej, we wszystkich jest pierwszym autorem. Największa liczbę cytować, wynoszącą 10, posiada publikacja z 2007 roku. Oznacza to, że wyniki tych badań nie wpłynęły znacząco na rozwój dyscypliny naukowej, którą reprezentuje Kandydat. Podobnie przedstawia się sytuacja z pracami z 2015 i 2017 roku. Były one cytowane tylko 8 i 6 razy. Pozostałe prace z tego cyklu posiadają odpowiednio 2 i 0 cytowań. Znowu oznacza to, że przedstawione badania w omawianych publikacjach nie mają znaczącego wpływu na rozwój dyscypliny i można uznać je za wybitne. Rada Doskonałości Naukowej odniosła się także do drugiego najważniejszego osiągnięcia naukowego wskazanego przez Kandydat w obszarze "badań skupionych wokół problematyki raka krtani i przerzutów do węzłów chłonnych". Kandydat podał, że konsekwencją tych badań były publikacje (liczba mnoga) jednak wymienił tylko jedną, która posiada 41 cytowań. Co prawda wyniki opisane w tej pracy, w ocenie Organu, można uznać za ważny przyczynek w obszarze badań nad rakiem krtani, ale z nieznanych powodów Kandydat nie przedłożył innych publikacji z tego obszaru badań, zatem w kontekście ilościowym to osiągnie nie powinno być uznane za wybitne. Organ nie uznał za wybitne osiągnięcie zagadnienia dotyczącego zakażeń laryngologicznych przenoszonych przez kleszcze z dwoma cytacjami, który Kandydat opisuje w kolejnym akapicie, jednocześnie podkreślając pionierski charakter tych badań. Rada Doskonałości Naukowej podkreśliła, że nie jest ustawowo wyposażona w kompetencje do oceny pionierskości badań, ponieważ ocenia tylko na podstawie materiału dowodowego (dokumentacje przedłożonej przez Kandydata) wpływ dorobku na rozwój dyscypliny naukowej. Kandydat głownie publikował w krajowych czasopismach umieszczonych na liście Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Czasopismom tym Ministerstwo przypisuje punktację w skali od 2 do 200. Należy podkreślić, że Kandydat głównie publikował w czasopismach w przedziale 2-15 pkt (dominuje punktacja 2 i 5). Oznacza to, że nie można także wg. tego kryterium określić prac Kandydata jako wybitnych. Organ zwrócił uwagę, że innym warunkiem do uzyskania tytułu naukowego profesora a wskazanym w ustawie z dnia 20 lipca 2018 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce jest udział w realizacji grantu naukowego finansowanego ze źródeł pozauczelnianych, co dodatkowo ma potwierdzać, że Kandydat posiada umiejętności zarzadzania i kierowania zespołem badawczym. Z przedstawionej dokumentacji wynika, że Kandydat odbył tylko staże szkoleniowe, oraz był wykonawcą w kilku projektach badawczych, które sam określa jako eksperckie. Większość recenzentów bezkrytycznie powieliła opis dorobku Kandydata, polegający na jego udziale w realizacji Projektu P. - PL [...], nie podając nawet, podobnie jak Kandydat, na czym polegał jego udział i jaką pełnił funkcję w tym projekcie. Trudno obecnie znaleźć źródła odnoszące się do przytoczonego projektu P., który był realizowany dosyć dawno. Niemniej jednak w Raporcie Najwyższej Izby Kontroli, Departament Gospodarki i Integracji Europejskiej, z listopada 1998 r. znak: DGiIE/41012/97, Nr ewid. 207/98/P97067/DGI (str. 23 podpunkt ,,T"), jest informacja, że projekt realizowany był w ramach Programu restrukturyzacji przedsiębiorstw. Z innego źródła ([...]/) wynika, że projekt finansowany ze środków programu P. o numerze PL [...] nosił nazwę "Projekt techniczny Wydziału Kształtowników Precyzyjnych dla H. w C.". Z uwagi na brak ze strony Kandydata bliższych informacji dotyczących w/w projektu pojawiło się pytanie w ocenie Organu, czy miał on charakter badawczo-naukowy, co jest ustawowym wymogiem do ubiegania się o tytuł profesora. Kandydat nie opisał funkcji jaką miałby pełnić w wymienionym projekcie, chociaż dopełnił tego wymogu w przypadku projektów uczelnianych (tzw. badań statutowych), wskazując, że był ich kierownikiem. Pierwszy z wymienionych projektów (zapewne z uwagi na finansowanie ze środków P., w odróżnieniu od finansowania innych projektów, min. uczelnianych) nie został zweryfikowany przez recenzentów, ani poddany analizie merytorycznej. Taka weryfikacja połączona z ekspercką analizą, powinna dotyczyć każdego osiągnięcia naukowego Kandydata, które w efekcie rozważań, mogłoby zostać określone jako wybitne. Żaden z recenzentów nie odniósł się krytycznie do kolejnego ustawowego wymogu, jakim jest odbycie trwającego dłużej niż miesiąc stażu naukowo-badawczego. Stypendium, na które Kandydat powołuje się w Autoreferacie ([...]) nie miało charakteru naukowo-badawczego. Jest formą wymiany grup zawodowych w obszarze konkretnych specjalności (źródło : rotary.org.pl). Kolejne 15 staży zagranicznych, które Kandydat podaje w dokumentacji, to krótkie (2-4 dniowe) kursy podnoszące kwalifikacje zawodowe/specjalistyczne lekarza, nie mające charakteru naukowo-badawczego. Radę Doskonałości Naukowej, stwierdziła, że dorobek Kandydata 1) nie ma przesłanek merytorycznych, aby uznać dorobek naukowy skarżącego za wybitny, 2) Kandydat nie kierował zespołami badawczymi, oraz 3) Kandydat nie odbył stażu naukowego. Skarżący nie spełnia więc wszystkich kryteriów ustawowych związanych z nadaniem tytułu naukowego, w tym o znaczeniu fundamentalnym, tzn. legitymowania się wybitnym dorobkiem naukowym. 3. Od wskazanej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zakwestionował ją w całości, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r., poz. 742 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że ustawowym wymogiem stawianym kandydatowi do nadania tytułu profesora jest odbycie trwającego dłużej niż miesiąc stażu naukowo – badawczego, podczas gdy przepis ustawy wskazuje jedynie na wymóg uczestnictwa w ramach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych lub prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, nie określając okresu trwania stażu naukowego, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż organ w sposób niewłaściwy zinterpretował normę prawną dotyczącą przesłanek nadania tytułu profesora, zaś prawidłowa analiza przedłożonego przez skarżącego dorobku naukowego wskazuje, że spełnia on wymogi określone w art. 227 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w brzmieniu zgodnym z powszechnie obowiązującymi przepisami, 2) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. w zw. art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 228 ust. 9 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów uznanych przez organ za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których odmówił wiary innym dowodom, w szczególności przyczyn, dla których pozytywnym recenzjom przybranych w postępowaniu recenzentów odmówił mocy dowodowej oraz niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznano, że dorobek skarżącego nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit a i b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce a w konsekwencji - lakoniczność i ogólnikowość uzasadnienia decyzji, uniemożliwiające ocenę czy postępowanie oraz wydana decyzja dostatecznie odpowiadają prawu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, b. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz w zw. z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz art. 228 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności w toku postępowania oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia wszystkich okoliczności związanych z osiągnięciami naukowymi skarżącego, w szczególności w zakresie przesłanki "wybitności" dorobku skarżącego, oraz uczestnictwem w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbywaniem staży naukowych w instytucjach naukowych w tym zagranicznych lub prowadzeniem badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłową ocenę dorobku naukowego oraz innych aktywności naukowych skarżącego, w wyniku czego wydano decyzję odmawiającą wystąpienia do Prezydenta RP o nadanie skarżącemu tytułu profesora, c. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. zw. z art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 227 ust. 1 pkt 1 a i b oraz art. 228 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez uchybienie obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego i rzetelnego rozpoznania zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności poprzez zaniechanie oceny poszczególnych dowodów, w tym na pięciu sporządzony recenzji, spośród których wszystkie były pozytywne oraz ich rozważenie tle całokształtu ujawnionych okoliczności sprawy oraz brak podania motywów dla których podstawę rozstrzygnięcia stanowiła wyłącznie negatywna dla skarżącego opinia zespołu, skutkujące nieuprawnionym przekroczeniem granicy swobodnej oceny dowodów i jej dowolnością co miało istotny wpływ na sprawy, d. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b oraz art. 228 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez brak odniesienia się a w wyniku tego – ewentualnego zakwestionowania lub podjęcia próby zakwestionowania – wydanych przez 5 recenzentów w toku postępowania recenzji (wszystkie pozytywne) przy rozpoznawaniu sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, e. art. 15 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonym przez skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak zapewnienia skarżącemu możliwości poznania motywów zapadłego rozstrzygnięcia, f. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 228 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez brak zasięgnięcia opinii recenzentów w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co wobec pojawiających się wątpliwości organu co do spełnienia przesłanek określonych w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce w kontekście 5 pozytywnych recenzji stanowiło obowiązek organu, celem wyczerpującego rozpoznania całości okoliczności faktycznych sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci braku wszechstronnego rozpoznania materiału dowodowego a w konsekwencji braku wskazania w decyzji kończącej postępowanie w sposób przekonywujący i uzasadniony faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, o rozważenie możliwości uchylenia w całości decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. 4. Odpowiedź na skargę złożyła Rada Doskonałości Naukowej, wnosząc o jej oddalenie i rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1885/23 oddalił skargę. Sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie przed Organem odpowiadało wymogom stawianym przez ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz Kodeks postępowania administracyjnego. Z tego też względu jako niezasadne, Sąd ocenił zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione w skardze a tj. naruszenia art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 3 K.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 227 i art. 228 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Nadto, Sąd podkreślił, że na żadnym etapie postępowania nie było kwestionowane to, że sporządzone w sprawie recenzje były dla skarżącego pozytywne. Nie podważono jednak stanowiska organu w zakresie, w jakim zakwestionował on przydatność tych recenzji w sprawie dla wykazania przesłanek z art. 227 ust. 1 pkt a i b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Wbrew twierdzeniom skarżącego z uzasadnienia skarżonej decyzji jednoznacznie wynika, jakim okolicznościom dał on wiarę, a jakim odmówił wiarygodności, a także jakimi kryteriami kierował się oceniając wybitność dorobku naukowego skarżącego, przyjmując jego słownikowe (leksykalne) znaczenie oraz oceną nie spełnienia przesłanki odbycia stażu naukowego, uczestnictwa w pracach zespołów badawczych lub prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych. W tym zakresie organ ocenił charakter tych badań i projektów, w których uczestniczył skarżący oraz charakter udziału skarżącego. Sąd I instancji odnośnie do zarzutu naruszenia art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo szkolnictwie wyższym, przyznał co prawda skarżącemu rację, że istotnie ustawodawca w treści tego przepisu nie określił czasu trwania stażu naukowo – badawczego wymaganego dla spełnienia tego kryterium jednakże podzielił argumentację Organu. Przyjęte przez organ odwoławczy miesięczne kryterium, aczkolwiek pozaustawowe, należało uznać jedynie za kryterium pomocnicze, nie oznaczające sztywnych ram czasowych. Sąd wskazał, że nie ulega wątpliwości, że odbycie stażu musi być czynnością rozciągniętą w czasie, skoro chodzi o formę zdobywania wiedzy, umiejętności czy kompetencji w miejscu odbywania staży. W praktyce chodzi zatem o udział w zajęciach odbywanych w miejscu stażu, seminariach, dyskusjach naukowych czy pracach naukowych, których celem jest poszerzenie posiadanej wiedzy z danego zakresu. Dlatego wydaje się, że odbycie stażu powinno być udokumentowane nie tylko samą "fizyczną obecnością" w miejscu stażu (potwierdzeniem odbycia stażu), ale również – zwłaszcza w przypadku nauk społecznych – publikacją naukową, która nabytą wiedzę prezentuje. Nie jest to jednak prawny obowiązek, ale swoiste ułatwienie w wykazaniu spełnienia omawianego warunku. Z tego też względu, Sąd przyjął, że nie można organowi postawić skutecznie zarzutu naruszenia błędnej wykładni i zastosowania w sprawie art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, bowiem wskazywanie na odbycie co najmniej miesięcznego stażu miało na celu zestawienie go ze stażami zagranicznymi wskazanymi przez kandydata (skarżącego), które organ ocenił jako 2 – 4 dniowe kursy podnoszące kwalifikacje zawodowe lub specjalistyczne lekarza, co miało na celu wykazanie pewnego niezbędnego minimalnego czasu, aby obecność kandydata w danej jednostce naukowej można było uznać za działalność naukowo – badawczą. Z tego też względu wykładnia art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. ustawy zaprezentowana przez organy zawiera pewien aspekt praktyczny oceny obecności kandydata na stażu naukowym w instytucjach naukowych, stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. 6. Następnie, Naczelny Sąd Administracyjny - w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego - wyrokiem z 17 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1607/24 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądził od Rady Doskonałości Naukowej na rzecz J. T. kwotę 577 (pięćset siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W orzeczeniu tym NSA w szczególności stwierdził, że: 1) Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie naruszenie w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w zakresie obejmującym art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a poprzez oddalenie skargi mimo zaistnienia istotnych uchybień w procedowanym w tej sprawie przed Radą Doskonałości Naukowej postępowaniu. 2) Jednym z istotnym dowodów w postępowaniu w sprawie o nadanie tytułu profesora są recenzje sporządzone przez wyznaczonych recenzentów. Przedmiotem tych recenzji jest ocena spełnienia przez kandydata do tytułu naukowego przesłanek wynikających z ww. art. 227 ust. 1 p.s.w.n., a w szczególności z przesłanki określonej przez ustawodawcę jako posiadanie przez kandydata wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych i uczestniczenia w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbycia staży naukowych w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, bądź też prowadzenia badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Udział w postępowaniu recenzentów (z kwalifikacjami określonymi w ustawie) ma dostarczyć Radzie Doskonałości Naukowej materiału dowodowego pozwalającego przede wszystkim na ocenę osiągnięć osoby zabiegającej o tytuł naukowy. Sąd administracyjny nie może wprawdzie kontrolować treści samych recenzji, ale ma prawo ocenić, czy tak sporządzone recenzje są poprawne od strony formalnej. Poprawność recenzji w postępowaniu o nadanie tytułu naukowego sprowadza się przede wszystkim do kontroli, czy recenzent sporządzając opinię dokonał oceny dorobku naukowego kandydata w zakresie spełnienia przesłanki wynikającej z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a p.s.w.n., tj. czy stwierdził, że kandydat legitymuje się wybitnymi osiągnięciami naukowymi krajowymi lub zagranicznymi. Recenzja powinna być sporządzona w sposób poprawny metodologicznie, a więc przede wszystkim zawierać logiczny wywód oparty o ocenę osiągnieć kandydata oraz zawierać spójne z tym wywodem wnioski. Recenzje kończą się wnioskami końcowymi z treści których wynika, że dr hab. nauk medycznych J. T. spełnia wszystkie wymagania określone w art. 227 ust. 1 pkt 1 p.s.w.n. przy podkreśleniu wybitności kandydata jako naukowca i jego istotnych osiągnięciach w badaniach naukowych, traktowanych jako bardzo ważne, odkrywcze oraz wskazujące na istotny wkład do osiągnięć ogólnoeuropejskich. Ma to znaczenie w tej sprawie, ponieważ Rada Dyscypliny Naukowej w zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji stwierdziła, że mimo wszystkich pozytywnych dla kandydata (skarżącego kasacyjnie) recenzji, w żadnej z nich nie wskazano na spełnienie przesłanki z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a p.s.w.n., tj. wykazania przez kandydata posiadania wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych. Takie wnioski nie korespondują z treścią sporządzonych recenzji, z których wynika, że dr hab. J. T. prowadził oryginalne w skali europejskiej badania (z zakresu opracowania metody chirurgii endoskopowej izolowanych zmian patologicznych w zatoce klinowej), na podstawie których sporządzono publikacje o zasięgu krajowych i zagranicznym oraz pionierskie badania w zakresie problematyki zakażeń przenoszonych przez kleszcze i ich laryngologiczne konsekwencje (recenzja prof. T. K. . ). W recenzji prof. M. S. podkreślono wybitność osiągnięć kandydata w zakresie nowatorskiego opracowania sztucznego modeli sieci neuronalnych u chorych leczonych z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego, na podstawie których sporządzono cykl publikacji. To samo osiągnięcie jako nowatorskie podkreślił także w swojej recenzji prof. J. M. wskazując także na publikację obejmującą to osiągnięcie. W recenzji prof. M. S. wskazano na posiadanie przez dr hab. J. T. wybitnych osiągnięć naukowych. Z recenzji prof. M. W. wynika, że dorobek naukowy kandydata zwłaszcza w dziedzinie neuronu ruchowego wnosi istotny wkład do osiągnięć ogólnoeuropejskich. Na oryginalność i pionierskość badań kandydata wskazał w swojej recenzji prof. J. M. podnosząc, że dr hab. J. T. jest wybitnym naukowcem. Każdy z recenzentów podnosił także kwestię publikowania przez kandydata w zagranicznych renomowanych i uznanych czasopismach oraz wskazywał na znaczące wielkości współczynników cytowań. Wprawdzie niektóre recenzje nie są zbyt długie (dwie recenzję liczą po 4 strony), to jednak nie tyle ich długość, ile treść powinna być brana pod uwagę przez Radę Dyscypliny Naukowej. Jeżeli mimo ww. wskazanej treści Rada Dyscypliny Naukowej miała wątpliwość, czy sporządzone recenzje wskazywały na spełnienie przez dr hab. J. T. przesłanek do wystąpienia o nadanie tytułu profesora, to należało zwrócić się do recenzentów o jeszcze wyraźniejsze stwierdzenie, czy przesłanka opisana w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a p.s.w.n. ("wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne") została przez kandydata do tytułu naukowego spełniona. Wnioski z takiej recenzji powinny być jasno i precyzyjnie wyrażone. Jeżeli recenzje zawierały wnioski dotyczące spełnienia przesłanek, to nie oznacza, że Rada Doskonałości Naukowej nie mogła podjąć decyzji sprzecznej z ich wnioskami, ale wówczas miała obowiązek uzasadnienia, dlaczego mimo pozytywnych recenzji, recenzentów wskazujących na spełnienie przesłanek do wystąpienia o nadanie danego tytułu, wydawana jest decyzja o odmowie skierowana stosownego wniosku do Prezydenta RP. W takiej decyzji powinno znaleźć się także wyjaśnienie, dlaczego Rada Doskonałości Naukowej odmienne oceniła ten sam dorobek naukowy kandydata w stosunku do ocen recenzentów. Taka ocena powinna być należycie uzasadniona. 3) Zasadny jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n., polegającej na nieprawidłowym przyjęciu, że przepis ten zawiera także kryterium w postaci czasu trwania stażu naukowo-badawczego z uwagi na aspekt praktyczny oceny obecności kandydata na stażu naukowym. Trafnie podnosi w tym zakresie strona skarżąca kasacyjnie, że prawidłowa wykładnia tego przepisu nie pozwala na stwierdzenie, aby zaliczenie aktywności naukowej w tym zakresie uzależnione było od czasu jej trwania. Zgodnie z treścią ww. przepisu tytuł profesora może być nadany osobie, która uczestniczyła w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbyła staże naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych bądź też prowadziła badania naukowe lub prace rozwojowe w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. To instytut naukowy lub uczelnia zagraniczna ocenia, czy pobyt danej osoby stanowił staż naukowy. Odbycie stażu naukowego stanowi przy tym tylko jedną z możliwości spełnienia tej przesłanki. Alternatywną formą jest uczestniczenie w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych, lub też prowadzenie badań naukowych bądź prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Wszystkie trzy możliwości są równoważne, a tym samym to kandydat wybiera, którą z tych aktywności wskazuje jako spełniającą tę przesłankę, przy czym oczywiście może wskazać na dwie lub wszystkie trzy rodzaje aktywności w tym zakresie. NSA podkreślił, że zarówno z derywacyjnej koncepcji wykładni jak i klaryfikacyjnej koncepcji wykładni nie wynika, aby normie prawnej wynikającej z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n. nadać takiego znaczenia, jakie przyjął w tej sprawie Sąd pierwszej instancji. W przypadku zaś wątpliwości co do tego, czy pobyt danej osoby można zaliczyć np. do stażu naukowego, decydujące znaczenie powinno mieć stanowisko podmiotu organizującego taki pobyt (staż). Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wytyczne dla Sądu I instancji, podkreślając, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji będzie zobowiązany przede wszystkim do dokonania na podstawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w tym przede wszystkim spójności ze sporządzonymi recenzjami oraz przyjęcia wykładni art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n. zgodnie z poglądem zawartym w tym wyroku. Dopiero na tej podstawie Sąd pierwszej instancji powinien ocenić, czy w tej sprawie doszło do naruszenia prawa przestrzegając zasady, zgodnie z którą poza zakresem kognicji sądu administracyjnego pozostaje merytoryczna ocena dorobku naukowego kandydata do tytułu naukowego. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: 1. Na wstępie wskazać należy na skutki, jakie dla dalszego toku niniejszej sprawy wynikają z faktu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny wniesionej skargi kasacyjnej i uznania przez Sąd odwoławczy jej zasadności, co legło u podstaw uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd ponownie badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji orzekał w warunkach związania wykładnią prawa dokonaną przez NSA w wyroku z 17 czerwca 2025 r. (sygn. akt III OSK 1607/24), stosownie do treści przepisu art. 190 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto, przepis ten wyklucza oparcie skargi kasacyjnej, od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy, na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez NSA. Z tych względów sąd ponownie rozpoznający sprawę i będący związany wykładnią przepisów przedstawioną w wyroku NSA nie może dokonywać własnej ich interpretacji, a podjęte rozstrzygnięcie uwzględniać musi zaprezentowaną przez NSA ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu NSA wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należałoby stosować przepisy prawa odmienne, niż wyjaśnione przez NSA. Przez ocenę prawną, o której mowa w przytoczonym art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna o charakterze wiążącym może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego jak też kwestii właściwego zastosowania konkretnego przepisu w odniesieniu do przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, podjętego w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11; z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1306/16, dostępne na stronie internetowej http//:orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Przesądzenie tej kwestii przez NSA sprawia, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy niedopuszczalne będzie powoływanie nowych faktów i dowodów zmierzających do wykazania stanu faktycznego (i jego kwalifikacji) w sposób odmienny, niż przyjął to NSA w wyroku uchylającym wyrok sądu pierwszej instancji i przekazującym mu sprawę do ponownego rozpoznania (por. B. Dauter (w]: Komentarz do art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wyd. Lex,). Działanie przepisu art. 190 p.p.s.a. wyraża się także w tym, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez sąd pierwszej instancji "granice sprawy" ulegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną NSA i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 p.p.s.a. Dodać należy, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku NSA ciążący na sądzie ponownie rozpoznającym sprawę, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co w niniejszym przypadku nie ma miejsca. Z tych też względów w ramach obecnego, ponownego rozpoznania sprawy, Sąd pierwszej instancji nie może dokonywać nowych, własnych ocen prawnych dotyczących kwestii będących już uprzednio przedmiotem oceny NSA w wydanym w tej sprawie wyroku kasacyjnym, a wyrażone w nim poglądy prawne muszą zostać w pełni zaakceptowane, ze wszystkimi wynikającymi z nich konsekwencjami prawnymi. 2. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3. Wyjaśnić należy również, że w ramach swej kognicji Sąd nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata do stopnia (tytułu) naukowego lub oceny trafności opinii recenzentów przedstawionych w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie (por. np. wyrok NSA z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08; wyrok NSA z 24 stycznia 2020 r., I OSK 1586/18, publ. CBOSA). W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje "wyłącznie" zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego profesora nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego właściwymi przepisami, w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd bada tylko zgodność decyzji z prawem (jej legalność). Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed RDN nie naruszono norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. 3. Zgodnie z treścią art. 228 ust. 9 p.s.w.n. – w postępowaniach w sprawie nadania tytułu profesora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Wobec tego zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., RDN była obowiązana do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego zawartych w p.s.w.n. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż w ocenie Sądu, Rada Doskonałości Naukowej wydała zaskarżoną decyzję przedwcześnie, czym dopuściła się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 227 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznała, że dorobek skarżącego nie spełnia wymogów, o którym mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a i b p.s.w.n. Wskazać należy, że Organ dokonał także błędnej wykładni art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n., na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny a czym związany jest Sąd I instancji. 4. Przechodząc natomiast do analizy samej procedury o nadanie tytułu profesora w sprawie Skarżącego, zdaniem Sądu, analiza akt sprawy, w tym uzasadnienia zaskarżonej decyzji RDN, daję podstawy do twierdzenia, że doszło w jej trakcie do naruszeń prawa, które powinny skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji RDN. 5. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w sprawie powołano 5 recenzentów, którym zlecono wydanie opinii w zakresie spełnienia ustawowych wymagań do wystąpienia o nadanie wnioskodawcy tytułu profesora. Recenzje sporządzili: prof. dr hab. Tomasz Stanisław Kręcicki, prof. dr hab. M. W. , prof. dr hab. E. O. , prof. dr hab. J. M. , prof. dr hab. M. S. 2. Recenzenci reprezentowali właściwe dziedziny naukowe i wszystkie recenzje były dla kandydata pozytywne. Co więcej recenzje były jednoznaczne, stwierdzając, że spełnia on wszystkie warunki do ubiegania się o nadanie tytułu naukowego profesora, ergo także posiadania wybitnego dorobku naukowego. I tak wskazać należy, że Prof. dr hab. Tomasz Kręciki wskazał w swojej recenzji z dnia 6 maja 2022 r., że ,,dokując podsumowania działalności naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej jestem przekonany, że dr hab. n. med. J. T. spełnia wszystkie warunki pozwalające na nadanie mu tytułu Profesora’’. W treści recenzji ujęte zostały także przesłanki związane z udziałem Kandydata w projektach badawczych. Recenzent zwrócił uwagę na realizację przez skarżącego Projektu finansowanego z Funduszu Pomocy UE – P. PL 9315-02-08-l001(307) oraz projektu finansowanego ze środków Narodowego Centrum Badania i Rozwoju ,,Model wielospecjalistycznej opieki szpitalnej i pozaszpitalnej nad pacjentem z zakażeniem SARS-CoV-2 – Badanie CRACoV- realizowanego w ramach przedsięwzięcia ,,Wsparcie szpitali jednoimiennych w walce z rozprzestrzenianiem się zakażenia wirusem SARS-CoV-2 oraz leczenia COVID-19’’ w 2020 r. W recenzji Prof. dr hab. M. S. wskazano, że ,,stwierdzam, że dr hab. J. T. , spełnia warunki, o których mowa w art. 227 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dotyczące posiadania wybitnych osiągnięć naukowych krajowych i zagranicznych’’, ,,po analizie dorobku naukowego, przebiegu pracy zawodowej oraz aktywności dydaktycznej i organizacyjnej uważam za zasadne wystąpienie przez Radę Doskonałości Naukowej do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o nadanie tytułu profesora’’. W treści recenzji Autor wskazał, że łączna wartość Impact Factor dzieł skarżącego wynosi 29,88 z czego większość, bo 29,132 przypada na okres po uzyskaniu doktora habilitowanego. Profesor doktor habilitowana E. W. w odniesieniu do dorobku naukowego skarżącego wskazała, że ,,dorobek ten oceniam bardzo wysoko. Na wyróżnienie zasługuje praktyczne podejście do trudnych zagadnień klinicznych, umiejętność systematyzowania wypracowanych standardów, a nade wszystko interdyscyplinarne podejście w badaniach nad patologią wielu chorób, których wyniki potwierdzają konieczność takiego postępowania, szczególnie w otolaryngologii, która to specjalność jest sama w sobie interdyscyplinarna’’, ,,Dorobek naukowy i dydaktyczny dr hab. n. med. J. T. oceniam bardzo wysoko. Jestem przekonana, że kandydat spełnia wszystkie wymogi określone w art. 228 ust. 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym’’. Ponadto, Profesor M. W. wskazała, że ,,po zapoznaniu się z całym dorobkiem naukowym, dydaktycznym oraz organizacyjnym chciałabym podkreślić, że dr hab. n. med. J. T. jest doświadczonym specjalistą w zakresie otologii i otolaryngologii. Jego dorobek naukowy, zwłaszcza w dziedzinie neuronu ruchowego wnosi istotny wkład do osiągnięć ogólnoeuropejskich’’, ,,Spełnia on kryteria wymagane Ustawą’’. Ponadto, Prof. dr hab. med. J. M. w recenzji odnosząc się do ,,próba przedstawienia sztucznego modelu sieci neuronalnych u chorych leczonych operacyjnie z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego. " wskazał, że badania te miały charakter pionierski i nowatorski, a więc ponad przeciętny i były przeprowadzone we współpracy ze światowej sławy Prof. dr hab. R. T. w ramach współpracy z [...] w K. . Nadto, wskazał, że "Należy tu na wstępie podkreślić, że k. Klinika Otolaryngologii posiada największy materiał operacyjny guzów oczodołu w Polsce i jest opiniotwórczym, uznanym i wiodącym ośrodkiem nie tylko w skali kraju. W wielu aspektach badania, których współautorem był dr hab. J. T. , były oryginalne i pionierskie w skali europejskiej". Sąd dokonał oceny ww. recenzji pod względem formalnym i stwierdził, że ażda z nich dokonuje dorobku skarżącego w zakresie naukowym, dydaktycznym i organizacyjnym. Są one kategoryczne, chociaż są one różnej długości, jednak to nie długość, ile treść powinna być brana pod uwagę przez Radę Dyscypliny Naukowej. Recenzenci sporządzając opinię dokonali oceny dorobku naukowego kandydata w zakresie spełnienia przesłanki wynikającej z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a P.s.w.n., tj. czy stwierdził, że kandydat legitymuje się wybitnymi osiągnięciami naukowymi krajowymi lub zagranicznymi. Zawierają one logiczny wywód oparty o ocenę osiągnieć kandydata oraz zawierają spójne z tym wywodem wnioski. Recenzje kończą się wnioskami końcowymi z treści których wynika, że dr hab. nauk medycznych J. T. spełnia wszystkie wymagania określone w art. 227 ust. 1 pkt 1 P.s.w.n. przy podkreśleniu wybitności kandydata jako naukowca i jego istotnych osiągnięciach w badaniach naukowych, traktowanych jako bardzo ważne, odkrywcze oraz wskazujące na istotny wkład do osiągnięć ogólnoeuropejskich. Stosownie do art. 228 ust. 3 P.s.w.n., RDN powołuje 5 recenzentów, którym zleca wydanie opinii w zakresie spełnienia wymagań, o których mowa w art. 227 ust. 1 albo 2. Recenzje stanowią zatem jeden z najważniejszych środków dowodowych w postępowaniu w sprawie nadania tytułu profesora. Recenzje należy uznać za wyraz osobistej oceny o charakterze eksperckim. Wspomnieć wypada w tym miejscu na stanowisko zaprezentowane w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wa 1729/22, w którym wskazano, że "chociaż Rada Doskonałości Naukowej nie jest związana opiniami powołanych recenzentów, jednak w sytuacji, gdy opinie wszystkich recenzentów są pozytywne dla kandydata i zakończone jednoznaczną konkluzją, że spełnia on warunki określone w ustawie do ubiegania się o nadanie tytułu naukowego profesora, to odmawiając mocy dowodowej tym recenzjom Rada Doskonałości Naukowej jest zobowiązana uzasadnić swoją odmienną ocenę w sposób pogłębiony". Nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu o nadanie tytułu profesora recenzje złożone w postępowaniu prowadzonym przed Radą Doskonałości Naukowej dotyczące dorobku naukowego i osiągnięć osoby ubiegającej się o nadanie tego tytułu stanowią podstawowy materiał dowodowy w sprawie, który ma walor zrównany z opinią biegłego i jest dowodem w rozumieniu art. 75 § 2 k.p.a., do którego powinna szczegółowo ustosunkować się Rada, rozpatrując sprawę najpierw w Zespole, a następnie na etapie Prezydium, które jest organem rozstrzygającym Rady. Jeżeli mimo ww. wskazanej treści recenzji Rada Dyscypliny Naukowej miała wątpliwość, czy sporządzone recenzje wskazywały na spełnienie przez dr hab. J. T. przesłanek do wystąpienia o nadanie tytułu profesora, to należało zwrócić się do recenzentów o jeszcze wyraźniejsze stwierdzenie, czy przesłanka opisana w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. a P.s.w.n. ("wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne") została przez kandydata do tytułu naukowego spełniona. Wnioski z takiej recenzji powinny być jasno i precyzyjnie wyrażone. Organ posiada instrumenty prawne w celu uzupełnienia wywodów recenzji. Tymczasem, jeśli Rada Doskonałości Naukowej podejmuje rozstrzygniecie odmienne od wniosków 5 recenzji, które w jej ocenie są niepełne, oznacza to, że nie wyjaśniła w sposób należyty istoty sprawy. Jeśli zaś Rada Doskonałości Naukowej wydaje odmienną ocenę niż Recenzenci, którzy sporządzili recenzje w sposób prawidłowy i są one kompletne to powinna w sposób precyzyjny tak jak czyni to Recenzent wyjaśnić kolejno w odniesieniu do wszystkich osiągnięć i ich naukowych walorów, dlaczego Rada Doskonałości Naukowej odmienne oceniła ten sam dorobek naukowy kandydata w stosunku do ocen recenzentów. Taka ocena powinna być należycie uzasadniona. Tego zabrakło w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji RDN stwierdziła, że kluczowe znaczenie z punktu widzenia niespełnienia przez Kandydata kryteriów ustawowych miała ocena braku wybitności jego osiągnięć naukowych, w tym zwłaszcza dane naukometryczne publikacji Kandydata, jak i ilościowe. RDN wskazała, że z przedłożonego dorobku Kandydata wynika, że warunek wybitności nie jest spełniony, szczególnie w przypadku tzw. prac oryginalnych. W uzasadnieniu RDN wskazała, że Kandydat głownie publikował w krajowych czasopismach umieszczonych na liście Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Czasopismom tym Ministerstwo przypisuje punktację w skali od 2 do 200. Należy podkreślić, że Kandydat głównie publikował w czasopismach w przedziale 2-15 pkt (dominuje punktacja 2 i 5). Oznacza to, że nie można także wg. tego kryterium określić prac Kandydata jako wybitnych. Tymczasem Organ nie rozważył tych osiągnięć naukowych, które recenzenci uznali za istotny wkład naukowy. Recenzenci zauważali, że najistotniejszym elementem dorobku naukowego Kandydata jest próba przedstawienia sztucznego modelu sieci neuronalnych u chorych leczonych operacyjnie z powodu przewlekłego zapalenia ucha środkowego (vide: Prof. J. M. , Prof. J. K. , Prof. M. S. ). Badania te skarżący prowadził we współpracy ze światowej sławy Prof. dr hab. R. T. w ramach współpracy z [...] w K. , zastosowanie badań laryngologicznych w schorzeniach neurologicznych ze szczególnym uwzględnieniem stwardnienia bocznego zanikowego (SLA). Tymczasem, RDN w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej nie dokonuje oceny cyklu publikacji dotyczących zastosowania badań laryngologicznych w schorzeniach neurologicznych ze szczególnym uwzględnieniem stwardnienia bocznego zanikowego. RDN wskazała, z pominięciem odniesienia się do odmiennych ocen recenzji, że skoro prace te zostały opublikowane w czasopismach krajowych o niskiej punktacji Ministerialnej wnosić należy, że osiągniecia naukowe tam prezentowane były też niskiej jakości. Organ powinien był rozważyć zaprezentowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, fakty naukowe i naukometryczne na potwierdzenie ,,wybitności’’ osiągnięć naukowych nie tylko pod kątem ilościowym lecz także jakościowym, tj.: 1) problematyki zastosowania badań laryngologicznych w schorzeniach neurologicznych ze szczególnym uwzględnieniem stwardnienia bocznego zanikowego (SLA). Wraz z zespołem badawczym Kandydat przeprowadził szczegółową analizę zaburzeń percepcyjnych, fonacyjnych oraz akustycznych głosu, a także manometryczną ocenę górnego odcinka przewodu pokarmowego u chorych z różną postacią SLA oraz choroby Parkinsona i miastenii. Wyniki tych badań zostały opublikowane w czasopismach zagranicznych: The Journal of Laryngology and Otology, 2007, (IF=0,501, oraz 10 cytowań) Neurodegenerative Diseases, 2015, (IF=3,511 oraz 8 cytowań), International Journal of Molecular Sciences, 2017, (IF=3,687 oraz 6 cytowań), Brain Sciences, 2020, (IF=3,394) oraz Journal of Clinical Medicine. 2020, (IF=4,24, oraz 2 cytacje), będąc jednym z kilku tylko doniesień światowych dotyczących tej problematyki. We wszystkich tych publikacjach jestem pierwszym autorem; 2) problematyki raka krtani i przerzutów do węzłów chłonnych szyi. Konsekwencją prowadzonych przeze Kandydata badań były publikacje, z których jedna ukazała się w czasopiśmie zagranicznym: Auris Nasus Larynx, i ma w chwili obecnej 41 cytowań; 3) problematyki laryngologicznych konsekwencji zakażeń przenoszonych przez kleszcze. Oryginalne prace ukazały się w Journal of Clinical Medicine, 2021, o łącznym IF=8,482 i z aktualnymi dwoma cytowaniami. Badania te mają charakter pionierski, gdyż dotychczas w piśmiennictwie polskim nie były prezentowane doniesienia dotyczące tego zagadnienia, natomiast w piśmiennictwie zagranicznym występują pojedyncze publikacje opisujące laryngologiczne aspekty tego schorzenia. Organ powinien ocenić argumentację skarżącego odnoszącą się do wskaźnika Hirscha, bowiem w ocenie skarżącego przedstawiona wartość Indeksu Hirscha wynika prawdopodobnie z faktu, że większość anglojęzycznych prac oryginalnych z IF opublikowanych zostało w ostatnich siedmiu latach i dotyczyło tematyki niszowej i unikalnej, stąd na ich oddziaływanie należy poczekać. Skarżący podkreślił, że jego aktywność naukowa od początku ubiegania się o tytuł profesora do chwili obecnej jest zauważalna w postaci zwiększonej liczby cytować ze 119 do 140 (133 bez autocytowań). RDN w uzasadnieniu rozstrzygnięcia odnosi się kolejno do pkt 1) wskazując, że badania te zaowocowały kilkoma publikacjami lecz największa liczbę cytować, wynoszącą 10, posiada publikacja z 2007 roku. Oznacza to, że wyniki tych badań nie wpłynęły znacząco na rozwój dyscypliny naukowej, którą reprezentuje Kandydat. Podobnie przedstawia się sytuacja z pracami z 2015 i 2017 roku. Były one cytowane tylko 8 i 6 razy. Pozostałe prace z tego cyklu posiadają odpowiednio 2 i 0 cytowań. Takie stwierdzenie nie świadczy o wszechstronnym zbadaniu istotności badań naukowych Kandydata dotyczących problemów laryngologicznych w schorzeniach neurologicznych ze szczególnym uwzględnieniem stwardnienia bocznego zanikowego (SLA). Często w przypadku niszowego obszaru badań mierniki ilościowe są zawodne, a oparcie oceny ,,wybitności’’ dzieł w odniesieniu do liczby cytowani może dać zafałszowany obraz. Należy, więc odwołać do oceny jakościowej, która jest wiedzą ekspercką a nadto zweryfikować kluczowe czasopisma dla takiego tematu badań i ocenić, gdzie zostały opublikowane wyniki tychże badań. Podobnie nie spełnia kryterium należytego wyjaśnienia sprawy uzasadnienie RDN wskazujące, że problematyka raka krtani i przerzutów do węzłów chłonnych została opublikowana przez Kandydata w jednej publikacji, która co prawda posiada 41 cytowań jednak Kandydat nie przedłożył innych publikacji z tego obszaru badań, zatem w kontekście ilościowym to osiągnie nie powinno być uznane za wybitne. Osiągniecie to powinno być także ocenione pod kątem jakościowym. Trafnie, RDN wskazało w odniesieniu do osiągniecia wskazanego przez Kandydata odnoszącego się do publikacji zakażeń laryngologicznych przenoszonych przez kleszcze z dwoma cytacjami, że RDN nie jest kompetentna do oceny pionierskości badań. Jednak, Organ pomija, że posłużenie się przez Kandydata słowem ,,pionierska’’ nie zwalnia organu od ustalenia czy publikacje te stanowią wybitne osiągnięcia naukowe krajowe lub zagraniczne. Co więcej, są to publikacje dość świeże z 2021 r. a zatem ich ocena powinna także odnosić się do kryterium jakościowego, które wymaga wiedzy eksperckiej. Biorąc zatem pod uwagę powyższe okoliczności, jak też mając na względzie treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji RDN należało dojść do wniosku, że RDN nie dokonała właściwej oceny materiału dowodowego pod kątem oceny wybitności osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych Kandydata, przede wszystkim nie odniosła się w żaden sposób do przedstawionych przez Kandydata twierdzeń oraz dowodów dotyczących całości jego dorobku naukowego, naruszając tym samym podstawowe zasady postępowania określone w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie decyzji RDN musi być przy tym wyczerpujące i ściśle odpowiadać wymogom art. 107 § 3 k.p.a., czego w tej sprawie również nie dochowano. 6. Odnosząc się zaś do braku spełnienia przez Skarżącego przesłanki z art. 227 ust. 1 lit. b) u.p.s.w. uczestniczenia w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych lub odbycia stażu naukowego w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, lub prowadzenia badania naukowego lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, Sąd wskazuje, że przesłanka ta została oceniona bez uwzględnienia prawidłowej wykładni tego przepisu. A zatem ocena niespełnienia tego wymogu przez Skarżącego była przedwczesna. W zakresie tej przesłanki Sąd zwraca uwagę, że ustawodawca sformułował ją w sposób alternatywny. Jedną z możliwości jest wykazanie przez Kandydata uczestniczenia w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych. W obowiązującej ustawie rezygnowano zatem z wymogu kierowania takim projektem, wystarczający jest sam udział jako członek takiego projektu. I tak, wskazać należy, że przepis nie stanowi, iż Kandydat ma być kierownikiem zespołu badawczego realizującego projekty finansowane w drodze konkursu krajowego. Kandydat winien jednak przedstawić co najmniej dwa takie projekty. W niniejszej sprawie, ocenie podlegają następujące projekty: 1) finansowany z Funduszu Pomocy UE – P. PL 9315-02-08-l001(307) oraz 2) finansowany ze środków Narodowego Centrum Badania i Rozwoju ,,Model wielospecjalistycznej opieki szpitalnej i pozaszpitalnej nad pacjentem z zakażeniem SARS-CoV-2 – Badanie CRACoV- realizowanego w ramach przedsięwzięcia ,,Wsparcie szpitali jednoimiennych w walce z rozprzestrzenianiem się zakażenia wirusem SARS-CoV-2 oraz leczenia COVID-19’’. Jeśli Organ, miał wątpliwości co do roli skarżącego w tych projektach powinien zwrócić się o doprecyzowanie w tym zakresie wniosku. Druga możliwość sprowadza się do wykazania odbycia staży naukowych w instytucjach naukowych. Natomiast, w stosunku do staży naukowych, Kandydat przedstawił w Autoreferacie staż w [...], który Organ uznał za nie mający charakteru naukowo-badawczego, ponieważ jest on formą wymiany grup zawodowych w obszarze konkretnych specjalności (źródło : rotary.org.pl). Prócz tego, Skarżący wskazał na 15 staży zagranicznych, które Kandydat podaje w dokumentacji jako staże krótkookresowe (2-4 dniowe). Sąd nie przesądza, że spełniają one wymogi ustawowe jednak ocena niespełnienia wymogów ustawowych nie może się opierać na czasie ich trwania, bowiem ustawa takiego wymogu nie nakłada. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, zarówno z derywacyjnej koncepcji wykładni jak i klaryfikacyjnej koncepcji wykładni nie wynika, aby normie prawnej wynikającej z art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n. nadać takiego znaczenia, że staż winien mieć długość co najmniej jednego miesiąca. Ponadto, NSA wskazuje, że w przypadku wątpliwości co do tego, czy pobyt danej osoby można zaliczyć np. do stażu naukowego, decydujące znaczenie powinno mieć stanowisko podmiotu organizującego taki pobyt (staż). Organ powinien zatem zweryfikować przedstawione zaświadczenia w tym zakresie i na tym skoncentrować uzasadnienie swojego stanowiska. Błędna wykładnia art. 227 ust. 1 pkt 1 lit. b p.s.w.n. doprowadziła organ do przedwczesnego wniosku, że Skarżący nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 227 ust. 1 pkt 1 lit b p.s.w.n. Trzecią opcją jest prowadzenie badań naukowych lub prac rozwojowych w uczelniach lub instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Ustawodawca nie zdefiniował przy tym pojęcia zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów ani też pojęcia staży naukowych. Sąd dokonując kontroli decyzji RDN nie przesądza o tym, czy udział w konkretnym projekcie nosił znamiona ,,uczestniczenia w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych’’ ani też, czy staż naukowy przedstawiony przez skarżącego kwalifikuje się do wymogów ustawowych. Jednakże jego ocena powinna być dokonana z uwzględnieniem jego charakteru a nie czasu trwania. Organ ponownie rozpoznając sprawę powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie, poprzez wyraźne wskazanie kryteriów jakimi organ kierował się analizując, czy w danym stanie faktycznym została zrealizowana ww. przesłanka z art. 227 ust. 1 lit a) i lit. b) p.s.w.n. W zakresie przesłanki wybitnych osiągnięć naukowych krajowych lub zagranicznych Organ powinien odnieść się także do kryteriów jakościowych a nie jedynie ilościowych, natomiast w zakresie uczestnictwa w pracach zespołów badawczych realizujących projekty finansowane w drodze konkursów krajowych lub zagranicznych RDN powinien ocenić, czy w ramach danego projektu doszło do weryfikacji poziomu naukowości projektu przedstawionego do realizacji, jak i czy zweryfikowane zostały wyniki badań naukowych, które zostały w projekcie przeprowadzone. A zatem, czy zostały zrealizowane obrane zadania badawcze, czemu nie przeczy ich wykorzystanie na gruncie praktycznym. Ponadto, w zakresie realizacji staży przez skarżącego w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych, Organ powinien ocenić zarówno rodzaj instytucji, charakter stażu a przede wszystkim nadać decydujące znaczenie stanowisku podmiotu organizującego taki pobyt (staż). Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, na które składają się wpis sądowy od skargi w wysokości 200 zł, orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.