VII SA/Wa 1812/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Starosta [...] w dniu [...] czerwca 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze, na działce nr ew. [...] w [...] przy ul. [...]. Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...]sierpnia 2012 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi uchylił zaskarżoną decyzję wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2311/12. W wyniku ponownego rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Przechodząc do merytorycznego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz stwierdził, że wszystkie wymagania zostały spełnione. Inwestor dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany sporządzony w czterech egzemplarzach, sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia. W projekcie budowlanym znajdują się oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b) Prawa budowlanego. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony pod względem wymagań ochrony przeciwpożarowej, pod względem wymagań higieniczno-zdrowotnych, pod względem zgodności z przepisami bezpieczeństwa i higieny pracy a także wymaganiami ergonomii przez rzeczoznawcę ds. BHP. Inwestor przedłożył warunki techniczne przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej (pismo [...] z 16 marca 2011 r.) i sieci kanalizacyjnej (pismo [...] z 16 marca 2011 r.), warunki techniczne przyłączenia do sieci elektroenergetycznej (pismo [...] Nr [...] z 30 marca 2011 r.), decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] marca 2011 r., nr [...] zezwalającą na lokalizację zjazdów z drogi gminnej. Organ podał, że projekt budowlany zawiera również dokumentację geotechniczną terenu przeznaczonego pod budowę oraz analizę nasłonecznienia projektowanego budynku i przesłaniania istniejących budynków, stwierdzającą, iż spełnione zostały warunki określone przez § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do argumentów skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z § 12 ww. rozporządzenia, ściany zewnętrzne budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi zostały zlokalizowane w odległości min. 4 m od granicy z działką sąsiednią. Jedna ze ścian garażu od strony zachodniej, nie posiadająca otworów oddalona jest od granicy działki sąsiedniej o 3,2 m. Natomiast ściana części mieszkalnej (II, III i IV kondygnacja) z otworami okiennymi oddalona jest od granicy działki o 4 m. Od strony północnej ściana garażu (bez otworów okiennych i drzwiowych) oddalona jest od granicy z sąsiednią działką budowlaną o 3 m. Natomiast ściana części mieszkalnej z otworami oddalona jest o 6 m. W tym zakresie Wojewoda [...] wskazał, że rozpoznając ponownie odwołanie wziął pod uwagę uszczegółowiony projekt zagospodarowania działki, w którym wrysowano linie ścian z oknami kondygnacji nad parterem (linia przerywana). Do akt dołączono również wizualizację budynku od strony zachodniej i północnej. Z dokumentów tych wynika, że budynek został usytuowany zgodnie z § 12 ww. rozporządzenia. Odnosząc się do kolejnego zarzutu organ odwoławczy wskazał, że projektowany budynek o czterech kondygnacjach naziemnych zgodnie z § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zaliczany jest do grupy budynków niskich i zgodnie z § 210 ust. 2 pkt 4 ww. rozporządzenia do budynków mieszkalnych kategorii ZL IV. W myśli § 12 ust. 1 do ustępu 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 roku w sparwie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych dla budynku niskiego zakwalifikowanego do kategorii zagrożenia ludzi ZLIV nie jest wymagane zapewnienie drogi pożarowej według wymagań określonych w rozporządzeniu. Nadto zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej potwierdził rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych. W odniesieniu do kwestii związanej z dostępem mieszkań dla osób niepełnosprawnych organ odwoławczy stwierdził, że w celu dostosowania budynku dla osób niepełnosprawnych wejścia do budynku i wszystkie drzwi na drogach komunikacji ogólnej zaprojektowano w sposób spełniający wymogi dostępności dla osób niepełnosprawnych. Wojewoda [...] wskazał również, że powoływany przez skarżącego § 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma zastosowanie wyłącznie do zespołu budynków jednorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę nie odnosi się natomiast do jednego budynku. Wojewoda [...] uznał również, że zamierzona inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego uchwalonego Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku Nr [...]. Oceniając w tym zakresie projekt budowlany, a także realizując zalecenia sądu zawarte w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 roku organ wskazał, że zgodnie ze słownikiem języka polskiego usługa oznacza wykonywanie pracy służącej bezpośrednio zaspokajaniu potrzeb. W ocenie Wojewody [...] za usługi podstawowe należy uznać czynności związane z codziennym (bieżącym) zaspokajaniem potrzeb fizycznych i psychicznych człowieka, np./. w zakresie handlu, kultury, wypoczynku, rekreacji i sportu a także czynności o charakterze usługowym takie jak dystrybucja energii elektrycznej, dostawa wody, odbiór nieczystości itp. Wojewoda [...] podzielił stanowisko Starosty [...], który do usług podstawowych zaliczył dostawy wody, prądu, odbiór ścieków i odpadów. Jednocześnie za usługę podstawową uznano miejsce rekreacji dla dorosłych. Organ odwoławczy zauważył również, że pojęcie "tereny zieleni i sportu" nie zostało zdefiniowane w planie miejscowym, brak jest również legalnej definicji tego pojęcia. Wobec tego ustalając znaczenie tego pojęcia organ odwoławczy uznał, iż zaprojektowane mini pole golfowe spełnia wymagania planu miejscowego. Reasumując organ odwoławczy uznał, iż decyzji Starosty [...] jest prawidłowa. Skargę na tę decyzję złożył K. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, iż projekt budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze na działce ew. nr [...] obręb [...] w [...] przy ul. [...] jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] wprowadzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 2003 r. Nr [...], naruszenie przepisów postępowania: art. 6, 8 i 9 k.p.a., poprzez nierozważnie i brak oceny w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych aspektów sprawy, art. 107 k.p.a., poprzez błędne uzasadnienie decyzji, niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji naruszenie słusznego interesu strony, art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., polegające na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych. Dodatkowo zarzucono naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewoda [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2012 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w parterze. Przypomnieć w związku z tym należy, że stosownie do obowiązujących przepisów ustawy Prawo Budowlane, roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ architektoniczno-budowlany, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zobowiązany jest sprawdzić: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...), 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia-zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym inwestor dołączył kompletny projekt architektoniczno-budowlany, sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Projektanci złożyli oświadczenia o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane). Do projektu dołączono wymagane uzgodnienia i opinie. W szczególności inwestor dołączył oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw wody oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowej, zapewnieniu odbioru ścieków, warunkach przyłączenia obiektu do sieci kanalizacyjnej, zapewnieniu odbioru wód opadowych i roztopowych, warunkach przyłączenia obiektu do sieci kanalizacji deszczowej, a także o możliwości połączenia działki z drogą publiczną. Przedłożony projekt budowlany podlegał, stosownie do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sprawdzeniu przez organ architektoniczno - budowlany. Uprawniania kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 - Prawa budowlanego). W ocenie Sądu organ administracji analizując przedłożoną przez inwestora dokumentację projektową niewadliwie uznał, że jest ona zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a projekt zagospodarowania działki nie narusza przepisów określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Uzasadnienie stanowiska organu odwoławczego w pełni zostało podzielone przez orzekający w sprawie Sąd. W przedmiotowej sprawie sporna pomiędzy stronami jest wykładnia prawa miejscowego w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym miejscu należy wskazać, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Uprawnienia przyznanego w art. 3 ust. 1 ustawy gmina nie może wykonywać dowolnie. W art. 1 ust. 2 ustawy wskazane zostały wartości, które winny być uwzględnione przez gminę przy uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Są to m.in. wymagania ładu przestrzennego, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Organy gminy tworzące akty planistyczne związane są w tym zakresie regulacjami poszczególnych ustaw materialnych, które zapewniają szczegółową ochronę wskazanych wartości. Ingerencja gminy w prawa właścicielskie jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności przez władze publiczne. Każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności, musi być szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. Ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (przykładowo - wyrok NSA z: 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07; 22 lutego 2008 r., II OSK 1498/07). W dalszej części uwag o charakterze porządkowym należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i w doktrynie wskazuje się, że przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Pod rządem ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrwalił się pogląd, że zamieszczanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji nieprecyzyjnych co do możliwego sposobu zagospodarowania objętych nimi nieruchomości, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację (wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 2096/10). Poza tym przypomnieć należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego podlega zatem wykładni, jak inne źródła prawa powszechnie obowiązującego. Wykładnią prawa jest operacja myślowa nie ograniczająca się do wykładni jednego przepisu (zwłaszcza ograniczona jedynie do wykładni językowej), lecz operacja w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (M. Zieliński: Interpretacja jako proces dekodowania tekstu prawnego, WN UAM 1972 s. 26 i n.; Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, LexisNexis 2012 s. 47 i n.; Z. Ziembiński, Logika praktyczna, PWN 2002 s. 230). Podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna, w praktyce wywiedziona z szeregu przepisów prawnych. Odnosząc te uwagi do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że zapis § 7 ust. 3 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...]grudnia 2003 roku Nr [...] budzi poważne problemy interpretacyjne. Wyrazem tych rozbieżnych ocen są chociażby stanowiska zajmowane przez organy architektoniczno budowlane. W ocenie Sądu zapis nakładający obowiązek "równoczesnej realizacji programu usług podstawowych, terenów zieleni i sportu oraz dojść, dojazdów i miejsc parkingowych dla zabudowy wielorodzinnej" nie jest jednoznaczny. Po pierwsze mowa jest o "programie", określenie to jednak nie zostało wyjaśnione w planie miejscowym. Poza tym nie wiadomo kto ten program ma przygotować. Nie zostało też sprecyzowane, czy program musi dotyczyć pojedynczej działki budowlanej czy może być opracowany dla kilku działek. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wyjaśnia również pojęcia "usługi podstawowe" oraz "terenów zieleni i sportu". Zapisy miejscowego planu nie tylko są niejasne ale nie znajdują też racjonalnego uzasadnienia. Skoro w planie nie wprowadzono szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnionego jednoznacznego nakazu, nie sposób wyprowadzić w drodze wykładni językowej, systemowej i celowościowej skutecznego ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki. Niemniej Sąd podziela stanowisko Wojewody [...] co do zgodności zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu przy interpretacji § 7 ust. 3 pkt 9 zakładającej istnienie po stronie inwestora obowiązku jednoczesnej realizacji usług podstawowych i terenów zieleni i sportu. Wobec braku w planie zagospodarowania przestrzennego jakichkolwiek wskazówek, które by pozwoliły ustalić znaczenie pojęcia "terenów zieleni i sportu" nie można skutecznie zakwestionować oceny dokonanej przez organy co do tego, że zaprojektowane mini pole golfowe oraz tereny zieleni spełniają wymogi § 7 ust. 3 pkt 9 planu. Sąd w zupełności podziela rozważania organu odwoławczego dotyczące tego zagadnienia. Podobnie rzecz się ma z określeniem "usługi podstawowe". Pojęcie to również nie jest wyjaśnione w planie miejscowym. Niewątpliwie takie obiekty jak siłownie, sale fitness itp. spełniają funkcje usługowe. Przyznaje to również Skarżący w swoim odwołaniu. W ocenie Sądu usługi w zakresie sportu i rekreacji należą do kategorii podstawowych. W tym kontekście pomieszczenie rekreacyjno- sportowe na III piętrze budynku spełnia wymogi usług podstawowych. Sąd nie podziela poglądu organów co do tego, że wskazany wyżej przepis miejscowego planu dotyczy również dostawy mediów: wody, prądu, odbiór ścieków i odpadów. Interpretacja taka wynika zapewne z niejasności komentowanego zapisu i opiera się na wykładni językowej. Jednakże wykładnia taka w świetle przytoczonych wcześniej poglądów nie jest prawidłowa. Mając na uwadze to, że dostarczenie określonych mediów jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę i wynika z innych, poza miejscowym planem, źródeł prawa należy uznać, że umieszczanie zapisów nakładających na inwestora obowiązek dostarczania mediów w miejscowym planie nie znajduje żadnego uzasadnienia. Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem w parterze odpowiada prawu. Niewadliwie organ uznał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a przedstawiony projekt budowlany jest kompletny, posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 153 p.p.s.a. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając odwołanie zastosował się do wytycznych zwartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2012 r. W szczególności organ dokonał samodzielnej interpretacji pojęć "usługi podstawowe" oraz "terenów zieleni i sportu". Wojewoda [...] szczegółowo odniósł się także do zachowania odległości określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W opisanych okolicznościach na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.