VII SA/Wa 1813/15

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła -Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2015r. po rozpoznaniu wniosku B.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi E. B. i B. B. na decyzję [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić B. B. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 8 października 2015r. do Sądu wpłynął na uzupełnionym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy B. B., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Zaznaczyć należy, że udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe. Jeżeli natomiast strona ma jakiekolwiek, środki majątkowe, a w szczególności zaś posiada zgromadzone oszczędności pieniężne, to powinna partycypować w kosztach związanych z prowadzeniem postępowania sądowego. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Z formularza wniosku PPF wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z konkubiną, trzema pasierbicami i synem. Wspólnie utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu alimentów i zasiłków rodzinnych w wysokości 1.905 złotych miesięcznie. Podał, że posiada dom o pow. 35 m², nieruchomość rolną o pow. 19 000 m² oraz samochód Citroen Evasion z 2000r. Wnioskodawca oświadczył, że posiada oszczędności pieniężne w wysokości 11.000 złotych. Zaznaczył, że nie ma stałego zatrudnienia, pracuje dorywczo. W niniejszej sprawie oceniono na podstawie przedstawionych danych w formularzu wniosku PPF, że wnioskodawca nie wykazał, że kwalifikuje się do zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Z podanych wyżej danych zawartych w formularzu wniosku PPF wynika co prawda, że wnioskodawca nie ma stałego zatrudnienia pracuje dorywczo i obecnie utrzymuje się z pięcioosobową rodziną z dochodów w wysokości 1905 złotych miesięcznie. Zauważyć jednak należy, że jak wynika ze złożonego oświadczenia wnioskodawca posiada oszczędności pieniężne w wysokości 11.000 złotych. Okoliczność powyższa wyklucza możliwość uwzględnienia złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący z posiadanych środków pieniężnych jest w stanie wygospodarować – bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny - środki na poniesienie kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z wyboru. Aktualna linia orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie prawa pomocy uznaje fakt posiadania zgromadzonych oszczędności za negatywną przesłankę przyznania tego prawa (vide: postanowienie NSA z dnia 15 września 2010r., sygn. akt II FZ 430/10, Lex nr 742485, postanowienie NSA z dnia 27 września 2011r., sygn. akt I OZ 724/11, Lex nr 965945). Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.