VII SA/Wa 1819/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy wydania zaświadczenia postanawia : odmówić rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2009 r. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę S.P. ze względu na nie wyczerpanie środków zaskarżenia jakie służyły skarżącemu w niniejszej sprawie i wniesienie skargi na postanowienie I – instancyjne. W dniu 24 grudnia 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego w przedmiocie rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści sentencji postanowienia Sądu z dnia 2 grudnia 2009 r. Skarżący zwrócił się z zapytaniem, czy zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawy w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, czy zgodnie z wykładnią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego zapisaną w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 kwietnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 465/08 Lex 360805 przysługiwał mu wniosek do Ministra Sprawiedliwości o ponowne rozpoznanie sprawy oraz czy postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2009 r. w sprawie VII SA/Wa 1819/09 istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej ( art. 166 p.p.s.a.) Wskazać należy, że tak w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i jego uzasadnienie, natomiast potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny, a wykładnia ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku, bądź też co do innych skutków orzeczenia, np. zakresu powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 57/98, z dnia 29 czerwca 2007 r. sygn. akt II FZ 294/07). W doktrynie podkreśla się ponadto, że wykładni uzasadnienia wyroku dokonuje się jedynie wyjątkowo (por. Tadeusz Woś, Hanna Knysiak - Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2008, s. 575). Uzasadnienie podlegać może wykładni w sytuacji, gdy w wyniku jego wadliwości lub nieprecyzyjnego sformułowania jego treść budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, a także sposobu wykonania wyroku. Podkreślić należy, że w żadnym wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne czy też uzupełnienia rozstrzygnięcia sprawy. Istotne jest także to, że przy użyciu tej instytucji niedopuszczalne jest żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Wykładnia bowiem nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia lub uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia w zakresie argumentacji faktycznej lub prawnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2009 r. sygn. akt l OSK 23/08). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że treść postanowienie z dnia 2 grudnia 2009 r. jest sformułowana w sposób jasny i nie budzi wątpliwości zarówno co do samego rozstrzygnięcia jak i motywów jego podjęcia. Podkreślenia wymaga fakt, że potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W sprawie niniejszej sentencja wyroku jest jasna i wynika z niej, że Sąd odrzucił skargę. Motywy powyższego rozstrzygnięcia zostały zawarte w uzasadnieniu postanowienia i są one również jasne i nie budzące żadnych wątpliwości określonych w art. 158 p.p.s.a. Z uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 2 grudnia 2009 r. wynika, że powodem odrzucenia skargi było nie wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie przysługiwały skarżącemu w sprawie i wniesienie skargi na postanowienie I – instancyjne. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 158 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.