VII SA/Wa 1820/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi E. L. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić wniosek Postanowieniem referendarza sądowego z 1 grudnia 2010 r. przyznano E. L. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia [...] stycznia 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała o wyznaczeniu dla skarżącej E. L. pełnomocnika w osobie adw. K. S. Pełnomocnik skarżącej z urzędu złożyła w dniu 18 sierpnia 2011 r. skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o zasądzenie pełnomocnikowi skarżącej z urzędu wynagrodzenia, w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej, według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") pełnomocnik procesowy wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 – dalej jako "Rozporządzenie") wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek wyznaczonego w niniejszej sprawie adwokata zawarty w skardze kasacyjnej takiego oświadczenia nie zawiera. W tym miejscu podnieść należy, że oświadczenie, o którym mowa, winno być wyraźne. Za takim stanowiskiem przemawia nie tylko literalna wykładnia przywołanego przepisu ale również umieszczenie go w ramach aktu prawnego, w którego tytule wskazano, że normuje kwestie dotyczące kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Nie stanowi takiego oświadczenia sformułowanie pełnomocnika, w którym wnosi o zasądzenie "wynagrodzenia w związku z wniesieniem skargi kasacyjnej według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej". Dodać należy, że oświadczenie pełnomocnika o zapłaceniu lub nie opłat za wykonanie czynności w ramach pomocy prawnej przyznanej z urzędu jest elementem konstrukcyjnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego, o którym mowa w § 20 rozporządzenia i zawarcie tego oświadczenia w treści wniosku warunkuje pozytywne jego rozpatrzenie. Powyższe stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a. (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05, Lex nr 242945). Wobec niewykonania ciążącego na występującym w sprawie profesjonalnym pełnomocniku obowiązku w zakresie obligatoryjnych elementów uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało przyjąć, że wniosek podlega oddaleniu jako nieuzasadniony. Z powyższych względów, na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 20 Rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.