VII SA/Wa 1828/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi (...) na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2015 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia (...) czerwca 2015r., nr (...)(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania (...) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., znak: (...), nakładającej na (...) obowiązek wykonania w terminie 4 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna robót budowlanych mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem samowolnie wybudowanego budynku usługowego z przyległymi wiatami na terenie działki ew. nr (...) obręb (...) przy ul. (...) poprzez: - wykonanie robót budowlanych polegających na naprawieniu uszkodzeń murowanego komina i ściany zewnętrznej od strony południowej oraz wykonanie ogniomuru i obróbek blacharskich na tej ścianie, zgodnie z wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych i sztuką budowlaną, - wymianę pokrycia dachu wiaty przylegającej do murowanego budynku usługowego od strony zachodniej, wykonanego z płyt azbestowych na pokrycie z blachy trapezowej, -przebudowę wiaty przylegającej do murowanego budynku usługowego od strony wschodniej, usytuowanej w granicach z sąsiednimi działkami, wraz z wymianą pokrycia z płyt azbestowych na pokrycie z blachy trapezowej, w sposób określony w ocenie technicznej i "projekcie przebudowy", opracowanym przez mgr inż. arch. (...) posiadającego uprawnienia budowlane Nr (...), legitymującego się zaświadczeniem o przynależności do (...) Okręgowej Izby Architektów nr ewid. (...), ze wskazaniem, że roboty polegające na usuwaniu elementów zawierających azbest należy prowadzić z zachowaniem warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia (...) października 2005r. w sprawie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy przy zabezpieczeniu i usuwaniu wyrobów zawierających azbest - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił następujący stan faktyczny. W związku z pismem (...) z dnia (...) sierpnia 2012r., upoważniony pracownik Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowane(...)przeprowadził w dniu (...) września 2012r. oględziny na działce ew. nr (...), podczas których stwierdzono, że na terenie w/w nieruchomości znajduje się m.in. parterowy murowany budynek usługowy o wymiarach 10 m x 26,5 m i wysokości 3,7 m. Od strony frontowej przedmiotowego budynku znajduje się zadaszenie o wymiarach 18,60 m x 5 m, wysokości 3,75 m, wykonane w konstrukcji metalowej, z pokryciem płytami falistymi azbestowo - cementowymi. Z tyłu budynku znajduje się wiata o konstrukcji metalowej o wymiarach (...), obudowana trzema ścianami z pokryciem płytami azbestowo-cementowymi. Właściciel obiektu - (...) oświadczył, że przedmiotowy budynek wybudowany został w 1964r. W budynku znajdują się dwa stanowiska garażowe z częścią usługową i socjalno - biurową. Ustalono ponadto, iż w obiekcie prowadzona jest działalność polegająca na montażu i naprawie urządzeń elektronicznych w samochodach. Właściciel przedmiotowego budynku nie przedłożył pozwolenia na jego budowę i użytkowanie. W piśmie z dnia (...) stycznia 2013r. Wydział Architektury i Budownictwa (...) poinformował organ powiatowy, iż nie dysponuje dokumentami dotyczącymi pozwoleń na budowę i użytkowanie obiektów na nieruchomości przy ul. (...).(...) przedłożył kserokopię "planu" przedstawiającego rzut poziomy, przekrój i elewację budynku o wymiarach (...), "projekt urządzenia zakładu wyrobu suchych farb" opatrzony pieczęciami Prezydium Rady Narodowej (...) Wydział Przemysłu z datą (...)." oraz kserokopię decyzji Urzędu Dzielnicy (...) Wydział Urbanistyki i Architektury z dnia (...) sierpnia 1981r., zarządzającą rozbiórkę istniejących 3 budynków gospodarczych i wykonaniu na ich miejsce wiaty. Na załączniku graficznym do w/w decyzji widnieje istniejąca wówczas zabudowa działki. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...)uznając, iż samowolnie wybudowany budynek usługowy z przyległymi wiatami na terenie działki ew. nr (...) podlega reglamentacji ustawy Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r., postanowieniem nr (...) z dnia (...) grudnia 2013r. nałożył na (...)na podstawie art. 56 ust. 1 w/w ustawy obowiązek dostarczenia w terminie 3 miesięcy od daty otrzymania postanowienia, aktualnej inwentaryzacji budowlanej przedmiotowego budynku, zawierającej ocenę techniczną w odniesieniu do obowiązujących w czasie prowadzenia robót wymagań przepisów techniczno - budowlanych w zakresie m.in.: usytuowania obiektu, odprowadzania wód opadowych z połaci dachowych, bezpieczeństwa przeciwpożarowego, dokumentu świadczącego o zgodności lokalizacji obiektu z ustaleniami obowiązującego obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie prowadzenia robót, aktualnej inwentaryzacji geodezyjnej uwzględniającej przedmiotowy budynek, sporządzonej przez uprawnionego geodetę. W wykonaniu w/w postanowienia, (...) przedłożył ocenę techniczną budynku usługowego z dwoma przyległymi wiatami stalowymi na terenie działki przy ul. (...), opracowaną przez (...), posiadającego upr. budowlane nr (...) legitymującego się przynależnością do (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr ewid. (...), oraz inwentaryzację budowlaną obiektu i "projekt przebudowy wiaty z tyłu budynku usługowego" autorstwa mgr inż. arch. (...), posiadającego uprawnienia budowlane Nr (...), legitymującego się przynależnością do (...) Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod nr ewid. (...) wraz z oceną techniczną bezpieczeństwa ochrony przeciwpożarowej budynku usługowego, parterowego z przyległymi wiatami z uzgodnieniami rzeczoznawcy d/s bezpieczeństwa i higieny pracy (...) (Nr upr. (...)) i rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. (...)). Według informacji Naczelnika Wydziału Polityki Przestrzennej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego (pismo z dnia (...) lutego 2014r.), obecnie na terenie działki ew. nr (...)(...) nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego w sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) decyzją Nr (...)z dnia (...) kwietnia 2015 r., nałożył na (...)obowiązek wykonania w terminie 4 miesięcy od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem samowolnie wybudowanego budynku usługowego z przyległymi wiatami na terenie działki ew. nr (...), szczegółowo opisanych na wstępie. W wyniku rozpoznania odwołania (...) od ww. decyzji organu pierwszej instancji, zapadła decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona w sprawie niniejszej, a opisana na wstępie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że decyzja objęta odwołaniem jest prawidłowa. Za chybione uznać należy zarzuty podniesione w odwołaniu, jakoby organ I instancji błędnie ustalił stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa, dotycząca samowolnie wybudowanego budynku usługowego z przyległymi wiatami. Z uwagi na czas wykonania przedmiotowej budowy - lata 1964- 1991r., zastosowanie w sprawie ma ustawa Prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 powołanej ustawy, obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane w warunkach samowoli budowlanej podlegają przymusowej rozbiórce tylko w przypadku stwierdzenia braku możliwości ich legalizacji takiego obiektu, tj. gdy obiekt: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Judykatura stoi na stanowisku, że do oceny samowoli budowlanej popełnionej w dacie obowiązywania w/w ustawy muszą być brane pod uwagę przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykładnia językowa art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. musi bowiem uwzględniać ocenę stanu faktycznego w zakresie wykorzystania gruntu, na którym popełniono samowolę, według stanu prawnego z chwili orzekania o samowoli, a nie z chwili jej popełnienia (min. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Rzeszowie z dnia 16 lipca 2013r., sygn. akt: II SA/Rz 390/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 sierpnia 2010r.,sygn. akt: II OSK 1320/09). Za przyjęciem zgodności budowy z aktualnie obowiązującymi przepisami o planowaniu przestrzennym przemawia przede wszystkim argument, że jeżeli obowiązujące w dacie wydawania decyzji przepisy przewidują na danym terenie możliwość budowy takiego obiektu, jaki znajduje się na tym terenie, to odwoływanie się do miejscowego planu obowiązującego w czasie budowy i orzekanie rozbiórki przeczy celowi instytucji usuwania skutków samowoli budowlanej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Rzeszowie z dnia 20 marca 2013r., sygn. akt: SA/Rz 1179/12). Organ stwierdził, że obecnie na terenie nieruchomości ew. nr (...) nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (pismo Naczelnika Wydziału Polityki Przestrzennej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia (...) lutego 2014r.). Skoro tak, to nie można inwestorowi czynić zarzutu niezgodności przedmiotowego budynku z przepisami o planowaniu przestrzennym. Jeśli bowiem kwestionowany budynek został zrealizowany w sposób niesprzeczny z obecnie obowiązującymi przepisami o planowaniu, to brak jest podstaw do wydania nakazu jego rozbiórki w oparciu o art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, z 1974 r. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 grudnia 2013r., II OPSB/32/13 m.in., bierność organów we wcześniejszych latach w stosunku do samowoli budowlanej, nie może stanowić samodzielnej podstawy do nakazania rozbiórki z uwagi na niezgodność z przepisami planistycznymi. W odniesieniu do przesłanki wymienionej w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawa budowlanego z 1974 r., (...) przedłożył ocenę techniczną budynku usługowego z dwoma przyległymi wiatami stalowymi na terenie działki przy ul. (...), opracowaną przez (...) oraz inwentaryzację budowlaną obiektu i "projekt przebudowy wiaty z tyłu budynku usługowego" autorstwa mgr inż. arch. (...) wraz z oceną techniczną bezpieczeństwa ochrony przeciwpożarowej w/w budynku z przyległymi wiatami z uzgodnieniami rzeczoznawcy d/s bezpieczeństwa i higieny pracy mgr. inż. (...) rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. (...). Zgodnie z powołanymi dokumentami, w spornym obiekcie nie stwierdzono pęknięć lub uszkodzeń, a jego stan określono - "bez uwag": "Elementy nośne zapewniają stabilność i bezpieczeństwo konstrukcji. Rozwiązania konstrukcyjne wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną, zapewniając całkowicie statykę ustroju budowlanego. Konstrukcja murowa budynku jak i konstrukcja stalowa wiat, czyli całość ustroju budowlanego obiektu jest w dobrym stanie technicznym - wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną". Według oceny technicznej bezpieczeństwa ochrony przeciwpożarowej, ściany zewnętrzne oraz dach budynku jak i wiaty stalowe, wykonane są z materiału spełniającego normy odporności ogniowej (...) nie przekraczają (...) MJ/m gęstości obciążenia ogniowego i nie stwarzają zagrożenia dla zabudowy na sąsiednich działkach. Przedmiotowy budynek spełnia wymogi norm odporności ogniowej, co potwierdza pozytywna opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, zgodnie z którą budynek usługowy oraz obiekty przyległe znajdują się w jednej strefie pożarowej. Budynek usługowy wykonano w klasie odporności pożarowej "(...)". Wszystkie elementy budynków nie rozprzestrzeniają ognia i spełniają wymagania ochrony przeciwpożarowe. Budynek wyposażony jest w energię elektryczną, wodę miejską, kanalizację odprowadzającą ścieki do własnego szczelnego szamba dwukomorowego, gaz ziemny z sieci miejskiej. Wody opadowe z połaci dachowych odprowadzane są na teren własnej działki. Równocześnie według oceny technicznej, opracowanej przez mgr inż. arch. (...), konieczna jest przebudowa wiaty przylegającej do murowanego budynku usługowego od strony wschodniej, usytuowanej w granicach z sąsiednimi działkami, wraz z wymianą pokrycia z płyt azbestowych na pokrycie z blachy trapezowej, w sposób określony w tejże ocenie i załączonym do niej "projekcie przebudowy", jak również należy wykonać roboty budowlane polegające na naprawieniu uszkodzeń murowanego komina i ściany zewnętrznej od strony południowej, wykonanie ogniomuru i obróbek blacharskich na tej ścianie oraz wymiana pokrycia dachu wiaty przylegającej do murowanego budynku usługowego od strony zachodniej, wykonanego z płyt azbestowych na pokrycie z blachy trapezowej. W tym kontekście zasadnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) w decyzji Nr (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., nałożył na (...) obowiązek wykonania powołanych robót budowlanych, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem samowolnie wybudowanego budynku usługowego z przyległymi wiatami. Zgodnie z art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w wypadku konieczności wykonania zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami, organ nakazuje wykonanie w oznaczonym terminie koniecznych robót budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wnieśli (...) wnosząc o cyt. "jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania" ewentualnie o jej uchylenie w całości i uchylenie w całości decyzji nr (...) Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) z dnia (...) kwietnia 2015 r., ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili : 1) naruszenie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, 2) naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wzięcie po uwagę faktu, że organ pierwszej instancji nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w tym nie przeprowadził wszystkich koniecznych dowodów, mimo złożenia złożonych wniosków dowodowych, 3) naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie wszystkich dowodów wskazanych, w tym dowodu z przesłuchania świadków, dowodu z materiału zdjęciowego, które to dowody przyczyniły by się do wyjaśnienia sprawy, 4) naruszenie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa Budowlanego z 1974 r. i uznanie, że przedmiotowy budynek został zbudowany w sposób niesprzeczny z powołanymi przepisami prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że organy nie rozważyły zarzutów skarżących zgłoszonych w ich piśmie z dnia (...) sierpnia 2014 roku. Tymczasem podnosili, że nie jest możliwe wykonanie robót niezbędnych do doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami albowiem występująca niezgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi jest nie do wyeliminowania w taki sposób aby obiekty budowlane spełniały wymogi art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane. Kwestionowali prawidłowość sporządzenia oceny technicznej budynku z (...) kwietnia 2014 r. sporządzonej przez (...). W opinii znajduje nieprawdziwa informacja o udzielonej rzekomo zgodzie pisemnej cyt. "(...) (...)" na budowę w ostrej granicy. Zgoda taka nigdy nie została udzielona. Ponadto, wbrew wskazaniom nie ma możliwości wyprowadzenia wniosku o rzekomej legalności rozbudowanego obiektu poprzez nakaz wykonania robót porządkowych wydanego na mocy decyzji z dnia (...) sierpnia 1981 r. Urzędu Dzielnicy (...). Decyzja ta dowodzi jedynie o braku wymaganego porządku na terenie nieruchomości a nie stwierdza legalizacji budowy. Ponadto, w opinii nie zauważono spękań, ugięć bądź korozji w sytuacji gdy ściana szczytowa budynku od strony posesji skarżących jest spękana i wypadają z niej cegły. Skarżący stwierdzili także, że wbrew twierdzeniu (...)jego działalność gospodarcza nie polega jedynie na wymianie i montażu urządzeń elektronicznych. Zarówno w dzień jak i w nocy dokonywane są naprawy samochodów, a także wykonywane jest nagłośnienie samochodów zarówno wewnątrz obiektu jak i na zewnątrz. Działalność ta jest bardzo uciążliwa, powoduje emisję w postaci hałasu nadmiernej emisji spalin, spływu wód z dachu po ścianie zewnętrznej na nieruchomość skarżących. Faktycznie realizowana funkcja na działce (...) jest znacząco uciążliwa i jest nie do pogodzenia z funkcjami mieszkaniowymi w otoczeniu tej działki. Skarżący wskazali, że wiata stalowa nie spełnia warunków do legalizacji i dopuszczenia do użytkowania, albowiem wiata posadowiona jest w odległości (...)metra od granicy z działką sąsiednią, co jest niezgodne z przepisami określającymi usytuowanie obiektów budowlanych. Ponadto wiata o konstrukcji stalowej z dachem i bokami obłożonymi blachą falistą tłoczoną nie spełnia warunków przepisów budowlanych i nie powinna być dopuszczona do użytkowania co oznacza, że jej legalizacja jest niemożliwa. Skarżący przywołali też przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do wymogów przeciwpożarowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Do tego stanowiska przyłączył się również uczestnik postępowania (...). Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd oddalił skargę dając tym samym wyraz stanowisku, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zarzuty skargi nie są uzasadnione. Sąd podziela ocenę organu drugiej instancji, co do prawidłowości postępowania przed organem pierwszej instancji oraz co do zasadności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji tego organu. Sad argumentację organu wojewódzkiego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjmuje za własną. W sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy prawo budowlanego 1974r. Objęte niniejszym postępowaniem obiekty powstały w warunkach niekwestionowanej samowoli budowlanej, która miała miejsce pod rządem przepisów ww. ustawy. Decyzja nakładająca na inwestora ww. obowiązki oparta została na przepisie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zapadła po tym, jak zasadnie w okolicznościach niniejszej sprawy, wyeliminowano opisane w art. 37 tej ustawy przesłanki skutkujące nakazem rozbiórki i wykluczające legalizację obiektów budowlanych. Wobec braku aktualnie obowiązującego, na terenie objętej inwestycją, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ słusznie ocenił, że nie można przyjąć iż obiekty znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod taką jak przedmiotowa zabudowę (art. 37 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r.). Ponadto, w świetle opinii sporządzonych przez uprawnionych rzeczoznawców, organ słusznie wykluczył przesłanki z art. 37 ust 1 pkt 2 wyżej wymienionej ustawy. Obiekty, nie będą po wykonaniu opisanych czynności (objętych nakazem decyzji organu pierwszej instancji) powodować niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Należy podkreślić, że na tle ustawy Prawo budowlane z 1974r., nakaz rozbiórki obiektu nie powinien być stosowany, jeśli jego istnienie da się pogodzić z porządkiem prawnym, który wynika z przepisów tej ustawy. Przesłanka normatywna: "niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia" przewidziana w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlanego z 1974 r. zostaje spełniona wówczas, gdy samowolna budowa obiektu budowlanego skutkować będzie niedopuszczalnym pogorszeniem w korzystaniu z nieruchomości sąsiedniej na skutek naruszenia wymogów prawa budowlanego, których usunięcie nie jest możliwe przez wydanie nakazu dokonania w obiekcie zmian lub przeróbek w trybie art. 40 ww. ustawy. Taka sytuacja nie ma miejsca w sprawie niniejszej. Realizacja nakazów podjętych na podstawie art. 40 ustawy Prawo budowlane wyeliminuje ww. naruszenia. W świetle ww. argumentacji zarzuty skargi są nieuzasadnione. I tak, uwagi zawarte w opinii przedłożonej przez inwestora a dotyczące zgody na posadowienie budynku w ostrej granicy z działką sąsiednią, czy możliwych dokumentów świadczących o jej legalności nie miały wpływu na ocenę w powyższy zakresie. Inwestycja została potraktowana jako samowola budowlana i poddana procedurze przewidzianej ww. przepisach ustawy Prawo budowlane z 1974r. Zapadła decyzja określająca katalog robót, które inwestor ma obowiązek wykonać w celu doprowadzenia obiektów do stanu zgodności z przepisami prawa. Nakazy oparte zostały na opiniach uprawnionych rzeczoznawców oraz projekcie przebudowy wiaty. Opinie, mają walor opinii biegłego, mogą być co do zasady kwestionowana w postepowaniu administracyjnym. Skarżący nie podjęli jednak plemniki, która mogłaby podważać opinie uprawnionych rzeczoznawców. Sąd z urzędu także nie znajduje podstaw do ich kwestionowania. Skarżący zdają się nie zauważać, że nałożone obowiązki zmierzają właśnie do wyeliminowania tych wad obiektów, które oni kwestionują. Dojdzie bowiem do zmiany pokrycia dachu z płyt azbestowych na pokrycie z blachy trapezowej, naprawiona zostanie ścigana w ostrej granicy z działka skarżących, także na podstawie dołączonego do ekspertyzy projektu nastąpi przebudowa wiaty, której usytuowanie nie odpowiada warunkom technicznym przewidzianym dla takich obiektów. Podobnie nieuzasadnione są zarzuty z zakresu ochrony przeciwpożarowej. W sprawie przedłożona została ocena techniczna bezpieczeństwa budynku w tym zakresie, sporządzona przez mgr Inż. (...) a potwierdzona przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych mgr inż. (...). Potrzebie zagwarantowania właściwego bezpieczeństwa przeciwpożarowego legalizowanych obiektów odpowiada, przewidziany w decyzji organu pierwszej instancji, nakaz budowy ogniomuru. Podnoszone okoliczności nadmiernej ilości spalin oraz hałas związany z realizowaną w obiektach opisaną powyżej funkcją usługową, nie mogą stanowić o braku możliwości legalizacji tych obiektów. Przekroczenie właściwych norm w tym zakresie, może uzasadniać interwencję w organach inspekcji sanitarnej choć tę powinno zastąpić wzajemne poszanowanie zasad dobrego sąsiedztwa. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).