VII SA/Wa 1835/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2009 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru nośnika reklamowego skargę oddala Decyzją z dnia [...] września 2009r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania "C. " sp. z o.o. w W. od decyzji Prezydenta W. z [...] sierpnia 2008 r. Nr [...], wnoszącej sprzeciw do złożonego przez C. sp. z o.o. zgłoszenia zamiaru instalacji jednostronnego nośnika reklamowego o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 6x3m, posadowionego na fundamencie monolitycznym o wymiarach 2,4 x 4,0 m, wysokości słupa 4,96 m przy ul. [...] w W. (dz. nr ew. [...], obręb [...]) -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych w dniu 20 sierpnia 2008 r., jako podstawę prawną przywołując art. 30 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do kategorii budowli w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, bowiem jest to "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", które w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie przepisu art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ drugiej instancji uznał, że w przypadku spornej inwestycji nie można mówić o "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych", bowiem w wyniku działań inwestora powstanie samodzielna konstrukcja posadowiona na własnym fundamencie, niepowiązana z innym obiektem budowlanym, o znacznej wielkości tablicy reklamowej (18 m2) umieszczonej na wysokości 5,77-8,77 m nad poziomem terenu i znacznej masie całkowitej. Zdaniem organu parametry techniczne urządzenia reklamowego, jego konstrukcja, posadowienie itp. nakazują traktować jego realizację jako budowę obiektu budowlanego zaliczanego do budowli, nie można zaś traktować spornej inwestycji jako instalowania tablicy i urządzenia reklamowego. Skargę na decyzję Wojewody [...] z [...] września 2009r. złożyła C. Sp. z o. o. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z artykułem 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przepis powyższy nie znajduje zastosowania do wolnostojących urządzeń reklamowych trwale związanych z gruntem, a zatem do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, podczas gdy z analizy przedmiotowego przepisu wyraźnie wynika, że ma on zastosowanie do wszystkich urządzeń reklamowych. Fakt, że dany obiekt budowlany jest budowlą nie oznacza, że nie można do niego zastosować procedury zgłoszenia, bowiem art. 29 ust. 2 pkt 6 reguluje status prawny wszystkich urządzeń reklamowych, które mogą być instalowane, zatem w zakresie przedmiotowym mieszczą się również budowle, jakimi są "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Skarżąca spółka wskazała też, że zarówno instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych, jak i instalowanie urządzeń reklamowych w innych miejscach zostało zwolnione od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wymaga zaś jedynie zgłoszenia. Ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji z określonym miejscem, tj. połączenia tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z budynkiem, nadał więc pojęciu "instalacja" znaczenie szersze niż dotychczas, możliwe jest zatem dokonanie instalacji takich urządzeń w innych miejscach niż na budynkach. Jednocześnie skarżąca spółka podniosła, że zgłoszone przez nią urządzenie reklamowe nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, bowiem nie jest trwale związane z gruntem. Zdaniem spółki błędne jest stanowisko organu, że o trwałym związaniu z gruntem wolnostojącego urządzenia reklamowego decyduje okoliczność, że posadowienie jest na tyle trwałe, iż uniemożliwia łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Jednocześnie strona skarżąca podkreśliła, że kwestia ta i tak nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż zarówno urządzenia reklamowe trwale z gruntem związane, jak i te, które nie są trwale związane z gruntem mogą podlegać zwolnieniu od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli tylko nie wymagają budowy, a wystarczające są roboty budowlane w postaci instalacji C. Sp. z o.o. stwierdziła, że takie właśnie cechy posiada przedmiotowe urządzenie reklamowe, nie wymaga ono budowy na miejscu, lecz jedynie połączenia poszczególnych elementów, które zostały wcześniej przygotowane. Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie Wojewody [...], jakoby prace budowlane w niniejszej sprawie miały polegać na wykonaniu nowego obiektu w określonym miejscu, jest to de facto jedynie umieszczenie nowego obiektu w tym miejscu. Skarżąca wskazała, że przygotowany wcześniej fundament nośnika jest przywożony na miejsce, nie dochodzi do wylania fundamentu w lokalizacji nośnika, lecz jedynie jego posadowienie na gruncie i zamontowanie dodatkowych elementów urządzenia. Ponadto urządzenie może być w każdym czasie rozmontowane bez uszczerbku dla samego urządzenia i zamontowane w innym miejscu. W skardze zarzucono też naruszenie przepisów postępowania - artykułu 80 w związku z artykułem 77 § 1 artykułu 77 § 1 kpa. Skarżąca spółka wskazała, że Wojewoda [...] podniósł, że wniosek zgłoszeniowy strony nie określał w sposób wystarczający rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych, podczas gdy wniosek zawierał powyższe informacje. Jednocześnie strona skarżąca zauważyła, że art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przewiduje tryb, w którym organ, który ma wątpliwości lub zauważa braki zgłoszenia, może zobowiązać wnioskodawcę do uzupełnienia zgłoszenia. Żaden z organów w niniejszym postępowaniu nie skorzystał z powyższego trybu. Wojewoda [...] uznał, że organ I instancji nie musiał korzystać z procedury wyjaśnienia, gdyż przyjął za właściwą procedurę pozwolenia na budowę. C. Sp. z o.o. podkreśliła, że dopiero po wyjaśnieniu wątpliwości lub uzupełnieniu braków w powyższym trybie możliwe jest rozstrzyganie o zasadności zastosowania procedury zgłoszenia lub pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz 1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest jedynie pod względem zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutowi skarżącego organ przyjął prawidłową interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Z dołączonego do zgłoszenia projektu technicznego ( widok ogólny urządzenia reklamowego ) wynika, że projektowane urządzenie reklamowe składa się z tablicy reklamowej o wymiarach powierzchni ekspozycyjnej 6 x 3 m, żelbetowej stopy fundamentowej o wymiarach 2,4 x 4,0 m, konstrukcji stalowej o wysokości słupa 4,96 m. W ocenie sądu, powyższe wymiary uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem. Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma bowiem znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, ze opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję ( wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2006 r, II OSK 923/05, LEX nr 266325, wyrok NSA zdnia 11.01.1999 r, II OSK 1617/98, LEX nr 46756 ). W rozpoznawanej sprawie posadowienie przedmiotowego urządzenia reklamowego na gruncie sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Zważywszy na wymiary i ciężar przedmiotowego urządzenia reklamowego jego ustawienie w określonym miejscu za pomocą urządzeń budowlanych stanowi zdaniem sądu, roboty budowlane ( budowę ) w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, wymagającą pozwolenia na budowę. W wyniku prac budowlanych powstaje " od podstaw" w określonym miejscu obiekt budowlany trwale związany z gruntem, który powinien spełniać wymagania zawarte w art. 5 Prawa budowlanego dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa użytkowania obiektu budowlanego. Sporny obiekt zgłoszony przez skarżącego jest konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno - użytkową całość. Jest to budowla niepowiązana z innym obiektem budowlanym, o znacznej wielkości tablicy reklamowej (18 m2) umieszczonej na wysokości 4,67-7,67 m nad poziomem terenu i znacznej masie całkowitej oraz w sposób stabilny i odporny na działanie czynników atmosferycznych jest posadowiona na gruncie W myśl art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego na realizację tego obiektu wymagane jest pozwolenie na budowę. Z powyższych względów nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że wszystkie urządzenia reklamowe są objęte dyspozycją art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego i wymagają jedynie zgłoszenia. Urządzenia reklamowe, o których mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego to urządzenia wolnostojące niezwiązane trwale z gruntem, które są jednak urządzeniami stosunkowo lekkimi, przenośnymi o małych gabarytach. Wbrew zarzutowi skarżącej nie można mówić o instalacji spornego urządzenia reklamowego gdyż przedmiotem realizacji tego urządzenia reklamowego są prace zdefiniowane jako roboty budowlane, przez które stosownie do treści art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego należy rozumieć ".. budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu ...". Z kolei " budowa" to w myśl art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego " wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu". Prawidłowe rozstrzygnięcie organów i bezzasadność zgłoszonych zarzutów skargi powodują jej oddalenie stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r -prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).