VII SA/Wa 1837/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.) sędzia WSA Bogusław Cieśla, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) czerwca 2021 r. znak (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (GINB) decyzją z (...) czerwca 2021 r (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku W. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzję własną z (...) kwietnia 2021 r. (...), którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z (...) sierpnia 2020 r. (...) utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z (...) maja 2020 r. nr (...) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego z instalacjami wewnętrznymi na działce nr ew. (...) obr. (...) ark. (...) przy ul. (...) , z nadwieszeniem części kondygnacji w pasie drogowym ul. (...) (dz. nr ew. (...)) i ul. (...) (dz. nr ew. (...)) w (...). Po przedstawieniu zasad postępowania nieważnościowego i wyjaśnieniu pojęcia "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) organ przytoczył art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. na dzień wydania kontrolowanej decyzji) podnosząc, że inwestor – J. W. - złożył oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością (dz. nr ew. (...),(...)) na cele budowlane. Dołączył też decyzję z (...) września 2013 r. wyrażającą zgodę na nadwieszenie części nadziemnych budynku w opisanym zakresie oraz decyzję Prezydenta Miasta (...) z (...) lipca 2006 r. nr (...) ustalającą warunki zabudowy oraz z 28 marca 2008 r. przenoszącą wszystkie jej warunki na rzecz "(...) Organ nie podzielił zarzutu, że w związku z otworami okiennymi i drzwiowymi w budynku przy ul. (...) (dz. nr ew. (...)) sąsiadującej z inwestycją, inwestor powinien mieć zgodę jej współwłaścicieli na budowę. Projekt budowlany nie przewiduje bowiem robót na tej działce, tylko przy granicy. Nie stwierdził też, żeby inwestycja naruszała rażąco ustalenia decyzji z (...) lipca 2006 r. o warunkach zabudowy: co do linii zabudowy - jako kontynuacji i dopełnienia pierzejowej zabudowy budynków: (...) i (...); wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej nawiązującej do gzymsów sąsiednich, średniej wysokości fasady budynku w odniesieniu do gzymsów obiektów przy ul. (...) i (...) (projektowany - w pierzei historycznej zabudowy śródmiejskiej, jako kompozycja dwóch wycinków walca o 4 kondygnacjach nawiązujących górną krawędzią do gzymsu budynku (...) przy (...)i kalenic kamienic przy ul. (...) (Projekt budowlany str. 6; Projekt zagospodarowania teren str. 134); ukształtowania budynku narożnikowo i wpisanego w zabudowę z XIX i XX w, ze względu na prostą formę architektoniczną budynek nie konkuruje z sąsiednią zabudową, łączy kamienice przy ul(...) i (...) o różnej wysokości bez dysonansu (Projekt budowlany str. 140; pzt str. 134); zapewnienia miejsca postojowe w sąsiednim parkingu wielopoziomowym przy ul. (...) w (...) (ze względu na brak możliwości technicznych realizacji parkingu w granicach inwestycji) - zapewniono 40 miejsc parkingowych w wielopoziomowym parkingu przy ul. (...)na podstawie oświadczenia (Projekt budowlany str. 6; oświadczenie str. 58). Inwestor uzyskał też decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...), z (...) lipca 2013 r. pozwalającą na ww. roboty w zabytkowym zespole urbanistycznym (...) (...) (nr rej. zab. (...)) Organ zaznaczył, że na mocy § 1 ust. 1 pkt 1 porozumienia Nr (...) z (...) marca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. (...) z 2012 r., poz. 1329) pomiędzy Wojewodą (...) a Gminą (...), Wojewoda powierzył Gminie (...) prowadzenie spraw z zakresu swojej właściwości dotyczących ochrony i opieki nad zabytkami z terenu Gminy (...). Nie doszło zatem do naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego. Negatywnie ocenił też zarzut nierozpoznania przez MKZ sprawy w zakresie prac przy zabytku przy ul. (...) w (...), na działce nr (...), skoro budowę zaprojektowano na działkach nr ew. (...), a nie na działce nr ew. (...) bez ingerencji w działki sąsiednie i budynki. Prowadzenie prac przy granicy, również nie wpływa na obowiązek uzyskiwania pozwoleń konserwatorskich, jak i uwzględnienie w projekcie likwidacji wejścia do oficyny budynku przy ul. (...) (od działki nr ew. (...)). Jak bowiem wskazano w projekcie budowlanym (str. 6) wykonano je bez stosownych zezwoleń i to współwłaściciele budynku przy ul. (...) zobowiązani są do doprowadzania nieruchomości do stanu pierwotnego (Projekt budowlany - Decyzja (...) WINB z (...) grudnia 2019 r. - str. 38-44). Nie doszło także do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 wobec konieczności – jak utrzymywała skarżąca - uprzedniego uzyskania pozwolenia na zamurowanie otworów okiennych i drzwiowych w ścianie budynku przy ul. (...) WINB decyzją z (...) grudnia 2019 r. uchylił bowiem decyzję PINB z (...) stycznia 2018 r. i nakazał współwłaścicielom budynku przy ul. (...) w (...) doprowadzenie ściany szczytowej ich budynku do stanu pierwotnego poprzez zamurowanie trzech otworów okiennych i trzech drzwiowych i usunięcie krat, wykonanych bez pozwolenia na budowę. Projekt nie uchybia też przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r., poz. 1065 - na dzień wydania decyzji), w tym: § 12 ust. 1, § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273. Zgodnie z § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a § 12 ust. 10 stanowi, że zachowanie ww. odległości nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Budynek przylega ścianą do ściany budynku na działce nr (...) , a jego wysokość jest zgodna z ww. decyzją o warunkach zabudowy. Elewację północną (ściana oddzielenia pożarowego REM20) spornego budynku bez otworów zaprojektowano przy granicy działką nr ew. (...), a wschodnią (ściana oddzielenia pożarowego REI=120) w granicy działki nr ew. (...) Elewacja południowa/południowo-zachodnia leży w granicy z działkami drogowymi nr ew. (...) (ul. (...)) i nr ew(...) (ul. (...)). Podobnie organ ocenił spełnienie warunków określonych w § 13 (przesłanianie), § 23 (odległości miejsc składowania odpadów) § 57 i § 60 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 271 i n. (ochrona ppoż). Ponadto, inwestycję pozytywnie zaopiniował rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (zob. Projekt zagospodarowania terenu str. 134), a projekt budowlany sporządziły osoby uprawnione stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego. Zdaniem organu, decyzja nie jest obarczona pozostałymi z wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. tj. Skargę na ww. decyzję złożyła B. B. zarzucając naruszenie prawa mające istotny wpływ a wynik sprawy: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy stan faktyczny odpowiada prawdzie oraz zbyt ogólnikową i jednostronną ocenę naruszonych norm prawnych; 2. art. 9 i 11 k.p.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji; 3. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego wynika, że została wydana z rażący naruszeniem art. 199 k.c., zgodnie z którym inwestor winien złożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane poszerzyć o zgodę pozostałych współwłaścicieli oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawo budowlane, to samo dotyczy zgody Miejskiego Konserwatora Zabytków na prace budowlane. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazała, że twierdzenie organu jakoby projekt nie obejmował prac na działce nr ew. (...) budzi wątpliwości, gdyż każda inwestycja w obrębie działek nr ew. (...) oddziaływać będzie na jej, wymuszając choćby potencjalnie - działania ingerujące w substancję lub wygląd budynku, a w efekcie zmianę w układzie funkcjonalnym. Budynek skarżącej, wskutek realizacji pozwolenia musi być mieć zamurowane otwory okienne i drzwiowe. Pominięcie tego faktu narusza chronione prawem prawo własności skarżącej, której własność wprost naruszają działania inwestora, co rażąco narusza prawo i pogłębia dystans społeczny do organów administracji publicznej. Ponadto, organ ponownie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, czy stan faktyczny ustalony w postepowaniu zwyczajnym odpowiada materiałom dowodowym, bowiem wątpliwości budzi czy uwzględniono decyzję o warunkach zabudowy oraz, czy była ona poprzedzona wymaganymi zgodami. Nie było bowiem zgody współwłaścicieli na budowę, w tym zgody skarżącej. Według skarżącej, otwory w ścianie szczytowej jej budynku nie są samowolą budowlaną, istnieją ponad 30 lat i wykonano je na podstawie decyzji Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury urzędu Miasta w (...). Od 2013 r. przed PINB toczy się postępowanie legalizacyjne, a więc uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż inwestycja winna być poprzedzona pozwoleniem na zamurowanie ww. otworów. Pozwolenie na budowę nie jest zatem kompletne, co narusza art. 35 ust. 1 Prawo budowlane. Dodatkowo decyzja z (...)grudnia 2019 r. nakazująca zamurowanie otworów i usunięcie krat nie dotyczy skarżącej, gdyż nie była ona wówczas stroną postępowania. Organowi umyka fakt, jak istotny wpływ ma inwestycja na budynek sąsiedni. Każda modyfikacja budynku objętego nadzorem konserwatorskim wymaga zgody konserwatorskiej. Skoro ingeruje w budynek skarżącej tak, że wymaga prac budowlanych, to wymaga także i zgody konserwatorskiej. Brak takiej zgody uniemożliwia ich wykonanie zgodnie z prawem. Błędem jest niedostrzeganie zależności pomiędzy inwestycją, a ingerencją w prawo własności skarżącej. Ma ona zastosowanie zarówno do konieczności posiadania prawa do dysponowania nieruchomością zależną zarówno w zakresie prawa budowlanego jak i nadzoru konserwatorskiego. Skarżąca dodała, że jest stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 36 ust. 1 pkt 11 u.o.z., bowiem nieruchomość inwestycyjna leży w tym samym układzie urbanistycznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję własną z (...)kwietnia 2021 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody (...) z (...) sierpnia 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta (...) z (...) maja 2020 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowo-mieszkalnego z instalacjami wewnętrznymi na działce nr ew. (...) obr. (...) przy ul. (...), z nadwieszeniem części kondygnacji w pasie drogowym ul. (...) (dz. nr ew. (...)) i ul. (...) (dz. nr ew(...)) w (...). Oceniając zasadność zarzutów skargi należy mieć przede wszystkim na względzie specyfikę niniejszego postępowania, którego przedmiotem było stwierdzenie nieważności decyzji. Instytucja ta stanowi bowiem nadzwyczajny środek weryfikacji decyzji administracyjnych i jako taka stanowi wyjątek od trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a., a służący ochronie takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego powodu tryb ten może być zastosowany tylko w przypadku bezspornego ustalenia wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji, określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., które - z racji ich wyczerpującego wyliczenia - nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Należy mieć przy tym na uwadze, że w orzecznictwie sądowym od lat ugruntowany jest pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia rozumiana jest jako jednoznaczna sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja rażąco naruszająca prawo, to skutki, których nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, które powodują, że nie jest możliwe zaaprobowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyroki NSA: z 26 maja 2015 r. sygn. II OSK 2573/13; z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. 880/14 - CBOSA). W postępowaniu nieważnościowym organ kontrolujący bada decyzję w stanie prawnym i faktycznym obowiązującym w dacie jej wydania. Organ przeprowadził postępowanie z zachowaniem podstawowych zasad postępowania wymienionych w art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz sporządził uzasadnienie, w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Należy przypomnieć, że organy obowiązane są – również w postepowaniu nadzwyczajnym - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Trafność rozstrzygnięcia wymaga zatem szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. W związku z powyższym kontrola legalności zaskarżonej decyzji obejmuje oprócz badania, czy zastosowano prawidłowo przepisy prawa materialnego także zbadanie, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. W tej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, jak i należy podzielić stanowisko organu co do tego, że decyzja Wojewody (...) z (...) sierpnia 2020 r., jak i decyzja ją poprzedzająca nie są dotknięte żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., wbrew wywodom zaprezentowanym w skardze. Argumentacja skarżącej odnośnie naruszenia jej prawa własności w związku z budową spornego budynku w granicy nieruchomości jest chybiona. Z dokumentacji projektowej zatwierdzonej weryfikowaną decyzją wynika bowiem, że: - inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane – co odpowiada art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. na dzień wydania kontrolowanej decyzji); - dołączył decyzję zarządcy drogi z 9 września 2013 r. wyrażającą zgodę na nadwieszenie części nadziemnych budynku w opisanym zakresie; - dołączył decyzję Prezydenta Miasta (...) z (...) lipca 2006 r. o warunkach zabudowy oraz decyzję z (...) marca 2008 r. przenoszącą wszystkie jej warunki na rzecz "(...), a inwestycja jest z nią zgodna, w zakresie: linii zabudowy - jako kontynuacji i dopełnienia pierzejowej zabudowy budynków sąsiednich położonych przy ul. (...) i (...); wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczonej gzymsami sąsiedniej zabudowy, średniej wysokości fasady budynku również nawiązującej do położenia gzymsów ww. obiektów usytuowanych w pierzei historycznej zabudowy śródmiejskiej, jako kompozycja dwóch wycinków walca o 4 kondygnacjach nawiązujących górną krawędzią do gzymsu budynku (...). przy (...) i kalenic kamienic przy ul. (...) łącząc je; zapewnienia miejsca postojowe w sąsiednim parkingu przy ul. (...) w (...) – wobec braku możliwości technicznych realizacji parkingu na działce inwestycyjnej w granicach inwestycji) oraz w wielopoziomowym parkingu przy ul. (...); - dołączył decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...) z (...) lipca 2013 r. pozwalającą na przeprowadzenie opisanych robót budowlanych z uwagi na położenie w zabytkowym zespole urbanistycznym (...) (...) (wpis do rej. zab(...)). - projekt zagospodarowania terenu odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r., poz. 1065 - na dzień wydania decyzji), w tym: § 12 ust. 1, § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273. Przepis § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia dopuszcza, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a § 12 ust. 10 stanowi, że zachowanie ww. odległości nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Budynek zaplanowano w zabudowie pierzejowej, jako przylegający ścianą z jednej strony do budynku na działce nr (...), a z drugiej w granicy działki nr ew. (...). Natomiast ściany południowa/południowo-zachodnia w granicy z działkami drogowymi nr ew. (...) (ul. (...)) i nr ew. (...) (ul. (...)). Rację ma organ także ci do tego, że spełnione zostały warunki określone w § 13 (co do przesłaniania), § 23 (co do odległości miejsc składowania odpadów) § 57 i § 60 (w zakresie nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 271 i n. (pozytywna opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych – pzt. str. 134). W świetle zarzutów skargi szczególnie podkreślić trzeba, że planowany obiekt został zaprojektowany wyłącznie na nieruchomości (działki nr ew. (...)), do której prawem dysponuje inwestor. Dokumentacja projektowa nie przewiduje żadnych robót budowlanych na działce nr (...). Nie była zatem wymagana zgoda współwłaścicieli ww. działki na ich przeprowadzenie, a w konsekwencji również odrębna zgoda konserwatorska, skoro inwestor dołączył pozytywną decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków w (...) z (...) lipca 2013 r. wymaganą w związku z położeniem inwestycji na obszarze zabytkowego zespołu urbanistycznego (...) (...) (wpis do rej. zab. (...)). Wprawdzie z akt sprawy wynika, że skarżąca próbowała zakwestionować prawidłowość tej decyzji we wznowionym postępowaniu, ale bez skutku (decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z (...) lutego 2019r. (...)). Ponadto, w materiale dowodowym znajduje się, decyzja (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z (...) grudnia 2019r. ((...)) uchylająca decyzję organu I instancji i nakładająca na współwłaścicieli działki (...)obowiązek zamurowania opisanych otworów okiennych i drzwiowych, jako zrealizowanych w warunkach samowoli budowlanej. Stanowisko to podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 19 listopada 2020r. sygn. II SA/Lu 80/20 oddalił skargę B. B.. Rację ma zatem organ odwoławczy, że w niniejszej sprawie nie może być mowy o naruszeniu art. 35 ust. 1 i nast. Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania badanej decyzji i to w stopniu rażącym, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy w tym miejscu przypomnieć, że w postępowaniu zwyczajnym w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego (w ówczesnym jak i obecnym brzmieniu) w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji nie zasługiwały na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi wskazujące, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego co do tego, czy stan faktyczny ustalony w postepowaniu zwyczajnym odpowiada materiałom dowodowym, w tym, czy uwzględniono decyzję o warunkach zabudowy. Kończąc Sąd ponownie podkreśla, że skoro zakres, w jakim weryfikowana jest zasadność ustalenia braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na kwalifikowane naruszenie prawa, jest zależny od trybu, w jakim weryfikacja ta jest dokonywana, to postępowanie to nie może służyć ponownej kontroli prawidłowości załatwienia sprawy co do istoty, ale wyłącznie badaniu, czy decyzję obciążają ciężkie wady nakazujące wyeliminować ją z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, a takie wady w niniejszej sprawie nie zachodziły. Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.