VII SA/Wa 1842/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]czerwca 2014 r.; nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Zaskarżoną decyzją Nr [...] (znak: [...]) z dnia [...] czerwca 2014r. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267ze zm.) – dalej: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Inwestorowi - Kancelarii [...] z siedzibą w [...], dla inwestycji polegającej na realizacji budynku Komisji [...] z garażem, łącznikiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą, na terenie nieruchomości stanowiącej działki ew. nr [...] i nr [...] (budynek z łącznikiem, przebudowa nawierzchni ul. [...], infrastruktura techniczna oraz zjazdy z drogi publicznej), działki ew. nr [...] i nr [...] (infrastruktura techniczna oraz przebudowa nawierzchni chodników ul. [...]) z obrębu [...] przy ul. [...] w [...](obiekt budowlany XII kategorii)- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r., Kancelaria [...] z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") zwróciła się o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na realizacji ww. budynku. Prezydent [...]pismami z dnia [...] i [...] września 2013 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania z wniosku inwestora, a następnie postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., Nr [...] nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia przedłożonego projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami w terminie 21 dni od jego doręczenia. Inwestor przy piśmie z dnia [...] listopada 2013 r. wykonał powyższe postanowienie, a przy kolejnym piśmie z dnia [...] listopada 2013 r., rozszerzył swój wniosek o przebudowę nawierzchni chodników ul. [...] (działki ew. nr [...] i nr [...] z obrębu [...]w [...]). Organ I instancji pismem z dnia [...] listopada 2013 r., zawiadomił strony o zebraniu całego materiału dowodowego w sprawie, zgodnie z ostatecznym wnioskiem inwestora. Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., K. [...] Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] złożyła zastrzeżenia do projektu budowlanego złożonego przez inwestora, wskazując na niejednoznaczny stan sprawny działki ew. nr [...], na której realizowana ma być przedmiotowa inwestycja. Następnie pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., J.L., K. Ż. i S. L. wnieśli o dopuszczenie ich do udziału w sprawie w charakterze strony. Wyjaśnili, że posiadają interes prawny do udziału w przedmiotowym postępowaniu w charakterze strony, z uwagi na posiadanie roszczeń dekretowych do części działki ew. nr [...]. W odpowiedzi na powyższe Prezydent [...]pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazał, że roszczenia powyższych osób nie uprawniają ich do udziału w charakterze strony w przedmiotowym postępowaniu i poinformował o treści przepisu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Jednocześnie organ I instancji podjął czynności wyjaśniające w kwestii toczącego się postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie podziału rzeczonej nieruchomości i ewentualnej konieczności zawieszenia postępowania w sprawie z wniosku Inwestora do czasu zakończenia ww. postępowania toczącego się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] (spółka występowała wcześniej pod firmą K. [...] Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...]). Odwołujący zarzucił decyzji Prezydenta [...]: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego - tj. obrazę przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie skuteczności oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane tj. działki ew. nr [...] z obrębu [...] w [...], pomimo, że z materiału zebranego w sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistemu stanowi, wobec wymagalnych, mających pierwszeństwo ekspektatyw prawa własności do znaczącej części działki ew. nr [...] praw osób nie uwzględnionych przez organ administracyjny, jako strony niniejszego postępowania; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. obrazę przepisów: art. 10 § 1 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez pozbawienie udziału w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją osób: J. L., K. Ż., S. L., S. L., pomimo zastrzeżeń złożonych w tym przedmiocie do akt sprawy organu I instancji, wykazujących w mniemaniu odwołującego ich interes prawny. Zdaniem spółki ww. osoby skutecznie podważyły złożone przez inwestora oświadczenie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. obrazę normy z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku zawieszenia postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii własnościowej nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...], co zdaniem odwołującego stanowi zagadnienie wstępne. Nadto zdaniem odwołującego organ I instancji w sposób nienależyty rozpatrzył zebrany materiał dowodowy, co skutkuje brakiem ochrony praw odwołującego jako właściciela nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą przedmiotową decyzją - tj. działki ew. nr [...] stanowiącej jego własność. Realizacja inwestycji objętej opisaną decyzją, pozbawi powyższą działkę dostępu do drogi publicznej, poprzez co niemożliwe będzie jej zagospodarowanie jako działki budowlanej. Do zarzutów odwołania, pismem z dnia [...] lutego 2015 r., odniósł się inwestor, który m. in. przedłożył odpis księgi wieczystej Nr [...] dla nieruchomości - działki ew. nr [...] z obrębu [...] w [...]. Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] czerwca 2014 r. decyzję o której mowa na wstępie uzasadnienia. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wniosek inwestora o pozwolenie na budowę wraz z dokumentacją projektową czyni zadość wymogom określonym w przepisach prawa. W szczególności inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto projekt budowlany jest zgodny z ostateczną decyzją Prezydenta [...]z dnia [...] listopada 2008r., Nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, z ostateczną decyzją [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] zezwalającą na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem oraz z wymogami ochrony środowiska. Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów spółki, organ odwoławczy w pierwszej kolejności uznał za niezasadny zarzut dotyczący pozbawienia spółki tj. właściciela nieruchomości - dz. ew. Nr [...] – dostępu do drogi publicznej. Wskazał, że dojazd do ww. nieruchomości może być realizowany choćby od ulicy [...] (dz. ew. nr [...]). Nadto organ wskazał, że odwołujący w żaden sposób nie wykazał, aby jego nieruchomość obecnie posiadała dostęp do drogi publicznej, którego to wskutek realizacji inwestycji objętej inkryminowaną decyzją miałby zostać pozbawiony. W ocenie organu odwoławczego wszystkie strony objęte obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji zostały prawidłowo zawiadomione o jego wszczęciu oraz miały możliwość zapoznania się z całokształtem zebranego materiału dowodowego na każdym etapie postępowania. Zarzuty dotyczące pominięcia osób: J. L., K. Ż., S. L. i S.L., legitymujących się roszczeniem (spadkobierców dawnych właścicieli części obecnej działki ew. nr [...]) do działki ew. nr [...], w ocenie Wojewody [...] nie zasługują na uwzględnienie, a postępowanie prowadzone w tym zakresie nie stanowi podstawy do zastosowania dyspozycji przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Ponadto odwołanie zostało wniesione w imieniu [...] Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] i brak udziału w niniejszym postępowaniu innych osób nie może stanowić skutecznego zarzutu. Odnosząc się do zarzutu nielegitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią księgi wieczystej Nr [...]prowadzonej dla nieruchomości - działki ew. nr [...] z obrębu [...] w [...], stanowi ona własność Skarbu Państwa i znajduje się w trwałym zarządzie Kancelarii [...]. Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), jednostka organizacyjna, ma prawo korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do jej zabudowy zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, tytuł prawny inwestora do powyższej nieruchomości nie budzi żadnej wątpliwości, a zgłaszane do niej roszczenia nie mogą ograniczać jego prawa do jej zabudowy. Również zarzuty odwołującego w zakresie realizacji przedmiotowej inwestycji i jej wpływu na nieruchomości sąsiednie, organ odwoławczy uznał za niezasadne, bowiem ograniczają się do wskazania na okoliczności faktyczne i istnienia roszczeń do działki objętej przedmiotową inwestycją co w żaden sposób nie podważa prawa inwestora do dysponowania przedmiotową działką na cele budowlane. Reasumując Wojewoda [...] wskazał, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną i w przypadku kiedy wniosek o jej wydanie odpowiada wymogom prawa, organ administracji architektoniczno - budowlanej jest obowiązany udzielić pozwolenia zgodnie z wnioskiem inwestora. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła [...] Sp. z o.o. Sp. K. zarzucając powyższej inwestycji: 1. rażące naruszenie prawa, wynikające z naruszenia art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez przyjęcia skuteczności oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością, stanowiącą dz. ewid. [...] obr. [...]w [...], na cele budowlane pomimo tego, że z materiału zebranego w sprawie wynika w sposób jednoznaczny, że złożone oświadczenie Inwestora nie odpowiada rzeczywistemu stanowi, wobec znanych organowi administracyjnemu z urzędu, wymagalnych, mających pierwszeństwo ekspektatyw prawa własnościowego dotychczasowych właścicieli gruntu, wynikających wprost z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], do znaczącej części działki ewid. [...], a które to osoby nie zostały uwzględnione przez orzekające w sprawie w toku instancyjnym organy administracyjne, jako strony niniejszego postępowania i w konsekwencji rażące naruszenie art 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku zawieszenia postępowania o wydanie decyzji budowlanej, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii własnościowej nieruchomości stanowiącej dz. ewid [...], przesądzającej o istnieniu prawa Inwestora do dysponowania nieruchomością objętą projektem budowlanym, co stanowi przesłankę istotną do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie zezwolenia prawno - budowlanego; 2. nienależyte uwzględnienie przy wydaniu decyzji ochrony praw przynależnych nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą zezwoleniem budowlanym - tj. działki :[...] własności skarżącego, poprzez pozbawienie jej, na skutek realizacji projektu budowlanego objętego wnioskiem inwestora, dostępu do drogi publicznej, poprzez co następuje degradacja tej działki, jako że staje się ona niebudowlana, gdyż na skutek budowy biurowca sejmu nie można w inny sposób doprowadzić do niej dojazdu. W oparciu o tak skonstruowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzających. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Uczestnik postępowania Kancelaria [...] wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Inwestorowi - Kancelarii [...][...] z siedzibą w [...], dla inwestycji polegającej na realizacji budynku Komisji [...] z garażem, łącznikiem podziemnym, zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą, na terenie nieruchomości stanowiącej działki ew. nr [...] i nr [...] (budynek z łącznikiem, przebudowa nawierzchni ul. [...], infrastruktura techniczna oraz zjazdy z drogi publicznej), działki ew. nr [...] i nr [...] (infrastruktura techniczna oraz przebudowa nawierzchni chodników ul. [...]) z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), zwanej dalej Prawo budowlane. Przede wszystkim należy podnieść, że art. 28 Prawa budowlanego ustanawia zasadę, w myśl której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane pozwolenie na budowę, może być wydane wyłącznie temu, kto 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagalna zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast stosownie do treści art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie i posiadanie wymaganych opinii uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 także sprawdzenie projektu-przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Z treści art. 35 ust. 4 cytowanej powyżej ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli zostały spełnione wymagania, o których mowa w tym ustępie. Omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę/rozbiórkę, jak też wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby jego wydanie. Należy zgodzić się z organem, iż inwestor uczynił zadość wszystkim wymogom wynikającym z przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniom skargi inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co potwierdza Księga Wieczysta Nr [...] prowadzona dla nieruchomości - działki ew. nr [...] z obrębu [...] w [...], z której wynika, iż stanowi ona własność Skarbu Państwa i znajduje się w trwałym zarządzie Kancelarii [...]. Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), jednostka organizacyjna, ma prawo korzystania z nieruchomości oddanej w trwały zarząd, a w szczególności do jej zabudowy zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Przepis art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego w ustawowej definicji prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymienia zarząd obok prawa własności, użytkowania wieczystego i ograniczonych praw rzeczowych. Takie usytuowanie zarządu wśród praw rzeczowych wskazuje, iż w przepisie tym chodzi o zarząd nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub gminy, przekształcony od 1 I 1998 r. w trwały zarząd unormowany w rozdziale 5 działu I ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r. .Według art. 43 ust. 2 pkt 1 u.g.n. jednostka organizacyjna powinna co do zasady korzystać z nieruchomości w celu prowadzenia działalności należącej do zakresu jej działania. Mając na uwadze powyższe, tytuł prawny inwestora do powyższej nieruchomości nie budzi żadnej wątpliwości a w konsekwencji również prawidłowość złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Okoliczności tej nie zmienia fakt zgłoszonych roszczeń stanowiących jak wskazuje skarga " ekspektatywę prawa własnościowego dotychczasowych właścicieli gruntu, wynikających wprost z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], do znaczącej części działki ewid. [...]". W tym miejscu należy jednak zauważyć, , iż interes prawny strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym kształtujący zakres podnoszonych zarzutów to interes prawny, którego istotę stanowi żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym. Musi jednak istnieć związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem lub czynnością. Przy czym może być on oparty zarówno na przepisach prawa materialnego, jak i na przepisach prawa procesowego. Mając powyższe na uwadze należy podnieść, iż skarżąca [...] Inwestycje Sp. z o. o. Sp. K. z siedzibą w [...] jest właścicielką działki o nr ew. [...] i nie posiada żadnego interesu prawnego w domaganiu się uchylenia zaskarżonej decyzji ze względu na niewyjaśniony jej zdaniem stan prawny działki nr ew. [...] z uwagi na roszczenia dekretowe J. L., K. Ż., S. L. i S. L.. W tym kontekście należy także ocenić zarzut "rażącego naruszenia art 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku zawieszenia postępowania o wydanie decyzji budowlanej, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii własnościowej nieruchomości stanowiącej dz. ewid [...], przesądzającej o istnieniu prawa Inwestora do dysponowania nieruchomością objętą projektem budowlanym, co stanowi przesłankę istotną do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie zezwolenia prawno – budowlanego" albowiem zarzut ten nie pozostaje w granicach interesu prawnego skarżącej spółki. Na marginesie wskazać trzeba, iż wobec przywołanej powyżej treści Księgi Wieczystej Nr [...], rozstrzygniecie roszczeń dekretowych nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w rozumieniu art 97 § 1 pkt 4 kpa , co znalazło wyraz w postanowieniu Wojewody [...] nr [...]z dnia [...] czerwca 2014r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2014r. Zasadnie podniósł także organ odwoławczy, iż projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) i jest zgodny z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Ponadto jest zgodny z ostateczną decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2008r., Nr [...]o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, oraz ostateczną decyzją [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] lipca 2013 r., Nr [...] zezwalającą na wykonanie robót budowlanych objętych wnioskiem. Odnosząc się do pozostałego zarzutu nienależytej ochrony praw osób trzecich- właściciela działki : [...] skarżącej spółki, poprzez pozbawienie jej, na skutek realizacji projektu budowlanego objętego wnioskiem inwestora, dostępu do drogi publicznej, należy wyjaśnić, iż zarzut ten jest całkowicie chybiony. Nie ulega wątpliwości, iż każdy ma prawo, również w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), a poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być respektowane na każdym etapie postępowania inwestycyjnego, w tym na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane). Ochrona ta obejmuje bardzo szeroki wachlarz zagadnień obejmujący oddziaływanie jednej nieruchomości na drugą i to nie tylko z punktu widzenia zachowania wymagań określonych w przepisach techniczno - budowlanych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 87/95 - OSNCP 1996 r. z. 21, poz. 316). Z drugiej jednak strony ochrona tych interesów nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, który stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych względów należało uznać, iż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszyły dyspozycji art. 5 ust 1 pkt 9 Prawa budowlanego co czyni zarzut skargi nieuzasadnionym. Słusznie podnosi organ odwoławczy , iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie ograniczy dostępu działki nr [...]do drogi publicznej jaką jest ul [...] ( dz. ew. nr [...]) zaś brak jest jakichkolwiek dowodów, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji działka nr [...] posiadała prawny i faktyczny dostęp do ul. [...] przez działkę [...] stanowiącą własność Skarbu Państwa. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny , iż ochrona interesów prawnych w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych i to bez uwzględnienia ogólnego interesu społecznego ( wyrok NSA z dnia 3 listopada 2011, sygn. akt II OSK 1942/11). Mając powyższe na uwadze ,w oparciu o art. 151p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.