VII SA/Wa 1846/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru wykonania urządzenia reklamowego skargę oddala W dniu 23 kwietnia 2007 r. wpłynęło do Urzędu m. [...] w Dzielnicy [...] zgłoszenie K. W. - pełnomocnika firmy [...] S.A. polegające na montażu nośnika reklamowego przy ul. [...] w W. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. na podstawie art. 30 ust.6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), dalej Prawo budowlane, Prezydent Miasta [...] wniósł sprzeciw od zamiaru wykonania montażu nośnika reklamowego z tego powodu, iż budowa obiektu sprzeczna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] uchwalonym w dniu [...] października 2006 r. przez Radę Miasta [...], który dopuszcza nośniki reklamowe o powierzchni do 12 m (zgłoszony ma 19,46 m), o wysokości łącznej do 5m (zgłoszony ma 7, 61 m), w odległości od skrzyżowania 50 m (zgłoszony ma znajdować się w odległości 40m). Decyzja została wysłana 16 maja 2007r., a doręczono ją pełnomocnikowi 1 czerwca 2007r. Strona wniosła odwołanie od decyzji zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez wniesienie sprzeciwu po upływie 30 dni od daty zgłoszenia. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy w mocy zaskarżoną decyzję. Podniesiono, iż zgłoszona inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślono, iż inwestor miał świadomość, że działa niewłaściwie, gdyż wynikało to z uprzednio wydanej decyzji w jego sprawie z dnia [...] lutego 2007 r wnoszącej sprzeciw od zamiaru budowlanego wystawienia nośnika również przy ul. [...] w W. Nadto podniesiono, iż na inwestycję tę winno być wydane pozwolenie na budowę, a nie zgłoszenie. Niezachowanie terminu 30 - dniowego nie powoduje, iż zgłoszenie zastępuje pozwolenie na budowę. W skardze podniesiono zarzucenie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zarzucono też naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, jak również naruszenie art. 7, 77, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98 poz. 1071 ze zm., dalej jako kpa) poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie ma instalacji urządzenia reklamowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując wykładni przepisu art. 30 ustawy Prawo budowlane, wskazać należy, że zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 tego przepisu, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu. Organowi, do którego wpłynęło zgłoszenie przysługuje, zatem termin 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu. Podkreślenia wymaga to, że jeżeli organ do końca 30 - dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego określonym dla załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Termin ten jest zakreślony dla organu, aby mógł wnieść sprzeciw. Nie jest to termin dla strony ani dla doręczyciela. Wniesienie sprzeciwu, w rozumieniu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie decyzji przez organ, nie można utożsamiać tego terminu z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu, albowiem od chwili wysłania pisma organ traci wpływ na dalsze losy pisma. Zatem nie można wymagać od organu aby wniesienie decyzji o sprzeciwie obejmowało zarówno działania organu jak i działania, np. Poczty Polskiej oraz stron. W niniejszej sprawie w dniu 23 kwietnia 2007r. wpłynęło do Urzędu m. [...] w Dzielnicy [...] zgłoszenie wykonania robót budowlanych polegających na montażu nośnika reklamowego przy ul. [...] w W. Decyzja o sprzeciwie została wydana w dniu [...] maja 2007r., a wysłana w dniu 16 maja 2007r. Zatem sprzeciw wniesiony został w terminie przewidzianym w art. 30 ust 5 Prawa budowlanego. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd podzielił tezę, iż wniesienie sprzeciwu było zasadne. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego - właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Na terenie zgłoszonej inwestycji, tj. na Osiedlu [...] – obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony w dniu [...] października 2006r. przez Radę Miasta [...]. W paragrafie 5 plan określa zasady rozmieszczenia reklam na wolnostojących nośnikach reklamowych ustalając, iż maksymalna wysokość nośnika nie może przekraczać 5 m liczonej od istniejącego terenu, a powierzchnia tablicy reklamowej 12 m kwadratowych, zaś odległość od skrzyżowania ulic minimum 50 m. Zgodnie z projektem przedstawionym przez inwestora, wysokość planowanej inwestycji to około 7, 61 m, zaś powierzchnia ekspozycyjna tablicy reklamowej to 19, 46 m kwadratowego, usytuowanie od skrzyżowania ulic - 40 m, co stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem zasadnie organ zgłosił sprzeciw od zamiaru wybudowania ww nośnika. Jednocześnie nie można zgodzić się z argumentacją organu, iż przedmiotowa inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Wskazać należy, iż Prawo budowlane wprowadziło zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na: - pkt 6 - instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym; - pkt 15 - instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30.05.05r, sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24.05.05r., sygn. akt VII Sa/Wa 903/04 niepubl.). Biorąc powyższe pod uwagę, zgodzić się należy z poglądem, iż montaż urządzenia reklamowego w niniejszej sprawie nie wymaga pozwolenia na budowę. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Odmienny pogląd organów wyrażony w uzasadnieniu nie miał jednakże wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Mając na uwadze powyższe, wobec tego, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.